Gisteren, zondag 20 september 2026, liep ik samen met mijn vrouw de R’dam ½ — een nieuwe halve marathon, die in bepaalde zin ook al oud is, want de wedstrijd stamt uit 2004, maar stopte in 2010. Aangezien ik in mijn taper zit voor de Martini Marathon aanstaande vrijdag — een baanmarathon in Groningen, haasde ik mijn vrouw. Het tempo lag lager dan mijn normale duurlooptempo, dus dat was voor het herstel prima, denk ik.
De wedstrijd was groots opgezet en dat moet ook wel met 7.000 lopers. De route vonden we, eerlijk gezegd, oké, maar niet per se heel leuk. Lange, rechte stukken die op zich — en daar ben ik voor — een parcours snel maken, maar de eerste twee kilometer vormden een klein drama: volle startvakken moesten tegelijk over smalle voetpaden. Dat had, zo hoorden we iemand onderweg zeggen, te maken met het uitblijven van een vergunning voor het fietspad ernaast. Nu zou ik daar, bij echte opstoppingen — lees: stilstaan! — maling aan hebben, maar met hekken tussen voet- en fietspad was er niets aan te doen als loper. We liepen nog wel wat stukken over afzettingsmaterialen, met gevaar voor eigen enkels, maar echt lekker ging dat uiteraard niet. Tel daarbij op dat er veel te weinig wc’s waren voor de enorme hoeveelheid deelnemers en dat maakt voor een vervelend begin van een wedstrijd. Nu weet ik uit ervaring dat te weinig wc’s wel vaker een probleem is, maar het lost zichzelf altijd wel op. Vaak is het deels ook een kwestie van perceptie omdat wachten lang lijkt te duren, maar nu was het wel echt een probleem. Veel mensen verlieten de rijen om uiteindelijk alsnog laat en met volle blaas (of erger) in hun startvak te komen. Op 3 kilometer zag ik verschillende lopers de bosjes induiken en dat kan niet de bedoeling zijn geweest. Geen fijn begin van een pr-poging voor mijn vrouw dus.
We hebben wel genoten van de rest van de route die op een aantal plekken toch ook wel erg mooi was; het Zuiderpark bijvoorbeeld blijft toch schitterend. Ook erg fijn was de hoeveel publiek, zeker voor een nieuwe wedstrijd. Op de meeste plekken werd flink aangemoedigd door jong en oud, er waren kinderen met bakken Haribo om een handje uit te pakken en er werden de nodige high fives uitgedeeld.
Tempo en gelletje aangeven
Mijn vrouw kon het tempo, na die eerste twee vervelend drukke kilometers, goed houden en tot kilometer achttien liepen we rustig en gestaag de verloren minuten in. Ik haasde op 5:05 per kilometer en we zaten op het genoemde punt op 5:04, niet gek dus. Helaas ondervond ze toen een terugkerend ongemak, waardoor we een dikke minuut moesten stoppen. Daarna ging het weer, maar het tempo zakte naar zo’n 5:10 per kilometer. Zo werd een pr-aanval op 1:47 laag uiteindelijk een officiële eindtijd van 1:48;59. Gezien de omstandigheden, met ook een heel flinke wind, echt niet gek, vind ik.
De finish was bij Ahoy, althans, dat dacht ik. Het was ín Ahoy. Een leuk idee, maar enorm warm, luidruchtig met harde muziek (ik word oud, geloof ik…) en direct patat- en frituurgeuren. Daar zit ik niet op te wachten. Het triggerde bij mij gelijk de gedachte dat veel wedstrijden tegenwoordig opgezet zijn als festival — muziek, barretjes, snacks en drank. Ik associeer dat niet met sport, maar als ik eerlijk ben, gok ik dat het gros van de mensen dat wel leuk vindt. Het is gewoon anders dan de wedstrijden van weleer waarin het echt primair om het hardlopen ging en er gelukkig wel ruimte was voor koffie en een praatje, maar waar de evenement-vibe niet de boventoon voerde. Nogmaals, dat is natuurlijk heel persoonlijk en de meerderheid zal het wellicht wel heel leuk hebben gevonden. Een trotse opa, oma en zoon stonden ons op te wachten en dat is, binnen of buiten, sowieso een feest.
Gisteren, op zondag 22 juni 2025, liepen we samen de Halve Marathon van Nootdorp. Op zich leuk, want het was in 2014 de eerste halve marathon die ik wedstrijdverband liep, maar de originele planning was dat Eva zou proberen haar PR te verbreken naar sub 1:50 met mij als haas op de Kasteelloop de Haar. Die werd echter eerst vervroegd (op zich prima), toen ingekort tot 10,55 kilometer. Uiteraard heb ik begrip voor de aanpassingen, zeker bij zo’n groot evenement, maar ik vind 10,55 echt een rare afstand — het begrip ‘kwart marathon’ komt er bij niet in, dan liever gewoon een 10 kilometer — en het niet waarvoor Eva zo getraind had.
Temperaturen zondag 22 juni 2025 (bron: Weerplaza)
Gelukkig bleek op dezelfde ochtend de Halve Marathon van Nootdorp wel door te gaan en die ging dan misschien niet langs een schitterend kasteel in een Utrecht en ja, er staat ook minder (maar nog steeds flink wat heel leuke support) langs de kant, maar het was een goed en leuk alternatief. Extra leuk: de Halve Marathon van Nootdorp was de eerste officiële halve marathon die ik liep, in 2014. Ik liep wel vaker dat soort afstanden, maar niet als een georganiseerde wedstrijd. Ik zocht de foto’s hier thuis even op — zo zag ik er dus uit op mijn negenentwintigste! Omdat verouderen zo geleidelijk gaat, zie je op dit soort momenten pas echt de verschillen. Best leuk eigenlijk, zo’n trip down memory lane.
We stonden allebei niet fit op die ochtend en hoewel het niet superwarm was, was het wel heel benauwd. Daarom ben ik extra trots dat Eva een pr in liep in 1:49:09. (Zie uitslagen.) Niet gemakkelijk, maar wel ruimschoots het doel behaald.
Ik dacht overigens nog mijn benen van de Leiden Science Run van gisteren te voelen en dat kan natuurlijk best, maar het tempo was daar niet naar en ik denk nu dat het vooral die niet fitheid was; vandaag, maandag, ben ik namelijk echt ziek — een combinatie van het weer, een druk weekend (met na de halve marathon ook nog een jubileumfeestje — leuk, maar geen rust), toch iets onder de leden hebben en daar eigenlijk niet goed naar luisteren. Nu maar goed rusten dus.
Afgelopen zondag stond het NK Halve Marathon in Breda op het programma. Tot mijn verbazing had ik er van tevoren best zin in — ik stres altijd veel van tevoren, al was er wel wat spanning. Ik zou een vriendin hazen naar een podiumplek in de categorie V45, maar het zou vooral fijn samen lopen worden. Het beoogde tempo was 3:53 en dat was voor mij wel een mooie test richting de Berenloop in november, al ga ik daar zeker niet dat tempo lopen.
Bredase Singelloop 2024, NK Halve Marathon
Het was een stralende dag en hoewel het op zich vrij hard ging (3:47 gemiddeld), heb ik vooral met plezier en ontspanning gelopen naar een eindtijd van 1:20:09. Dat komt ongeveer neer op mijn tempo tijdens de marathon van Berlijn in 2022, maar ik zou er nu geen marathon in kunnen lopen, al had ik na afloop zeker nog flink wat energie over. Belangrijker is dat ik in Berlijn, achteraf, er lichamelijk eigenlijk al heel slecht aan toe was (ondergewicht, duidelijke signalen van een verstoord eet- en beweegpatroon). Ik realiseerde me afgelopen zondag dat ik me niet alleen beter en sterker voelde, zowel lichamelijk als mentaal, maar ook dat ik echt niet terug zou willen naar twee jaar geleden. Dat is een flinke stap.
Tijdens het lopen was het eigenlijk alleen rond de 13/14 kilometer even zwaar, maar dat was vooral mentaal — het waren twee rondjes en dan wordt het toch eventjes een soort saai, omdat je al wel kilometers wat in de benen hebt, maar er echt nog niet bent. Ik was me verder vrij vaak bewust van het gevoel dat ik gewoon plezier had en dat het fijn was. Vaak zie ik niets van wat om me heen gebeurt, maar nu heb ik veel om me heen gekeken en mijn ogen de kost geven. Ik moest ook wel werken, hoor, voor 3:45-3:50 p/km, maar toch voelde ik me goed, sterk en ik kon ontspannen lopen; ik had ook niet de gedachte ‘waarom doe ik dit mezelf aan’ die ik vaak tijdens een wedstrijd heb, ook al staat er niets op het spel.
Nabij de finish van Bredase Singelloop 2024
De eerste plek op het NK Halve Marathon voor vrouwen 45 is overigens gehaald en dat was natuurlijk supermooi — met een mooie prijsuitreiking in de oude raadszaal. Het was, kortom, een mooie dag en een goede test voor Berenloop op Terschelling.
De CPC was ook dit jaar een test voor marathontempo, zo rond de 3:45. Het was een mooie dag, maar wel met flink wat wind.
Als je je marathontempo van 3:45-3:47 wil testen, dan is elke split lopen op 3:45 (of er net onder) natuurlijk heel mooi. In die zin is de test geslaagd, maar het voelde wel te zwaar voor dat doel. Dat kwam deels doordat Stefan en ik de eerste helft met tegenwind bijna al het kopwerk deden en een aardig groepje achter ons hadden. Dat voelde zwaar, want er stond echt een flinke wind zo aan de kust.
Eigenlijk mag ik gewoon niet ontevreden zijn, denk ik, ook niet met het oog op de weekomvang (126km) en een harde, koude en natte training van donderdag. Die voelde ik nog nog steeds in de kuiten — ik gok dat die toch te veel nattigheid en kou hebben gehad.
Kopwerk in de wind, maar wel de test in de benen
Ik ga mezelf maar inprenten dat het goed is zo. Ik loop de halve eigenlijk altijd alleen in de marathonvoorbereiding, maar 1:18:55 was toch een klein PR; het vorige, ook een marathontempotest tijdens de CPC in 2020, stond op 1:19:11. Wat ik wel zorgelijk vind, is dat ik er bijna geen kilometer lol in had. Het was wel te verwachten in deze overwegend sombere week, maar toch. Het was wel heel fijn om met een groep van RA in en uit te lopen en samen te starten en sowieso om veel bekenden van PAC en andere verenigingen tegen te komen.
Leuk om weer als groep de CPC te lopen
Tot slot een schop onder mijn kont: ik moet die oude Hoka’s nu echt eens weggooien, want carbonschoenen stoïcijns blijven gebruiken tot 1000km, ook in wedstrijden, slaat echt nergens op. Ze hebben geen enkele grip of demping meer…
Bij de halve marathon van AV Spark (Spijkenisse) haasde ik een vriend naar sub-1:45. Netjes en steady 4:50 gelopen naar een tijd van 1.42.13. Dit tempo ligt onder duurlooptempo en kostte dus weinig moeite, wat ervoor zorgde dat ik heerlijk ontspannen kon lopen, de toeschouwers en vrijwilligers die er, ondanks de wind, kou en regen stonden, te bedanken en te genieten van het lopen.
Op het laatste moment had ik overigens een a4-tje met de eindtijd op mijn rug gedaan en zoals gehoopt haakten er wat meer hardlopers aan — zo’n twintig zelfs!
Ik kreeg veel bedankjes van lopers achteraf en vooral naar het einde, waar mensen het moeilijk kregen, was het heel leuk om ze te motiveren en erbij te houden.
De Drechtstadloop halve marathon was zwaar dit jaar. Ik voelde me sowieso al moe dit weekend moe en ik had, ook door het bizar slechte weer, geen zin in de wedstrijd. Ik vond de loop zwaar met de harde wind, regen en dat over de Dordtse dijken. Duidelijk een minder goede dag, maar nog wel redelijk netjes en vlak gelopen en zo heel slecht is 1:20:56 netto nou ook weer niet. Volgend jaar maar weer eens kijken of ik een PR op de halve kan neerzetten, want die staat niet zo scherpt (1:19:11), maar voor dit jaar heb ik genoeg mooie tijden gelopen. Wel bizar dat ik langzamer liep dan tijdens de marathon van Berlijn en dat het veel zwaarder voelde.
Ik voelde me verder gewoon ook niet sterk tijdens het lopen. Dat kan natuurlijk aan van alles liggen, maar ik denk dat het een combinatie van moeheid en te weinig rust, de dag ervoor met flinke tegenwind wielrennen, het weer op de dag zelf en gladde (versleten) schoenen was. Ook heb ik helemaal niet getaperd — iets wat vanaf een halve marathon in mijn ogen toch eigenlijk wel verstandig is. Genoeg om voor de volgende keer op te letten dus, maar voor nu maar gewoon accepteren en doorgaan. Het positieve is dat ik wel netjes en vlak heb gelopen en dat er gewoon weer een wedstrijdje in de benen zit; zo’n prikkel is altijd goed en het was sowieso gezellig om weer met andere lopers uit de RA-groep aan de start te staan.
Ik bedacht me afgelopen week ook dat het na een herstelmaand van Berlijn en een (voor mij) snelle 10K (35:05) helemaal niet zo gek is dat ik moe was/ben. Ik had sowieso vorige week al bedacht dat ik deze laatste twee maanden van het jaar ga proberen wat minder intensief te trainen en niet zo veel wedstrijdjes te lopen. Even iets langer tot rust komen lijkt me wel verstandig en dan in januari weer eens kijken waar we naartoe gaan werken.
