Een aantal van mijn studenten wil metingen van meer dan twee groepen met elkaar vergelijken en dan kom je er met een t-toets helaas niet; je hebt dan in principe een variantieanalyse zoals ANOVA nodig. Het leek me daarom, vorig jaar al, handig een ANOVA-calculator te maken die gemakkelijk te gebruiken is en de juiste rapportage geeft van zowel significantie als effectgrootte (in termen van ETA-kwadraat). De calculator die ik vorig jaar maakte, maakte ik echter niet af en nu had ik een relatief rustige middag waarop ik er eens goed voor kon gaan zitten. Een en ander kan nog wat gestroomlijnder en ik wil nog wel wat features toevoegen, zoals boxplots (zie de t-toets-calculator) en post-hoctoetsen, maar de pagina is wel inmiddels wel functioneel.
Online ANOVA-calculator
Je kunt de calculator gebruiken op https://www.reuneker.nl/files/anova en als je nog geen data hebt om te testen, dan kun je door middel van een druk op de knop een gefingeerd voorbeeldonderzoekje tevoorschijn roepen.
Het is inmiddels traditie: de Breakfast Run in Hendrik-Ido-Ambacht op Koningsdag — een 5- en 10-kilometerwedstrijd om 6.15 uur ’s morgens, met daarna een gezellig gezamenlijk ontbijt. Ook nu deed onze zoon weer mee in de kinderwagen!
Vroeg, maar al heerlijk zonnig! Foto door Rob Sportfotografie.
Het ging dit jaar veel beter dan vorig jaar. Toen kreeg onze zoon nog flesvoeding en maakten we de fout de normale tijden aan te willen houden en daarmee pas een flesje na afloop van de 10 kilometer. Na drie kilometer kreeg hij honger en was het huilen geblazen. Niet leuk, maar we hebben ervan geleerd.
Dit jaar heeft hij heerlijk op de heenweg in de auto krentenbollen en een banaan gegeten en zo kon hij verzadigd meedoen aan de loop. Geen tranen, maar vol overgave en, net als zijn ouders in mooi oranje uitgedost, terugzwaaien naar het publiek, vogels kijken en alle bouwwerken en auto’s onderweg benoemen. Heerlijk! In ons kielzog hadden we wat lopers van wie eentje zei dat hij al vroeg dacht: ‘die wielen moet ik volgen’. Hij liep een heel mooi pr onder de vijftig minuten en dat we plezier hadden en er anderen ook nog een dienst mee bewezen maakte het alleen maar een mooiere start van Koningsdag.
Uiteraard was er na afloop een goed ontbijt en bleek mijn vrouw warempel podium te hebben gelopen — derde vrouw overall! Dat betekende, na de broodjes en koffie met oude bekenden van voorgaande jaren en van Rotterdam Atletiek, prijzen in ontvangst nemen met een trotse papa en zoon in het publiek.
Dit is de aanleiding voor de volgende publieksvraag: ‘Hoe spel je geupdate wel?’
Hoe spel je geupdate wel?
Na het goede antwoord te hebben gegeven (geüpdatet), geven ze nog een leuke toelichting: ‘Het is een leenwoord uit het Engels en die Engelsen willen altijd extra t(hee). Zo kan je het onthouden’.
Vanmorgen bekeek ik zelf even de checklist op de site van de politie en het lijkt erop dat ze ook gekeken hebben. Ze gaan ‘het probleem’ echter liever uit de weg dan dat ze het oplossen; er staat nu ‘Voer regelmatig updates uit’. Tja, dan ben je er ook vanaf.
Last Friday, 17 April 2026, a group of linguists from LUCL — the ‘LUCL Runners’ — ran the Leiden Singelloop. All running linguists completed the +/- 6.5km course along the ‘singels van Leiden’. My wife also joined and I ran with our son in his stroller. As the course is way to narrow for the massive amount of people participating, the first part was a bit of a struggle, dodging people and trying to keep running, but after that, it went fine and it was great again to see all those happy faces in the equally massive crowds when they saw our small son waving to them.
Afterwards, we enjoyed each other’s company during the annual post-run party at Olga van Marion and Ton van der Wouden’s house along the route. Thanks to LUCL for sponsoring and all colleagues who supported us during the run!
Omdat mijn eerstejaarscollege over onder andere de t-toets er weer aankomt, heb ik de code van de T-toets-en-Cohen’s-*d*-calculator nog eens goed bekeken en er wat verbeteringen in aangebracht. Een grote wijziging is de toevoeging van een toets voor normaalverdeling van de data. Ik wilde daarvoor, zoals gebruikelijk is, de Shapiro-Wilk-toets implementeren, maar dat blijkt in PHP nogal lastig te zijn, omdat de berekening afhankelijk is van allerlei matrices en statistieken die niet in PHP ingebed zijn. Daarom heb ik de Lilliefors-toets toegevoegd, die, qua uitkomst althans, ongeveer hetzelfde doet.
De Lilliefors-toets is een variant van de Kolmogorov-Smirnov-toets die wordt gebruikt om te toetsen of data afkomstig zijn uit een normaalverdeling wanneer het gemiddelde en de standaarddeviatie uit de data zelf worden geschat. Het is belangrijk zo’n toets te doen voordat je een *t*-toets op je data loslaat, omdat die toets uitgaat van normaal verdeelde data. Als die aanname niet klopt, kunnen de resultaten van de *t*-toets onbetrouwbaar zijn.
A few days ago, I received an email from triathlon coach Karen Parnell of Chili Tri, who suggested a new feature for the running and swimming metronome tool. She explained that swimmers flick through various metronomes (with varying beats per minute), without being able to look at a display. The feature Karen suggested was to include an option which would add a short audio description at the start of the metronome MP3 stating the beats per minute (BPM).
Chili Tri coaching
As I find programming such features nice small side challenges, I got to it pretty soon after receiving the email and I used the opportunity to clean up some code at the same time. So, now the running and swimming metronome tool has an option to add an intro and outro to the MP3 file stating the BPM of the metronome. Simple as that. Swimmers can now select a metronome without needing a display in the water to look at file names.
The new intro/outro option in the running and swimming metronome tool
I have asked Karen whether she would be willing to write a small text describing what she uses the metronome tool and the resulting MP3 files for. She was kind enough to do so, so here we go.
I’ve found that using an audio metronome can be incredibly effective for swimmers, as it provides real-time rhythmic cues to help maintain a consistent stroke rate and improve pacing efficiency in the water. Creating audio files with your target stroke rate gives you something simple to follow during your swim and helps keep your rhythm on track. This can be especially useful during longer open water sessions — listening for a minute or so to reset your rhythm, then turning it off to swim naturally. I personally use the Reuneker metronome web tool to create simple audio files for both my runners and swimmers.
Check out the new option at https://www.reuneker.nl/files/metronome and generate some MP3’s to see whether it is useful to you too. Happy swimming, running and cycling!
Al met al vond ik de voorbereiding op De Zestig van Texel, en dat is toch het grootste deel van de tijd die je besteedt aan zo’n doel, minder leuk dan ik had gedacht. Toegegeven, niet elke duurloop hoeft ‘leuk’ te zijn of helemaal goed te voelen, maar er moet wel een zekere balans zijn tussen leuk en (relatief) lijden. Deze keer waren
er eigenlijk te veel trainingen waarna ik dacht ‘Pff, die zit erop, nu al geen zin in de volgende’. Ik doe dit uiteindelijk toch voor de lol en dat plezier ‘moet’ je dan tijdens of op zijn minst achteraf toch wel ervaren. Het gaat terugkijkend overigens vooral om de lange duurlopen en sommige daarvan waren gek, maar echt leuk, zoals de loopbandmarathon en een marathon in 400’tjes rond mijn huis, maar andere ronduit verschrikkelijk, zoals de 46 kilometer op de baan in megaslecht weer. Dat was, zonder twijfel, de naarste en zwaarste training die ik ooit heb ‘afgewerkt’, want zo voelde het. Dat ik net ziek was geweest zal overigens niet hebben geholpen.
Het hele eiland rond
Ik kijk op De Zestig van Texel niet, maar op de weg ernaartoe wel dus met gemengde gevoelens terug. Zou ik het nog eens doen? Geen idee, want ik maak bewust nog even geen nieuwe plannen. Niet dat die niet direct de dag na de wedstrijd door mijn hoofd spookten, hoor, maar ik laat die gedachten even voor wat ze zijn.
De Zestig volbracht
Nu eerst rust, hopelijk wat meer wielrennen in mooi voorjaarsweer en dan maar eens verder zien.
Hoewel de laatste paar kilometers de zwaarste waren, vond ik de training voorafgaand aan De Zestig van Texel eigenlijk het zwaarst. Ik heb echt genoten van de wedstrijd, de aardige mensen die ik heb ontmoet en gesproken, het publiek en van de inspanning en prestatie zelf. Het maken van een schema, puzzelen omdat er weinig trainingsschema’s voor deze ultra-afstand zijn, oude bekenden contacten die ultra- en/of Texel-ervaring hebben, daadwerkelijk beginnen met trainen — dat was eigenlijk allemaal leuk en spannend.
De Zestig van Texel was naast een inspannende wedstrijd ook een gezellige dag
Wat minder leuk was, maar kan gebeuren, is dat ik zowel eind december, toen de trainingen al waren begonnen, flink de griepgolf meepakte. In februari surfde ik er, helaas, nog een keer op mee — tijdens de wintersportvakantie, nota bene, die ik daardoor bijna volledig met koorts in bed doorbracht. Daarnaast had ik, door de mij niet gewone hoogtemeters en zachte ondergrond op de Sallandtrail, een (achteraf bezien kleine) peesontsteking in de linkertibialis anterior, en tegelijkertijd een kies die na een fikse wortelkanaalbehandeling getrokken moest worden en nu, weken na dato, nog steeds pijnlijk is. Voor de kies moest ik eigenlijk ontstekingsremmers slikken, maar dat zou de genezing van de peesontsteking uitstellen. Zoals al eerder geschreven – een vervelende catch 22. Maar dat zijn incidenten.
Zeker naarmate het schema vorderde, werden de duurlopen me eigenlijk te lang. Misschien heb ik er ook gewoon te veel gedaan — in principe elke week, met elke vierde week een herstelweek – maar zodra de duurlopen de marathonafstand en verder bereikten, vond ik het vervelend worden. Ik vind de marathon, dik 42 kilometer, een magische afstand en een prestatie. Het gaat me niet om een medaille of waardering, maar een duurloop van 42, 46 of zelfs dik vijftig kilometer doen en dan gewoon de sleutel in het voordeurslot steken, omdraaien en… niets, dat is toch wat anders dan over de finishlijn komen, toegejuicht worden en je moe, maar voldaan en trots voelen.
Mijn trainingsschema voor De Zestig van Texel
Ik denk dat ik, zoals ik al eerder schreef, de voorbereiding (weer) té serieus heb aangepakt en De Zestig van Texel te veel als ‘marathon-plus’ heb beschouwd, met een schema dat veel, waarschijnlijk vrij onnodige, tempo- en intervaltrainingen bevatte en, zo leerde ik later van andere lopers, waarschijnlijk toch wel wat veel echt lange duurlopen. Gelukkig was zeker niet alles kommer en kwel, hoor; zo was mijn eerste ervaring met een back-to-back-duurloop erg goed.
We kwamen zaterdagochtend al aan en namen pas maandagmiddag de boot terug naar het vasteland. Mijn vrouw liep zaterdagmiddag haar laatste lange duurloop van 35 kilometer voor de Marathon van Rotterdam, ik liep zondag De Zestig van Texel en de rest van de tijd hebben we lekker gefietst, gerust, pizza gegeten en op maandagochtend lekker buiten de deur ontbeten. Dat laatste overigens na een onstuimig strandwandelingetje met onze zoon, die gebiologeerd keek naar het overvloedige zeeschuim in de branding en er vermoedelijk in was gedoken als we hem niet hadden tegengehouden. Hoewel ik rustig ga herstellen van deze ultra, was het weekend zelf, in ieder geval in mentaal opzicht, misschien wel het beste herstelmiddel.
Startnummer, medaille en een aandenken uit mijn schoenzool
De dag na De Zestig van Texel en ook twee dagen erna had ik, op een kleine gevoeligheid aan mijn rechterknie na die inmiddels verdwenen is, geen pijntjes en ook geen spierpijn. Ook tijdens de massage, een cadeautje dat ik mezelf al van tevoren had beloofd, voelde de masseur niets geks, op flink gebruikte spieren en pezen na. Het verbaast me een beetje, maar eigenlijk ook weer niet zo veel. Het was natuurlijk een flinke afstand en een onstuimige tweede helft, maar juist daarom liep ik, ook omdat ik niet zo goed kon inschatten hoe het zou zijn, langzamer dan duurlooptempo, dat vaak rond de 4:20 p/km ligt. Bij een harde wedstrijd — een hele marathon op maximaal tempo — heb ik veel meer last van spierpijn en wellicht heeft de ondergrond er ook mee te maken.
Het gebrek aan spierpijn maakt het, ironisch genoeg, ook wel lastiger om de dag erna te voelen hoe extreem de inspanning was, maar zoals gezegd, de laatste twee kilometer zat ik er goed doorheen en dat was natuurlijk niet voor niets.
