Website van Alex Reuneker over taal, hardlopen, wielrennen en reizen

De Zestig van Texel 2026 #7: terugkijken, deel 2

Met een 10e bij de M40-categorie en een 42e plek van de 642 overall kijk ik tevreden terug op De Zestig van Texel. Niet alleen op de wedstrijd overigens, maar op het gehele weekend.

De uitslagen van De Zestig van Texel 2026

De uitslagen van De Zestig van Texel 2026

We kwamen zaterdagochtend al aan en namen pas maandagmiddag de boot terug naar het vasteland. Mijn vrouw liep zaterdagmiddag haar laatste lange duurloop van 35 kilometer voor de Marathon van Rotterdam, ik liep zondag De Zestig van Texel en de rest van de tijd hebben we lekker gefietst, gerust, pizza gegeten en op maandagochtend lekker buiten de deur ontbeten. Dat laatste overigens na een onstuimig strandwandelingetje met onze zoon, die gebiologeerd keek naar het overvloedige zeeschuim in de branding en er vermoedelijk in was gedoken als we hem niet hadden tegengehouden. Hoewel ik rustig ga herstellen van deze ultra, was het weekend zelf, in ieder geval in mentaal opzicht, misschien wel het beste herstelmiddel.

Startnummer, medaille en een aandenken uit mijn schoenzool

Startnummer, medaille en een aandenken uit mijn schoenzool

De dag na De Zestig van Texel en ook twee dagen erna had ik, op een kleine gevoeligheid aan mijn rechterknie na die inmiddels verdwenen is, geen pijntjes en ook geen spierpijn. Ook tijdens de massage, een cadeautje dat ik mezelf al van tevoren had beloofd, voelde de masseur niets geks, op flink gebruikte spieren en pezen na. Het verbaast me een beetje, maar eigenlijk ook weer niet zo veel. Het was natuurlijk een flinke afstand en een onstuimige tweede helft, maar juist daarom liep ik, ook omdat ik niet zo goed kon inschatten hoe het zou zijn, langzamer dan duurlooptempo, dat vaak rond de 4:20 p/km ligt. Bij een harde wedstrijd – een hele marathon op maximaal tempo – heb ik veel meer last van spierpijn en wellicht heeft de ondergrond er ook mee te maken.

Het gebrek aan spierpijn maakt het, ironisch genoeg, ook wel lastiger om de dag erna te voelen hoe extreem de inspanning was, maar zoals gezegd, de laatste twee kilometer zat ik er goed doorheen en dat was natuurlijk niet voor niets.