Poe, wat was de Omloop Ter Heijde/Ter Heijde Beach Run zwaar dit jaar! Sowieso door slechte slaap en wat te veel wielrennen en hardlopen eerder deze week — de dag ervoor nog intervallen doen was niet echt nodig of verstandig — en een (inmiddels lichte) voetblessure, maar vooral door de keiharde wind en de staat van het strand: verschrikkelijk mul zand. Maar ja, dat maakt een beach run een beach run, zou je kunnen zeggen.
Niet te missen, de Omloop Ter Heijde
Al de eerste twee kilometer vol tegenwind naar het strand voelde ik dat ik de benen er niet voor had deze vrijdagavond. Het was een kwestie van doorzetten en laten varen dat er qua tijd of plaats iets inzat. Met twee keer bijna 2,5 kilometer strand is het sowieso geen snel parcours, maar dat wist ik natuurlijk van voorgaande keren.
Flinke stukken mul zand op het strand
Daarmee viel overigens wel wat zelfopgelegde druk weg; het ging gewoon niet heel goed en dat was oké. Toen was het zware karakter van de wedstrijd juist ook wel weer leuk — we waren met z’n allen wel aan het werk, zeg maar. Mijn eigen tijd, dik 43 minuten, vond ik zeker niet om over naar huis te schrijven en als de winnende tijd dik 36 minuten was — op een 10K is dat doorgaans natuurlijk veel lager — is het ook allemaal zo gek nog niet. Aan het einde, net na het strand, kon ik ook nog versnellen om de nummer 15 achter me te houden en dat voelde sowieso goed.
Met het zand in de benen de strandopgang op. Foto door Carry Wilmink.
Wat ook mooi was, waren de aardige mensen langs de kant en op het strand, een leuke, lokale organisatie en het weerzien met veel bekenden. Al met al dus een zware, maar mooie avond. De uitslagen vind je overigens op de website van Olympus ’70.
Het is al veel minder dan vroeger, maar ik laat me nog steeds weleens te veel leiden door getalletjes, daar waar je eigenlijk wel weet dat die niet zo veel zeggen. Zo loop ik op al mijn hardloopschoenen minimaal 1000 kilometer, ook — en dat is niet zo verstandig — als ik het gevoel heb dat ze eigenlijk ‘op’ zijn.
Dat deed ik ook met de Altra Vanish Carbon. Die droeg ik tijdens een aantal marathons en het waren, voor mijn doen althans, dure schoenen, dus ik dacht, na de laatste marathon: ‘ik trap ze wel af tijdens duurloopjes’. Carbonschoenen gaan echter veel minder lang mee dan andere schoenen en ik heb er zo lang op gelopen (dik 900 kilometer), dat ik er klachten van kreeg — ik vermoed dat ik een (hopelijk kleine) peesplaatontsteking heb, wellicht doordat ik zonder demping/met onevenredig gesleten demping op een carbonplaat heb gelopen.
Versleten Altra Vanish Carbon
Gevalletje eigen schuld natuurlijk, maar daar schiet je niets mee op. Gauw weg met die schoenen nu!
Op maandag 5 mei 2025 vierden we tachtig jaar bevrijding en dat deden we, samen met Casper, o.a. door de vlag buiten te hangen en door aan de Eerste Vlaardingse Bevrijdingsloop deel te nemen. Casper had weer veel bekijks in de hardloopkinderwagen en we hebben er met alle hardlopers, van acht tot tachtig jaar, gok ik, een mooie viering van gemaakt!
De burgemeester van Vlaardingen had nog wat leuke woorden voor Casper, zo vlak voor de start: ‘Dat is de toekomstige burgemeester; hij laat zich nu al in een wagen rijden.’ Steek die maar in je zak, net als het mooie vaantje dat we bij de finish, na een kleine drie kilometer, uitgereikt kregen.
Caspers eerste echte vaantje! (Hier vastgehouden door Otto.)
Net als twee jaar geleden liepen Eva en ik op Koningsdag de Breakfast Run in Hendrik-Ido-Ambacht — een 5- en 10-kilometer om 6.15 uur ’s morgens, met daarna een gezellig gezamenlijk ontbijt. Groot verschil ten opzichte van twee jaar geleden: Casper is er en deed mee in de kinderwagen!
Hardlopen met de kinderwagen ging nu beter dan bij de Singelloop in Leiden — een geschikter (breder) parcours en minder druk, hoewel er toch meer dan 400 inschrijvingen waren. Wij deden met z’n drieën de tien kilometer en op zich ging dat goed, maar we maakten de fout Casper na de wedstrijd een fles te willen geven, omdat dat ongeveer zijn normale tijd voor de eerste fles is. Natuurlijk hadden we hem erg vroeg wakker gemaakt, dus hij had ook veel eerder behoefte aan die fles… al vanaf drie kilometer was het huilen geblazen. Heel vervelend op dat moment, vooral voor hem natuurlijk. Er zat niets anders op dan goed door te lopen en na de finish direct een flesje te geven. Toen was het gelukkig ook gelijk weer goed en hebben we me flink wat oude bekenden van Rotterdam Atletiek heerlijk koffie gedronken en ontbeten. Op naar de tompoucen!
Last Friday, 11 April 2025, around 20 linguists from LUCL — the ‘LUCL Runners’ — ran the Leiden Singelloop. All running linguists completed the +/- 6.5km course along the ‘singels van Leiden’. Afterwards, we enjoyed each other’s company during the annual post-run party at Olga van Marion and Ton van der Wouden’s house along the route. Thanks to LUCL for sponsoring and all colleagues who supported us during the run!
The LUCL team of 2025
It was a bit of a challenge to run with our son in his stroller along parts the small, crowded route, but it was fun!
In oktober werd ik door Eva Gabeler van Het Financieele Dagblad geïnterviewd voor een drieluik over het bewaren van de balans voor gedisciplineerde (amateur)sporters. Ik nam me, voordat ik het interview toezegde, voor om geheel open en eerlijk mijn verhaal te vertellen, of het niet te doen. Het is, vind ik, een mooi, maar ook confronterend verhaal om nu terug te lezen.
Het interview is onderdeel van een drieluik met Leonie Henrich en Louise Cornelis. Je kunt het lezen in Het Financieele Dagblad van 4 januari 2025. Ik hoop vooral dat wie het leest zich, al is het maar een klein beetje, geholpen voelt om zelf de beter de balans te bewaren dan ik deed tussen wat gezond en leuk is en wat een ontspannende en gezonde bezigheid ver voorbijgaat.
Het is altijd leuk om, zo aan de rafelranden van het jaar, een cross te lopen; lekker glibberen en de benen vollopen in de modder en het drassige land.
Net als twee jaar geleden liep ik dit jaar de oliebollencross in Delft. Een leuke en goed bezette wedstrijd die — gelukkig, het kan nog — bewijst dat sporten niet duur hoeft te zijn: 3 euro inschrijfgeld en dat is inclusief oliebol na afloop.
Voor de lange cross stonden er zo’n 160 mannen en vrouwen aan de start en het was direct dringen geblazen.
Drukke start bij de oliebollencross
Helaas was ik niet assertief genoeg en glibberde ik in de eerste bocht al bijna onderuit, waardoor ik het eerste stuk, over smalle paadjes en een bruggetje, achter langzamere lopers zat. Gelukkig kon ik ze even later gemakkelijk inhalen. Al in het eerste van vier rondjes voelde ik de benen volstromen door het geploeg en gesop, al had ik wel het idee dat het parcours er wat beter bijlag dan twee jaar geleden.
Zompige ondergronden
Ik had geen enkele prestatie in gedachten, heb het wel wat zwaar gehad en liep uiteindelijk 38:03 (11e) op de lange cross (9,2km), maar ik heb vooral genoten van alle mensen om me heen die even gek waren om twee dagen voor oudejaarsavond in de kou vrijwillig rondjes door de bagger te lopen. Op naar 2025!
Voor een later te verschijnen krantenartikel over hardlopen en overmatig sporten kwam er vanmorgen een fotograaf langs — een heel aardige man die van tevoren vroeg of ik ‘al mijn hardloopschoenen wilde verzamelen’. Tja, onze hele garagezolder ligt ermee vol. Ik loop, als ik even terugreken, zo’n twintig jaar hard, waarvan de eerste tien jaar af en aan, maar ik gooi sinds ik fanatieker ben gaan lopen geen schoen meer weg. (Eigenlijk vind ik dat ik ze eens moet inleveren bij Runners World, want dan worden er — goed voor het milieu! — nieuwe schoenen van gemaakt.)
Toen ik ze vanmorgen pakte, schrok ik toch wel een beetje van de hoeveelheid dozen. Netjes gelabeld met datum van in gebruik nemen en pensioen, maar toch. De stapel op de foto hier is slechts ongeveer de helft.
Stapel gepensioneerde hardloopschoenen
Overigens gebruikten we voor de (erg leuke) fotoshoot maar een schoen of zes, dus die klim naar de zolder was achteraf niet nodig. Geen ramp, natuurlijk, maar eigenlijk gewoon wel weer leuk om te zien waar ik wat op gelopen heb.
De Tunnel Run over de A24, de nieuwe Blankenburgverbinding tussen Vlaardingen en Rozenburg, georganiseerd door de Rotterdam Running Crew, was leuk en bijzonder. Het was mooi weer en het parcours voerde over splinternieuw asfalt — volgens mij is alleen de Tour de Femmes er nog overheen geweest. Er stond ook een flinke wind en omdat je door tunnels liep, moest je aardig wat klimmen en dalen. Desalniettemin erg leuk om te doen met een startnummer dat ik twee dagen geleden zomaar in mijn schoot geworpen kreeg.
De start van de Tunnel Run door de A24 (foto door Ed Leatemia)
Afgezien van de speldjes die op waren, was het allemaal prima georganiseerd. Ik zag veel bekenden en de sfeer was goed. Ik had me voorgenomen lekker niet tot het uiterste te gaan, ook omdat ik al dagen wat verkouden en met hoofdpijn wakker word. Niet heel erg, maar wel vervelend, natuurlijk. Op een 10 kilometer kan ik ook echt flink stuk gaan en dat leek me niet verstandig (en ik had er ook gewoon geen zin in) — liever hard maar ontspannen lopen. Dat lukte aardig. In het begin liep ik met een van de voorste groepjes mee, maar ik voelde dat ik diep zou moeten gaan om dat vol te houden en dat was niet te bedoeling, zeker niet slechts twee weken na de Berenloop-marathon op Terschelling.
Het was dus vooral gewoon lekker doorlopen en goed kijken naar de lege, nieuwe tunnels en wegdekken. Geen toptijd gelopen (37:31, 12e van de 2024 deelnemers), maar goed genoeg en ik heb lol gehad. Daar ging het om, dus ik kijk terug op een mooie zondagochtend!
Bijzonder om door een nieuwe tunnel te lopen
Oh… ook niet onbelangrijk, een lekkere koffie achteraf! Dank je, Jeffrey!
In goed overleg, na mentale en lichamelijke problemen, schreef ik me dit voorjaar in voor de Berenloop, met daaraan gekoppeld een aantal uitgangspunten, onder andere dat ik een bepaald gewicht zou hebben, niet meer dan drie keer per week zou trainen, niet zo’n strak schema zou aanhouden en dat ik niet op tijd zou focussen. Vandaar dat de Berenloop zo’n mooie kans was; op zo’n parcours, met o.a. veel open stukken in de wind, duinen en een stuk strand, loop je toch geen toptijd en misschien gaat het vanzelf wat meer ontspannen, met oog voor de omgeving, als je zo’n schitterend eiland rondloopt.
De route van de Berenloop-marathon 2024
Een week of wat van tevoren slopen de tijdsdoelen toch weer in m’n gedachten, maar het is vrij goed gelukt ze te erkennen en er niet naar te handelen. Ik kreeg van tevoren ook wat meer zin in de marathon zelf; ik keek vooral uit naar Eva en Casper langs de kant en bij de finish.
Ter hoogte van Midsland
De omstandigheden waren best goed; droog en naar eilandbegrippen vrij weinig wind, maar wel uitsluitend mul zand op het strand. De marathon ging goed, maar na het strand was de koek wel een klein beetje op. Vooral de laatste drie kilometer naar de Brandaris, wat natuurlijk een geweldige start- en finishlocatie is, met nog wat klimmetjes, voelden erg zwaar en ik schrok dat ik me weer ietwat licht in het hoofd begon te voelen. Dat had ik lang niet gehad. Ik denk dat ik veel energie verbruikt heb op het strand en dat ik mijn eten beter had kunnen spreiden — concreet had ik mijn laatste gel/banaan wat eerder had kunnen nemen.
Afgezien daarvan ben ik heel erg tevreden. Een tijd van 2:50:32, met steeds de snelste vrouw in het vizier, had ik niet verwacht — ik had gehoopt ontspannen te lopen en als het meezat onder de drie uur te blijven en dat is allebei ruimschoots gelukt. Dat is natuurlijk heel mooi, maar de echte winst is de relaxtere voorbereiding met ‘maar’ drie keer per week lopen (twee keer wat korter met versnellingen, een duurloop in het weekend) en vooral de ontspannen houding tijdens de marathon zelf: genieten was geen doel, want dan ‘moet’ ook dat weer, maar wellicht juist daardoor lukte het toch. Ik visualiseerde Eva en Casper aan de finish. Dat werkte motiverend en eigenlijk ook wel ontroerend. Ik voelde me zo gelukkig ze te zien!
Eva en Casper — in heus ijsberenpak, al hadden we dat niet echt zo bedacht — highfiven
Uiteraard hielp de geweldige sfeer ook. Alleen op het stuk door de duinen en bossen naar en rond Oosterend waren weinig supporters, maar de rest van het eiland liet goed van zich zien en horen. Elk plaatsje was versierd met de Terschellinger vlaggen en de enthousiaste bewoners en vakantiegangers bezorgden me vaak een flinke glimlach.
Het was, kortom, een mooie marathon, maar ook een heel mooi en lang weekend op het waddeneiland. Eva liep zaterdag de 5 kilometer en haar samen met Casper aanmoedigen was erg leuk. Het hele weekend zagen en spraken we andere lopers en dat schept toch een band.
Nu lekker rust nemen en nagenieten. Ik voel overigens ook niet gelijk de drang om van alles te gaan analyseren of een nieuw doel te bedenken en dat vat ik maar op als een goed teken; het was een schitterende marathon. Punt.
