Alex Reuneker

#zone 2

§411. Bloedarmoede (anemie) (19 November 2026)

In Sport by Alex –

Al eerder schreef ik dat het de laatste tijd bij hardloopwedstrijden alleen nog maar hazen lijkt voor mij. Niet dat daar iets mis mee is, in tegendeel zelfs, maar het is niet dat ik daar steeds geheel vol overtuiging voor kies. Ik zou ook wel weer eens voor een wedstrijd willen trainen en ‘m echt voor een tijd lopen. Nu trainde ik wel voor de Zevenheuvelenloop van afgelopen zondag, maar ik voelde al een tijdje dat het eigenlijk niet ging. Versnellingen waren stroperig en ik was moe. Toen ik opeens last kreeg van vochtophoping in mijn gezicht en naar de dokter ging, bleek na bloedafname dat ik weer bloedarmoede had. Wéér, omdat ik daar sinds mijn basisschooltijd terugkerend door word geplaagd. Ik herinner me nog altijd die nare smaak van ijzerpillen en Roosvicee Ferro. Gelukkig stond daar lekkere appelstroop tegenover.

Bloedarmoede, oftewel een tekort aan rode bloedcellen.

Uit de bloed- en urinewaarden bleek gelukkig dat er, naast ijzer- en verwante waarden, niets aan de hand was, maar zo’n ijzertekort hakt er qua energie wel flink in. Een duurloopje gaat nog wel, hoewel ook duidelijk moeizamer, maar alles wat naar kracht en snelheid neigt en de hartslag flink omhoog jaagt, gaat eigenlijk niet. Vijftien kilometer hazen op 5:00/km is geen probleem, maar een intervalletje op 3:30/km lukt simpelweg niet. De doelen voor de Zevenheuvelenloop konden dus in de ijskast en had ik al verruild voor het idee om gericht voor de Egmond Halve Marathon aanstaande januari te trainen. Volgens de arts kan het op peil krijgen van de ijzerwaarden echter wel drie maanden duren, dus ik doe er verstandig aan me niet op Egmond te richten. Ik ga ‘m wel lopen, maar, je raadt ’t, wellicht als haas en sowieso niet op volle sterkte. Het is helaas wat het is, al kan ik daar wel vrede mee hebben.

De eerste testuitslagen zo’n twee weken na het starten van de huidige ijzerkuur zijn gunstig en daar ben ik dankbaar voor. Dat ik wel gewoon nog ‘lekker’ kan lopen en wielrennen — binnen, vanwege het seizoen — is iets waar ik vroeger niet bij zou stilstaan en ik zou er vooral van balen dat ’t langzamer gaat. Ik ben er nu niet blij, maar wel tevreden mee. Ik houd het voorlopig dus bij onderhoud in plaats van opbouw en dat dan vooral met trainingen in zone 2, soms en heel beperkt met uitstapjes naar 3. Ik vind dat ik best nog een beetje geluk heb dat dit in de herfst gebeurt. Grote sportdoelen had ik nog niet (de Egmond Halve Marathon was een mooi doel geweest, maar niet zo groot als bijvoorbeeld een marathon) en het voordeel van indoor fietsen is dat je dat heel gecontroleerd kunt doen. Ik ken mezelf inmiddels een beetje en ik ga — een bekende lopers- en fietsersvalkuil — vaak te hard, maar met een smarttrainer kun je jezelf daar heel goed tegen beschermen; een training volgen betekent dat je eigenlijk niet uit de beoogde zones kunt komen. Ander voordeel: tijdens de training of een leuke groepsroute op Rouvy gewoon even pauzeren en lekker een espresso zetten met wat kruidnoten ernaast. Het is immers ook gewoon fijn sinterklaastijd!

Espresso met kruidnootjes tijdens een training.

Leave a comment