Een kleine zes weken na de sleutelbeenoperatie mocht ik voor controle terug naar de arts — eerst een nieuwe röntgenfoto, daarna een gesprek. Aangezien de arts die de operatie uitvoerde van tevoren zei dat ‘de test’ zou zijn hoe hoog ik mijn linkerarm weer zou kunnen strekken en ik die inmiddels weer bijna even hoog als rechts kon bewegen, verwachtte ik geen problemen. Die bleken er, gelukkig ook niet te zijn. Het litteken ziet er netjes uit, ik heb alleen nog echt last na een nacht slapen op de linkerkant en met de beweging zit het dus wel goed. De enige beweging waarin ik nog echt beperking voel, is die naar achteren, maar dat wordt ook steeds minder merkbaar.
Al met al ben ik, eigenlijk al nadat de twee dagen naar voelen van de narcose voorbij waren, vooral erg dankbaar en gelukkig, want de operatie had direct effect. De twee delen van het sleutelbeen stonden weer goed en konden niet meer afzonderlijk bewegen. Voor andere wielrenners die hun sleutelbeen hebben gebroken en die door googelen wellicht hier terecht zijn gekomen: bij iedereen zal het best een beetje anders uitpakken, maar ik ben heel blij met de operatie!
Sleutelbeen ongeveer 5,5 weken na de operatie.
Overigens vind ik het titanium/chirurgisch stalen ‘plaatje’ en vooral de schroeven vrij grof ogen, maar dat schijnt heel normaal te zijn. Ik kon het beeld van een doosje Gamma-schroeven echter maar met moeite onderdrukken.
Door de sleutelbeenbreuk kan ik niet wielrennen en kon ik niet hardlopen. Dat laatste gaat inmiddels wel weer, maar wielrennen is nog beperkt tot indoor. Ik hoef dan geen druk op mijn linkerarm uit te oefenen en er zijn geen vervelende trillingen of onverwachte bewegingen. Nee, ik heb een enorme high-tech opstelling bedacht met een strijkplank waarop mijn arm goed kan rusten; een strijkplank kan namelijk lekker gezet worden. Het ziet er niet uit, maar het werkt. Elke keer dat ik, ook al is het buiten bijna veertig graden (hittegolf, code rood), indoor fiets — eerst alleen rustige en korte duurritjes en wat later ook voorzichtige intervalletjes — baal ik enerzijds dat ik op zonnige en bovendien windstille dagen niet lekker buiten fiets, maar anderzijds voel ik me dankbaar dat ik de luxe heb toch iets te kunnen doen. Niet iedereen heeft immers de mogelijkheid, middelen en ruimte om binnen te fietsen.
Foto door Aurora Song op Unsplash (niet mijn eigen Zwift-opstelling dus, maar dat raadde je al…)
Met het sleutelbeen gaat het inmiddels een flink stuk beter. Ik moet nog wel uitkijken en waag me nog niet aan buiten wielrennen, maar voorzichtige intervalletjes met hardlopen gaan al weer zonder pijn tijdens of na. En dat tweeënhalve week na de operatie. Ook de meeste huishoudelijke dingen lukken weer en mijn zoontje verschonen, waarvoor je toch wel echt twee goed functionerende armen nodig hebt, gaat ook steeds gemakkelijker. Ik merk, aan het einde van de dag en met sporten, wel dat de val zelf, de operatie, het lichamelijk herstel en vooral de narcose lange naweeën hebben — de conditie lijdt er duidelijk onder, maar dat schijnt erbij te horen. Niet te veel willen, maar kijken wat kan dus.
