§388. R’dam ½ 2026
Gisteren, zondag 20 september 2026, liep ik samen met mijn vrouw de R’dam ½ — een nieuwe halve marathon, die in bepaalde zin ook al oud is, want de wedstrijd stamt uit 2004, maar stopte in 2010. Aangezien ik in mijn taper zit voor de Martini Marathon aanstaande vrijdag — een baanmarathon in Groningen, haasde ik mijn vrouw. Het tempo lag lager dan mijn normale duurlooptempo, dus dat was voor het herstel prima, denk ik.
De wedstrijd was groots opgezet en dat moet ook wel met 7.000 lopers. De route vonden we, eerlijk gezegd, oké, maar niet per se heel leuk. Lange, rechte stukken die op zich — en daar ben ik voor — een parcours snel maken, maar de eerste twee kilometer vormden een klein drama: volle startvakken moesten tegelijk over smalle voetpaden. Dat had, zo hoorden we iemand onderweg zeggen, te maken met het uitblijven van een vergunning voor het fietspad ernaast. Nu zou ik daar, bij echte opstoppingen — lees: stilstaan! — maling aan hebben, maar met hekken tussen voet- en fietspad was er niets aan te doen als loper. We liepen nog wel wat stukken over afzettingsmaterialen, met gevaar voor eigen enkels, maar echt lekker ging dat uiteraard niet. Tel daarbij op dat er veel te weinig wc’s waren voor de enorme hoeveelheid deelnemers en dat maakt voor een vervelend begin van een wedstrijd. Nu weet ik uit ervaring dat te weinig wc’s wel vaker een probleem is, maar het lost zichzelf altijd wel op. Vaak is het deels ook een kwestie van perceptie omdat wachten lang lijkt te duren, maar nu was het wel echt een probleem. Veel mensen verlieten de rijen om uiteindelijk alsnog laat en met volle blaas (of erger) in hun startvak te komen. Op 3 kilometer zag ik verschillende lopers de bosjes induiken en dat kan niet de bedoeling zijn geweest. Geen fijn begin van een pr-poging voor mijn vrouw dus.
We hebben wel genoten van de rest van de route die op een aantal plekken toch ook wel erg mooi was; het Zuiderpark bijvoorbeeld blijft toch schitterend. Ook erg fijn was de hoeveel publiek, zeker voor een nieuwe wedstrijd. Op de meeste plekken werd flink aangemoedigd door jong en oud, er waren kinderen met bakken Haribo om een handje uit te pakken en er werden de nodige high fives uitgedeeld.
Mijn vrouw kon het tempo, na die eerste twee vervelend drukke kilometers, goed houden en tot kilometer achttien liepen we rustig en gestaag de verloren minuten in. Ik haasde op 5:05 per kilometer en we zaten op het genoemde punt op 5:04, niet gek dus. Helaas ondervond ze toen een terugkerend ongemak, waardoor we een dikke minuut moesten stoppen. Daarna ging het weer, maar het tempo zakte naar zo’n 5:10 per kilometer. Zo werd een pr-aanval op 1:47 laag uiteindelijk een officiële eindtijd van 1:48;59. Gezien de omstandigheden, met ook een heel flinke wind, echt niet gek, vind ik.
De finish was bij Ahoy, althans, dat dacht ik. Het was ín Ahoy. Een leuk idee, maar enorm warm, luidruchtig met harde muziek (ik word oud, geloof ik…) en direct patat- en frituurgeuren. Daar zit ik niet op te wachten. Het triggerde bij mij gelijk de gedachte dat veel wedstrijden tegenwoordig opgezet zijn als festival — muziek, barretjes, snacks en drank. Ik associeer dat niet met sport, maar als ik eerlijk ben, gok ik dat het gros van de mensen dat wel leuk vindt. Het is gewoon anders dan de wedstrijden van weleer waarin het echt primair om het hardlopen ging en er gelukkig wel ruimte was voor koffie en een praatje, maar waar de evenement-vibe niet de boventoon voerde. Nogmaals, dat is natuurlijk heel persoonlijk en de meerderheid zal het wellicht wel heel leuk hebben gevonden. Een trotse opa, oma en zoon stonden ons op te wachten en dat is, binnen of buiten, sowieso een feest.