Alex Reuneker

De Zestig van Texel eergisteren, zondag 29 maart 2026, was een wedstrijd waar je eigenlijk alles in één dag krijgt: prachtige natuur, eindeloze vergezichten, strand, duinen, bos en een heel stevige portie wind. De route is simpel: zestig kilometer rondom het eiland, vanaf ’t Molwerk bij haven 't Horntje tegen de klok in langs de randen van het eiland naar de finish in Den Burg.

Het gelopen parcours van de Zestig van Texel

De dag begon stressvol met onduidelijkheid over de bus van sporthal TXL naar de start – we stonden met een groepje te wachten, terwijl de bussen, die niet met bordjes of andere markeringen waren aangegeven, al weg waren en niet (meer?) pendelden. Gelukkig ging liften vlot en kregen we er een leuk gesprekje bij met, uiteraard, andere Zestig-lopers. We waren allemaal gelukkig nog ruim op tijd bij het startvak, waar ik wat bekenden tegenkwam – een collega van wie de partner meedeed, maar ook lopers die ik van lokale wedstrijden ken en iemand die ik uitgebreid sprak tijdens de Sallandtrail. De sfeer op Texel was sowieso goed en daar werd ik erg blij van.

Toch nog goed op tijd in het startvak bij 't Horntje. Ik sta rechts, in zo'n beetje de derde 'rij'.

Omdat ik niet al te lange posts wil schrijven, en omdat het toch wel een heel bijzondere ervaring was, volgt in een aantal volgende posts uiteraard meer over het verloop van de wedstrijd, de wind, maar ook de training, het resultaat en… een kei in mijn schoenzool.

NB Ik schrijf een aantal posts en dus redelijk uitgebreid over De Zestig van Texel. Ik vond in mijn eigen voorbereiding online niet heel veel ervaringen van anderen, dus wie weet heeft iemand hier, over twee, vier of nog meer jaren, iets aan.

De laatste looptraining voor de Zestig van Texel zit erop – vanmorgen deed ik een nog korte intervaltraining (6 keer 400 meter op 3:40) en ik voelde me aan het einde best gretig. Dat is wel een goed teken, denk ik.

Zoals eerder geschreven zijn de twee taperweken niet ideaal. Zo had ik veel last van een wortelkanaalbehandeling en uiteindelijk het trekken van kies. Vooral de naweeën van die laatste ingreep, die uiteindelijk beter door een kaakchirurg dan door een tandarts uitgevoerd had kunnen worden, duren nog steeds voort, maar de pijn neemt inmiddels wel wat af en ik neem alleen nog in de avond pijnstillers. Daarbij komt dat ik een ontsteking van de peesschede in mijn linkeronderbeen heb en al is die nog niet verdwenen – het gaat wel de goede kant op. We gaan het zien op Texel.

Lastig is te bedenken op welk tempo ik aanstaande zondag wegga. Uiteindelijk zullen het parcours en de omstandigheden een grote rol spelen, maar het is toch wel fijn iets van een richttempo/-tijd hebben, denk ik. Op de website van de Zestig van Texel geeft Gerrit van Rotterdam in zijn trainingsgids de onderstaande tabel met verwachte eindtijden op basis van (weg)marathontijden.

Verwachte eindtijden Zestig van Texel (bron: Van Rotterdam, Gerrit. Trainen voor de Zestig van Texel.

Omdat er een beperkt aantal marathontijden in staat, heb ik een klein calculatortje gemaakt dat op basis van een zelf in te voeren marathontijd een voorspelling geeft die overeenkomt met de genoemde tabel.

Zestig van Texel-calculator

Het gaat expliciet om schattingen. Ik houd me dus niet verantwoordelijk voor de voorspellingen of de gevolgen daarvan. Kijk uit en staar je niet blind op de voorspelde tijd! Dat prent ik mezelf ook in.

Je kunt de calculator gebruiken op https://www.reuneker.nl/files/zestig.

Een vast, hoewel niet beoogd onderdeel van de taper lijkt wel de taper blues te zijn. In de weken voor de wedstrijd waar je naartoe hebt getraind neem je gas terug en dan heb je, naast rust, of misschien wel dóór die rust, vaak het idee dat je meer pijntjes hebt – die vaak niets blijken, meer twijfels. Dat valt dit jaar, met De Zestig van Texel, eerlijk gezegd mee, al heb ik er nu juist wel reden toe.

De eerste reden is dat ik al anderhalve week aan het tobben ben met een kies. Die speelde al eerder op, maar de kiespijn werd steeds heviger inmiddels ben ik drie tandartsbezoeken, een wortelkanaalbehandeling en uiteindelijk toch een extractie (het trekken van de kies) verder. Ik had een zogenaamde cracked tooth, waardoor er etensresten in de kies kwamen, die vervolgens ontstekingen tot in het kaakbeen opleverden. Geen pretje en hoewel ik nu, twee dagen na het trekken, nog veel pijn heb, is het ding er inmiddels wel uit en zou de pijn na vandaag moeten afnemen.

Foto door Ozkan Guner op Unsplash.

De tweede reden is dat ik sinds de Sallandtrail last had van mijn linkerenkel/-onderkant van mijn scheen. Nu heb ik lang geleden wel eens shin splints gehad, maar dit voelde anders. De fysio heeft het onderzocht en was duidelijk: een ontsteking van de peesschede (tenosynovitis), een 'soort kokertje waarin de pees heen en weer glijdt en dat de pees beschermt en vochtig houdt.' De oorzaak is ook duidelijk: het ongelijke terrein en vooral de vele hoogtemeters van de Sallandtrail die ik niet gewend ben en waar ik, eerlijk is eerlijk, niet op getraind had.

Dat ik, vanwege mijn kies, de week na de Sallandtrail ontstekingsremmende pijnstillers heb geslikt, heeft averechts gewerkt, want zo kon de ontsteking niet op gang komen en dat gebeurt nu dus alsnog. Balen, maar zoiets weet je pas achteraf. Op zich zou de ontsteking met wat meer rust, maar nog wel beweging en dus geen ontstekingsremmers in een paar dagen moeten afnemen, maar die ontstekingsremmers heb ik weer nodig voor de kies. Een soort catch 22 dus.

Al met al reden genoeg dus voor een echte taper blues, maar op de een of andere vind ik het nu makkelijker om te relativeren. Ja, het is balen, maar het is wat het is en we gaan het de komende week wel zien. Het leert me ook twee dingen. Ten eerste valt het me nu pas echt op hoezeer ik mijn lichaam in het verleden als een soort machine beschouwde; bestaand uit onderdelen die enigszins onafhankelijk van elkaar functioneren. Je gebruikt je kies niet tijdens het hardlopen, dus die dingen staan los van elkaar. Inmiddels merk ik sterk dat het zo niet werkt; heb je een flinke ontsteking in je lichaam, of een ander kwetsuur, dan is je hele lichaam bezig met herstellen. Dat heeft daarmee invloed op je hele lichaam, niet 'slechts' op een kies, kaak of pees. Ten tweede merkte ik dat de gedachte 'straks heb ik al die trainingen voor niets gedaan' eigenlijk direct werd gevolgd door de gedachte dat een doel als een (ultra)marathon ook de moeite waard moet zijn om de weg ernaartoe en die heb ik inmiddels wel afgelegd, niet alleen om de eindstreep.

Komende week meer rust, hopelijk minder (kies)pijn en met wat hoop en voorpret naar zondag 29 maart uitkijken.