De Zestig van Texel 2026 #8: training en voorbereiding, deel 1
Hoewel de laatste paar kilometers de zwaarste waren, vond ik de training voorafgaand aan De Zestig van Texel eigenlijk het zwaarst. Ik heb echt genoten van de wedstrijd, de aardige mensen die ik heb ontmoet en gesproken, het publiek en van de inspanning en prestatie zelf. Het maken van een schema, puzzelen omdat er weinig trainingsschema’s voor deze ultra-afstand zijn, oude bekenden contacten die ultra- en/of Texel-ervaring hebben, daadwerkelijk beginnen met trainen – dat was eigenlijk allemaal leuk en spannend.
De Zestig van Texel was naast een inspannende wedstrijd ook een gezellige dag
Wat minder leuk was, maar kan gebeuren, is dat ik zowel eind december, toen de trainingen al waren begonnen, flink de griepgolf meepakte. In februari surfde ik er, helaas, nog een keer op mee – tijdens de wintersportvakantie, nota bene, die ik daardoor bijna volledig met koorts in bed doorbracht. Daarnaast had ik, door de mij niet gewone hoogtemeters en zachte ondergrond op de Sallandtrail, een (achteraf bezien kleine) peesontsteking in de linkertibialis anterior, en tegelijkertijd een kies die na een fikse wortelkanaalbehandeling getrokken moest worden en nu, weken na dato, nog steeds pijnlijk is. Voor de kies moest ik eigenlijk ontstekingsremmers slikken, maar dat zou de genezing van de peesontsteking uitstellen. Zoals al eerder geschreven – een vervelende catch 22. Maar dat zijn incidenten.
Zeker naarmate het schema vorderde, werden de duurlopen me eigenlijk te lang. Misschien heb ik er ook gewoon te veel gedaan – in principe elke week, met elke vierde week een herstelweek – maar zodra de duurlopen de marathonafstand en verder bereikten, vond ik het vervelend worden. Ik vind de marathon, dik 42 kilometer, een magische afstand en een prestatie. Het gaat me niet om een medaille of waardering, maar een duurloop van 42, 46 of zelfs dik vijftig kilometer doen en dan gewoon de sleutel in het voordeurslot steken, omdraaien en… niets, dat is toch wat anders dan over de finishlijn komen, toegejuicht worden en je moe, maar voldaan en trots voelen.
Mijn trainingsschema voor De Zestig van Texel
Ik denk dat ik, zoals ik al eerder schreef, de voorbereiding (weer) té serieus heb aangepakt en De Zestig van Texel te veel als ‘marathon-plus’ heb beschouwd, met een schema dat veel, waarschijnlijk vrij onnodige, tempo- en intervaltrainingen bevatte en, zo leerde ik later van andere lopers, waarschijnlijk toch wel wat veel echt lange duurlopen. Gelukkig was zeker niet alles kommer en kwel, hoor; zo was mijn eerste ervaring met een back-to-back-duurloop erg goed.