De Zestig van Texel 2026 #5: vier uur en 58 minuten
De Zestig van Texel 2026 #5: vier uur en 58 minuten Uiteindelijk finishte ik in 4:58, al had ik na 58 kilometer eigenlijk helemaal geen oog meer voor de eindtijd. Als ik eerlijk ben, was ik met de genoemde tijd, zeker toen ik eenmaal gefinisht was, best blij. Het was niet de beoogde tijd van 4:45, maar ik vond het sowieso lastig inschatten – een nog onbekende afstand, parcours met flinke stukken strand en duin, en altijd onzekere tijden weersomstandigheden.
Eindtijd en -positie (4:58:39; 10/98 M40; 42/642 overall)
Waar ik wel van baal, is dat de tank de laatste paar kilometer zó leeg was, dat ik daar echt flink wat minuten heb verloren. Ik heb twee keer honderd meter gewandeld. Ik vind dat, zelfs als het om twee zulke korte stukjes gaat, moeilijk om toe te geven, want ik heb daar wat tegen – hardlopen is geen wandelen in mijn boekje – maar ik meende, heuvel op en inmiddels windkracht 7 vol tegen, niet anders te kunnen. Gelukkig werd ik opgezweept door een andere Rotterdamse loper en daarna kwam de cadans er weer in, maar zoals gezegd, de tank was, ondanks goed koolhydraatstapelen van tevoren en eten en drinken tijdens, op. Te hard gewerkt tegen de wind, denk ik. Ook dat is dus De Zestig van Texel.
Een flinke kei, waarschijnlijk ‘opgepikt’ op het strand, in mijn linkerschoenzool
Wat overigens vast niet geholpen heeft, is dat ik, the day after, een flinke kei in de zool van mijn schoen vond. Al vanaf kilometer 22, toen we van het strand kwamen, hoorde ik een gek geluid van mijn linkerzool komen. Nu weet ik dat er carbonschoenen zijn die je doen klinken als een galopperend paard, maar dat had ik bij mijn schoenen nog nooit gehoord. Eenmaal thuis na een mooi weekend op Texel ruimde ik mijn schoenen op en een levensgrote steen zat strak in het foam van mijn linkerschoen geklemd. Tot zover het voordeel van lekker lichte wedstrijdschoenen.