Alex Reuneker

Nog op dag van De Zestig van Texel zelf kopte het Noord Hollands Dagblad ‘Straffe wind is spelbreker bij De Zestig van Texel’ en dag later, in dezelfde krant: ‘Straffe tegenwind maakt het deelnemers aan De Zestig van Texel lastig.’ Ook de Texelse Courant geeft een wedstrijdverslag waarin de wind een grote rol speelt: ‘Het begon als een milde lentedag, lekker weer voor nog frisse ultralopers eindigde met bittere kou en straffe wind als een uitputtingsslag. […] Op het strand kregen de lopers te maken met een stevige teenwind uit het noordwesten, die later op de dag draaide naar het zuidwesten, oplopend tot kracht 6.’

De Texelse Courant

De krant verhaalt verder dat er goede tijden werden gelopen en dat was ‘opmerkelijk, aangezien het parcours dit jaar iets was aangepast en zelfs meer strand bevatte, traditioneel een zwaarder onderdeel.’ Ook op Ultraned vind je overigens een wedstrijdverslag – de moeite waard om te lezen als je interesse hebt.

Al met al was het een zware ultra. Voor mij was het bovendien de eerste keer dat ik zestig kilometer liep. Mijn vorige langste afstand was, jaren geleden, een trail van zo’n 55 kilometer. Wat me opviel, was dat ik, net als vele anderen, grotendeels alleen kwam te lopen, maar dat er, bij de start en finish en ook bij het inhalen, onderling contact was. Een woord, een knikje, elkaar even oppeppen. Dat helpt meer dan je denkt.

Na zestig kilometer (en een beetje) over de finish (foto door Bjorn Paree)

Fysiek ging het verrassend goed. Geen maagproblemen, verstandig gebruikgemaakt van de verzorgingsposten, gels afgewisseld met banaan. De peesontsteking die, in nasleep van de Sallandtrail, de week ervoor opspeelde, hield zich rustig, maar ik had nog steeds een pijnlijke plek waar de kies zat die na een wortelkanaalbehandeling toch is getrokken. Dat hielp niet, want ik voelde het resterende gat geregeld kloppen. Pas de vrijdag voor de De Zestig van Texel kwam ik de dag redelijk door zonder pijnstillers. Mentaal ging het ook niet slecht; ik werk daar ook aan, samen met een psycholoog, want ik had er een handje van bij tegenzittende omstandigheden enorm te gaan foeteren – op die omstandigheden, maar vooral ook op mezelf. Dat deed ik deze keer niet. Net als bij de Kustmarathon in 2025 was er, toen de wind echt tegen begon te zitten, het besef dat ik hier zelf voor had gekozen, dat je een kust- of waddenwedstrijd niet loopt om de milde omstandigheden en dat dit nu juist de ervaring maakt tot wat ‘ie is.

Zoals ook de aangehaalde krantenartikelen vertellen, ontnam de wind de lopers en dus ook mij de laatste energie. De energie was op een gegeven moment echt op – de tank leeg. Gelukkig stonden mijn vrouw en zoontje bij de finish en daar keek ik al kilometers naar uit. Ook de warmte in de StayOkay waar de eindstreep lag, was welkom, evenals de soep die daar werd geschonken en de pannenkoek die mijn vrouw voor me had meegenomen. Dat was genieten. Het fietsritje terug naar De Koog, een kilometer of zes, was heerlijk – eindelijk de wind weer in de rug.

De Zestig van Texel 2026 #5: vier uur en 58 minuten Uiteindelijk finishte ik in 4:58, al had ik na 58 kilometer eigenlijk helemaal geen oog meer voor de eindtijd. Als ik eerlijk ben, was ik met de genoemde tijd, zeker toen ik eenmaal gefinisht was, best blij. Het was niet de beoogde tijd van 4:45, maar ik vond het sowieso lastig inschatten – een nog onbekende afstand, parcours met flinke stukken strand en duin, en altijd onzekere tijden weersomstandigheden.

Eindtijd en -positie (4:58:39; 10/98 M40; 42/642 overall)

Waar ik wel van baal, is dat de tank de laatste paar kilometer zó leeg was, dat ik daar echt flink wat minuten heb verloren. Ik heb twee keer honderd meter gewandeld. Ik vind dat, zelfs als het om twee zulke korte stukjes gaat, moeilijk om toe te geven, want ik heb daar wat tegen – hardlopen is geen wandelen in mijn boekje – maar ik meende, heuvel op en inmiddels windkracht 7 vol tegen, niet anders te kunnen. Gelukkig werd ik opgezweept door een andere Rotterdamse loper en daarna kwam de cadans er weer in, maar zoals gezegd, de tank was, ondanks goed koolhydraatstapelen van tevoren en eten en drinken tijdens, op. Te hard gewerkt tegen de wind, denk ik. Ook dat is dus De Zestig van Texel.

Een flinke kei, waarschijnlijk ‘opgepikt’ op het strand, in mijn linkerschoenzool

Wat overigens vast niet geholpen heeft, is dat ik, the day after, een flinke kei in de zool van mijn schoen vond. Al vanaf kilometer 22, toen we van het strand kwamen, hoorde ik een gek geluid van mijn linkerzool komen. Nu weet ik dat er carbonschoenen zijn die je doen klinken als een galopperend paard, maar dat had ik bij mijn schoenen nog nooit gehoord. Eenmaal thuis na een mooi weekend op Texel ruimde ik mijn schoenen op en een levensgrote steen zat strak in het foam van mijn linkerschoen geklemd. Tot zover het voordeel van lekker lichte wedstrijdschoenen.

Hoewel ik tijdens de wedstrijd niet steeds naar tempo heb gekeken, maar vooral heb geprobeerd het tempo aan te voelen, merkte ik dat het de laatste tien kilometer steeds zwaarder ging. Nu heb ik mijn bouw en gewicht niet mee voor zware omstandigheden, denk ik – ik ben licht en je blaast me, bij wijze van spreken, zo omver. Zoals ik al eerder schreef over onder andere de Sallandtrail, maar ook over lokale wedstrijden met stukken zand, zoals de 10 kilometer in Ter Heijde, trek ik bij dit soort omstandigheden qua kracht in de bovenbenen vaker aan het kortste einde. Daar zou ik, als ik dat wil, eens aan kunnen werken, want qua algehele conditie ging het op dat punt goed.

Flinke wind tegen

Ik had het gevoel bij elke stap achteruit geblazen te worden en dat was te zien aan het tempo, dat op een gegeven moment zelfs zakte naar 6:00 per kilometer. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ik zag verschillende, sterk ogende lopers, langs de kant zitten. Ik kon doorlopen, maar het waren vooral mijn bovenbenen die protesteerden. Had ik het verkeerd ingeschat? Ik denk het eigenlijk niet, want hoe schat je zulke wind in? Tijdens de Kustmarathon in 2025 was het verval niet zo groot, maar ook daar had ik het met de wind erg zwaar. Ik zie het ook aan de tussentijden: op kilometer 55 was er een stuk beschutting en direct ging het tempo weer flink omhoog – de energie was er dus nog wel. Helaas was het de laatste twee kilometer echt op en de focus verschoof naar ‘blijven hardlopen.’