Al jaren verbaas ik me erover dat ik, zelfs als ik goed in vorm ben voor bijvoorbeeld een marathon, soms nauwelijks de trap lijk op te komen. Gelukkig is dat wat overdreven, maar traplopen voelt altijd wel zwaar en helaas maakt mijn hoofd daar dan, zeker als er een hardloopwedstrijd in het vooruitzicht is, van dat het toch minder goed met de conditie is gesteld dan gedacht of gehoopt.
Toevallig stuitte ik op vandaag op dit leuke, interessante (en gratis te lezen) artikeltje op de website van Quest: Waarom is traplopen zo zwaar, zelfs als je een goede conditie hebt? Ik zal niets verklappen, maar het aangehaalde onderzoek laat zien dat de koppeling met algemene conditie zeker niet zonder meer opgaat. Geruststellend wel, vind ik.
Het is inmiddels traditie: de Breakfast Run in Hendrik-Ido-Ambacht op Koningsdag — een 5- en 10-kilometerwedstrijd om 6.15 uur ’s morgens, met daarna een gezellig gezamenlijk ontbijt. Ook nu deed onze zoon weer mee in de kinderwagen!
Vroeg, maar al heerlijk zonnig! Foto door Rob Sportfotografie.
Het ging dit jaar veel beter dan vorig jaar. Toen kreeg onze zoon nog flesvoeding en maakten we de fout de normale tijden aan te willen houden en daarmee pas een flesje na afloop van de 10 kilometer. Na drie kilometer kreeg hij honger en was het huilen geblazen. Niet leuk, maar we hebben ervan geleerd.
Dit jaar heeft hij heerlijk op de heenweg in de auto krentenbollen en een banaan gegeten en zo kon hij verzadigd meedoen aan de loop. Geen tranen, maar vol overgave en, net als zijn ouders in mooi oranje uitgedost, terugzwaaien naar het publiek, vogels kijken en alle bouwwerken en auto’s onderweg benoemen. Heerlijk! In ons kielzog hadden we wat lopers van wie eentje zei dat hij al vroeg dacht: ‘die wielen moet ik volgen’. Hij liep een heel mooi pr onder de vijftig minuten en dat we plezier hadden en er anderen ook nog een dienst mee bewezen maakte het alleen maar een mooiere start van Koningsdag.
Uiteraard was er na afloop een goed ontbijt en bleek mijn vrouw warempel podium te hebben gelopen — derde vrouw overall! Dat betekende, na de broodjes en koffie met oude bekenden van voorgaande jaren en van Rotterdam Atletiek, prijzen in ontvangst nemen met een trotse papa en zoon in het publiek.
Last Friday, 17 April 2026, a group of linguists from LUCL — the ‘LUCL Runners’ — ran the Leiden Singelloop. All running linguists completed the +/- 6.5km course along the ‘singels van Leiden’. My wife also joined and I ran with our son in his stroller. As the course is way to narrow for the massive amount of people participating, the first part was a bit of a struggle, dodging people and trying to keep running, but after that, it went fine and it was great again to see all those happy faces in the equally massive crowds when they saw our small son waving to them.
Afterwards, we enjoyed each other’s company during the annual post-run party at Olga van Marion and Ton van der Wouden’s house along the route. Thanks to LUCL for sponsoring and all colleagues who supported us during the run!
Op het trainingsschema voor De Zestig van Texel stond voor dit weekend eigenlijk een lange duurloop van 52 kilometer. Toch twijfelde ik er vanaf het begin al aan of deze lange duurloop, twee weken voor De Zestig van Texel , nodig en vooral verstandig was. Ik had immers week na week al meerdere echt lange duurlopen gedaan, inclusief een zware trail van ruim 50 kilometer vorige week. Zou amper een week daarna 52 kilometer me niet meer uitputten dan voorbereiden? Na wat gesprekken met andere ultralopers tijdens deze Sallandtrail besloot ik het anders te doen: geen 52 kilometer in één keer, maar een zogenaamde *back-to-back*. Nu loop en vooral liep ik wel vaker meerdere dagen achter elkaar, maar dan eigenlijk nooit twee lange(re) duurlopen en ook niet zo gericht.
Een *back-to-back*-duurloop is een training die veel wordt gebruikt in de voorbereiding op ultramarathons. In plaats van één extreem lange training te doen, verdeel je de afstand over twee opeenvolgende dagen. Het idee daarbij is simpel: je loopt de tweede training met vermoeide benen en daar zit de trainingsprikkel. In een ultraloop kom je namelijk onvermijdelijk in een fase waarin alles zwaar wordt. Door twee dagen achter elkaar lang te lopen, boots je dat gevoel van vermoeidheid na, zonder dat je lichaam, in mijn geval nogmaals, de enorme belasting van één ultralange training hoeft te verwerken. Daarom liep ik vrijdag 26 kilometer, inclusief 5×1000 meter op tempo (doordat ik de babyfoon in de gaten hield noodgedwongen op de loopband, maar toch fijn dat dat kan!) en zaterdag nog eens 26 kilometer.
Rondje Schipluiden
Ik vond beide trainingen zwaar, maar dat komt ook doordat de Sallandtrail nog geen week geleden was en er ook doordeweeks in deze piekweek aardig wat trainingen op het programma stonden. Bij de tweede dag merkte ik inderdaad, al zal dat ook deels tussen de oren hebben gezeten, dat ik al bij de start vermoeide benen had. Toch voelde het goed en vooral effectief. Je start namelijk met benen die nog duidelijk laten weten wat ze gisteren hebben gedaan. Alles voelde net wat zwaarder, al kwam ik na een kilometer of 10, eenmaal ter hoogte van Schipluiden, wat beter in het ritme. De nog steeds flinke wind tegen was toen grotendeels voorbij en het weer was verder prachtig; een wolkendek, maar ook een zonnetje dat daardoorheen probeerde te komen.
In een weekend (vrijdag even meegerekend) staat er nu dus 52 kilometer op de teller. Voor mij voelde dat als een verstandige keuze: zwaar genoeg om vertrouwen te geven, maar ook voldoende ruimte om goed aan de taper te beginnen, want die fase staat vanaf maandag op het programma. De laatste twee weken voor De Zestig van Texel draait het om kortere trainingen, rust nemen, herstellen en hopelijk fris aan de start staan. Dat klinkt simpel, maar voor veel lopers is het een lastig onderdeel van de voorbereiding — je moet erop vertrouwen dat de voorbereiding er grotendeels opzit en dat rust nu belangrijker is dan omvang.
Ook dit jaar deed ik mee aan de Oliebollencross in Delft. Door het flink drogere weer dit jaar verwachtte ik wat minder glibberen en glijden dan voorgaande jaren, maar zeker na een paar ronden is het parcours op bepaalde stukken toch altijd nog lekker zompig.
De Oliebollencross in Delft is een leuke, goed bezette wedstrijd die net als voorgaande jaren — geen ‘graaiflatie’ hier — bewijst dat sporten niet duur hoeft te zijn: 3 euro inschrijfgeld en dat is inclusief oliebol na afloop. Koffie erbij voor een euro. Fijn dat dat ook gewoon nog kan in 2025!
Voor de lange cross stonden er zo’n 180 mannen en vrouwen aan de start en het was, zoals bij elke cross, lekker dringen geblazen.
Oliebollencross in Delft, 2025
Omdat ik train voor de Zestig van Texel, liep ik de dag voor de cross een duurloop van 32 kilometer. Het was, ook qua planning thuis, gewoon niet anders. Ik had me daarom voorgenomen deze cross lekker ontspannen te lopen. Een cross is sowieso een goede krachttraining, maar bovenal leuk om te doen, zeker aan het einde van het jaar met een oliebol in het vooruitzicht. Ik voelde duidelijk mijn benen van de dag ervoor en al in het begin dacht ik ‘dit is een prima tempo, harder hoeft het niet.’ Die gedachte kon ik volhouden en ik heb nergens het gevoel gehad in het rood of zelfs maar oranje te lopen. Ik heb gewoon genoten van een mooie cross met leuke mensen.
De oliebol na afloop met Marlies, met wie ik bij de cross had afgesproken, smaakte goed. De jaren ervoor sloeg ik die altijd over en dat zal deels de eetstoornis zijn geweest, maar ik vond het ook wel een gedoetje om van de finish nog een kilometer terug naar het clubhuis te moeten. Ik ben blij dat we dat gisteren toch gedaan hebben, want het was erg gezellig en de eerste oliebol van het jaar, natuurlijk met rozijnen en poedersuiker, was heerlijk.
Uiteindelijk liep ik de lange cross (9,2 kilometer) in 38:51 en dat was vorig jaar, met een veel zwaarder (natter) parcours 38:03. Net als bij de Kustmarathon lukte het tijdens de wedstrijd prima om geen tijds- of positiedoelen te stellen, maar toch kwam ook nu achteraf gedachten op als ‘het had wel harder gekund’ en ‘waarom heb je die en die niet ingehaald’. Geen helpende gedachten, maar wegdrukken werkt ook niet of zelfs averechts. Gewoon maar laten zo dus en nu lekker terugkijken op de mooie, sportieve jaarafsluiting die de Oliebollencross elke keer weer is.
Afgelopen zondag liepen Eva en ik De Ronde Venen Duo-marathon, met als start- en eindpunt het Raadhuisplein van Abcoude. Het was erg leuk om samen een marathon te volbrengen en daarbij grotendeels (nou ja, ‘grotendeels’… lees vooral verder) samen te zijn. Natuurlijk kun je een marathon soms ook als twee halve marathons lopen, waarbij je het figuurlijke stokje op de helft doorgeeft, maar bij deze duo-marathon mocht je zelf bepalen hoe vaak en waar je wilde wisselen. Degene die niet liep, fietste en vice versa.
Op de website stond helder uigelegd op welke punten je, bijvoorbeeld vanwege smalle paden, niet mocht wisselen. Wij hadden bedacht op zes, twaalf en daarna elke vijf kilometer te wisselen, behalve aan het einde; de een-na-laatste zou dik zes kilometer lopen en de laatste vier, alvorens, 300 meter voor de finish, de fiets te parkeren en samen hardlopend de eindstreep over te gaan. We zouden dan allebei ongeveer een halve marathon in de benen hebben.
Al bij aankomst was de sfeer goed; het cafeetje vlak bij de start was afgeladen met deelnemers en dat was niet alleen gezellig, maar ook lekker warm, want het was flink guur buiten; koud en aardig wat wind. Ik begon met lopen en we wisselenden op de afgesproken punten. Het viel me wat tegen hoe lang de verschillen tussen de loop- en fietsroutes waren — meestal wel een paar kilometer — waarbij je dan dus niet bij elkaar was. De route was, voor fietsers, maar vooral voor lopers, wel erg mooi. Zo liepen we lang langs de Vinkeveense Plassen en waren er flinke stukken onverhard parcours, waarbij het laatste onverharde stuk van zo’n tweeënhalve kilometer overigens wel erg blubberig en glibberig was op wegschoenen.
Start en finish op Raadhuisplein
Tot voorbij het halvemarathonpunt ging het heel voorspoedig; tegen de verwachting in liepen we de eerste helft onder de anderhalf uur. De route had daarna een paar verrassingen in petto; zo liepen/fietsten we door een bloemenkas en door een koeienstal. Erg leuk en sowieso was het fijn dat op veel punten, zeker in de dorpjes, toeschouwers stonden aan te moedigen. Ook het feit dat je, door het afwisselen, steeds dezelfde mensen inhaalde of door hen juist werd ingehaald, maakte dat het allemaal heel persoonlijk en gemoedelijk aandeed; een praatje hier, ‘zet ‘m op!’ daar.
Het ging echter goed mis bij de laatste wissel; de fietser moest daar twee kilometer extra fietsen en dat met volle bak tegenwind. Ik liep aardig door, zo’n 3:45-3:50 per kilometer en dat is omgerekend ongeveer zestien kilometer per uur — hard doortrappen dus. Te hard, bleek, want ik miste het wisselpunt, dat ik daadwerkelijk niet herkend heb, waarschijnlijk omdat er geen andere ‘wisselaars’ stonden — de grote groep moest nog komen, denk ik — en er kwamen me op een gegeven moment, toen ik al voorbij dat punt was, zelfs duo-fietsers tegemoet. Ik wist niet wat te doen, dus ik liep maar door, omdat ik aannam dat ik achter de fietser liep. Dat bleek niet zo te zijn. Bij het punt waarop we samen al hardlopend de laatste 300 meter zouden afleggen, heb ik dus maar gewacht en met de telefoon van een vriendelijke dame van de organisatie gebeld. Gelukkig troffen we elkaar na een minuut of vijf en de finish ging daarna oké, maar we hadden ons dit toch wel anders voorgesteld.
Onderweg waarschuwden een Belgisch duo ons al dat de fietser rond de 34 kilometer écht door zou moeten fietsen, maar dat het zo erg was, dat vermoedden we niet. Meerdere deelnemers en vrijwillgers zeiden ons later dat het zonder elektrische fiets eigenlijk niet te doen was en dat vind ik zelf eigenlijk niet zo leuk. Je zag sowieso veel deelnemers met een accu op de fiets en voor mij haalt dat toch wel enigszins de lol van een sportief evenement af. Nu was de zware stadsfiets die wij hadden wel het andere uiterste, maar met een enigszins sportieve fiets zou zoiets mijns inziens gewoon moeten kunne. Zo niet, dan zou ik de route aanpassen.
Al met al hadden we ons het einde toch wel heel anders voorgesteld, maar de dag zelf, de route, de organisatie, vrijwilligers en andere deelnemers maakten veel goed; het was echt een goed bezocht, maar niet te groot en daardoor heel gemoedelijk evenement. Uiteindelijk finishten we overigens, inclusief wachttijd aan het einde, in 3:01:56. Van tevoren had ik geen tijdsdoel bedacht en ook bij het zien van de tijd deed die me niet heel veel. Het was vooral mooi om samen een sportieve prestatie neer te zetten, leuke mensen te spreken en lekker bezig te zijn in een mooie, ons onbekende omgeving.
Afgelopen zaterdag liepen we de Kempenlandtrail, die startte in Eersel, vlak bij de Belgische Grens. Het was beestenweer: harde wind, al had je daar in de mooie bossen weinig last van, maar vooral regen, heel veel regen. Daardoor was er ook heel veel modder; niet handig om dan alleen wegschoenen mee te hebben. Die schoenen zijn op een natte weg ook al aan de gladde kant, dus dit was voor mij echt glibberen geblazen. Mijn trailschoenen waren nu echt versleten, dus het was niet anders. Niet erg — je loopt deze trails niet voor een tijd, maar gewoon lekker als onverharde duurloop. Er is dan ook geen wedstrijdelement of tijdsregistratie en dat is voor mij soms ook weleens goed.
Kempenlandtrail 2025
We liepen samen de trail van 18 kilometer (die wel bijna een kilometer te lang was, maar je kunt dat natuurlijk ook zien als gratis meters) en, zoals eigenlijk altijd bij Trail Events, alles was leuk en goed georganiseerd. Ik vind de organisatie wel vrij duur, maar je weet van tevoren dat je een mooie, bijzondere route voorgeschoteld krijgt. Ik maak eigenlijk nooit gebruik van de verzorgingsposten, maar als je onderweg graag drinkt, groente, snoep of iets hartigs eet, dan zit je bij de organisatie ook goed.
De hele week kwakkel ik al; dat zette eigenlijk afgelopen zaterdag al in en leidde doordeweeks zelfs tot echt ziek op bed liggen. Ik heb dan ook tot vijf minuten voor vertrek getwijfeld of ik zou gaan. Ik had een papadag en had de hele dag aanhoudende hoofdpijn, overal spier- en gewrichtspijn, een algeheel zwak gevoel en iets wat ik de sporadische lezer zal besparen. Uiteindelijk ben ik, omdat ik geen koorts had en negatief testte op corona — dat schijnt toch weer rond te gaan — toch gegaan, maar ik beloofde mezelf er een duurloopje van te maken en, als ik me daar goed genoeg voor voelde, vooral lekker met andere lopers praatjes te maken, de kinderen langs de kant te highfiven en naar de mensen langs de kant te zwaaien.
De drie kilometer inlopen voelde al zwaar, dus duurloop, niet harder, bleek een goed idee. Ergens ben ik ben er wel trots op dat het ook gelukt is, want meestal als ik me voorneem niet te hard te gaan, doe ik het toch, maar daar was nu echt geen sprake van. De loop zelf was leuk, warm met een stevige wind, en met een bijzonder parcours: veel trappetjes, draaitjes en dergelijke, dus niet snel, maar wel ‘fun’, zeg maar. Bijna overal was veel publiek, dus met dat highfiven en zwaaien is het ook wel goed
De start-/finishlocatie was, zoals je hierboven ziet, eerder een festival dan een sportterrein en dat zie je tegenwoordig wel vaker. Van mij hoeft dat niet en ik vind het vaak zelfs vervelend, maar ja, hier werd een jubileum gevierd, dus ergens was het natuurlijk wel toepasselijk. De focus lag duidelijk ook niet echt op enig wedstrijdelement, want er was van alles geregeld — van muziek tot foodtrucks en een klein leger fotografen — maar dan bijvoorbeeld weer geen tijdsregistratie. Dat laatste werd door een aantal lopers die ik tegenkwam en al jaren niet had gezien overigens gelijk benadrukt toen ze vroegen hoe het ging en ik zei dat ik ziek(jes) was: ‘ach, er zijn toch geen uitslagen en uitreiking.’ Waar, maar ergens vind ik het suf van mezelf dat ik daardoor enigszins opgelucht was. Alsof iemand daarnaar zou kijken en als, wat dan nog? (Een oude bekende zei overigens ook ‘ja, je ziet er inderdaad een beetje ziekjes uit.’ en dat gaf me ergens een zetje om rustig aan te ‘mogen’ doen — dat prestatieverlangen zit diep, maar we werken eraan…)
Nou ja, naar omstandigheden toch een aardige avond gehad, maar als dit geen jubileumloop voor Schiedam was, was ik in deze staat niet gegaan. Overigens vond ik het mooiste moment van de avond een uitzicht bij het uitlopen naar huis — een schitterend zonnetje boven de haven. (Nogmaals, de fun run was leuk, hoor, dus daar lag het zeker niet aan.)
Op zaterdag 21 juni 2025 vond de Leiden Science Run weer plaats! Ter ere van 450 jaar Universiteit Leiden was de afstand ingekort van vier keer 5 kilometer naar vier keer 4,5 kilometer, dwars door het Leiden Bio Science Park.
LUCL Runners, v.l.n.r. Hannah, Alex, Jurgen en Katja, bij de Leiden Science Run 2025
Het was erg leuk om dit weer met een team van collega’s, de ‘LUCL Runners’, te doen, al was het wel erg warm. Daarom was de estafette niet alleen vervroegd, maar ook aangepast; in plaats van het stokje door te geven, startte nu elke tien minuten een teamlid. Minder leuk qua teamcompetitie, maar gezien de rap stijgende temperaturen wel een goed idee. Maar… waar gecommuniceerd was dat er tussen elke start tien minuten zou zitten, schoten ze, toen ik als vierde loper van ons team, veel te vroeg af — ik stond nog niet eens in het startvak en de Garmin was er al helemaal nog niet klaar voor. Nou ja, de eerste kilometer dan maar bewust flink te hard gaan om en dan kijken wat de benen nog willen…
Uitslagen Leiden Science Run 2025
Van de zestig teams werden we zevende in 01:25:26. In de individuele competitie (232 finishers) werd ik tweede overall in 00:15:47. Dat had ik eigenlijk, door de aangepaste opzet en ‘rommelige’ start, niet in de gaten en we gingen al voor de prijsuitreiking terug naar huis — ik wilde niet te laat weer bij Casper thuis zijn. Stom en al baal ik daar wel wat van, daar ging het natuurlijk helemaal niet om. De timing was van MyLaps en dat is zeker geen onbekende, maar ik twijfel wel enigszins aan deze tijd — of in ieder geval de afstand. Ik liep eerder 3:35-40 dan 3:30 per kilometer, maar dit staat toch wel leuk en het is relatief — het zal immers voor alle lopers gelden.
Zo’n gezicht mag best na een hete wedstrijd
Al met al een mooie hardloopochtend met collega’s en dat ook nog eens voor het goede doel!
Wat leuk! We zonden een tijdje terug een foto in voor #inrunnersworld in Runner’s World (heel ouderwets via e-mail, want we hebben geen Insta…) en nu staan we, gezellig met z’n drieën, in het nieuwe nummer. Bedankt, redactie van Runner’s World!
