Wederom was het mentaal een zware week; veel somberheid en weinig zin in, nou ja, eigenlijk zo’n beetje alles. Het dieptepunt lag weer op de donderdag, de dag van de groepstraining, maar het dal leek minder diep dan vorige week.
Op maandag deed ik een dubbele training (herstelloop+heuveltraining) op de loopband.
Herstel+heuvels op de loopband
Op dinsdag deed ik thuis de tempotraining, bestaande uit 5×10 minuten op MT. Ik moest vroeg college geven en kon ook enigszins op tijd naar huis. Daardoor kon ik de training nog in de ondergaande zon doen, al merkte ik doorheen de hele week dat de loopband lonkte. Waarom? Ik weet het niet, maar ik denk dat het te maken heeft met precieze tempo’s kunnen lopen (tempo instellen en rücksichtslos de band volgen) en ook met het ontwijken van andere mensen. Ik heb daar, zeker na een werkdag, geen zin meer in. Dinsdag scheen echter het zonnetje en ik vind de bovenstaande neiging niet goed, dus toch naar buiten gegaan. Dat voelde de eerste tien minuten niet fijn, maar toen ik het uitgezette rondje eenmaal een keer had gedaan, ging het steeds makkelijker en fijner. De tempo’s gingen goed en het zonnetje laadde me op.
Woensdagochtend voor mijn colleges deed ik een VO2Max-training op de Wahoo (met, het kan nooit kwaad, een flinke bak UV-licht om de stemming wat op te vijzelen) en donderdag volgde de avondtraining bij RA op de baan — 9x1000m in rondjes 86’. Dat was het plan, maar het ging wat beter dan gedacht, dus de rondjes gingen vaker naar de 83’-84’, maar dat is marge, vind ik. Het voelde beter dan verwacht, maar die tegenzin van tevoren is wel heel erg vervelend.
Wahoo, koffie en UV-licht…
Vrijdag een herstelloopje van 12km dat te zwaar voelde en zaterdag een core-workout, maar niet hardlopen. Lekker een dag met Eva en een wandeling met mijn zus. Ik voelde me moe, dus de workout in de ochtend was wellicht niet zo’n goed idee. Niet lopen was dat wel, want op zondag stond een lange trail op het programma.
Het plan voor zondag, dat al maanden geleden met mede RA-leden was gesmeed, was een trail van 43km. Mijn trainer vond dat, gezien mijn mentale staat, geen goed idee, maar 35 ‘mocht’ wel. De eerste 15 tot 20 kilometer had ik helemaal geen zin, ondanks leuk gezelschap van Marco en Ton en een schitterende route. Daarna ging het steeds gemakkelijker en kreeg ik er ook meer plezier in.
Mooie trail rond de bossen van Oosterhout
Vanaf 26-27km ging het praktisch vanzelf. Raar, niet? Ik appte dat ook aan mijn trainer en zij reageerde met ‘Zin die kwam is niet gek. Als je in je ritme en ontspanning komt + focus ( niet denken maar doen) wordt het leuk.’ Ik denk dat daar heel veel waarheid in zit; ik leef veel in mijn hoofd en gevoel laten spreken blijft lastig. De laatste drie kilometer waren overigens wat zwaarder, maar gingen ook in een hoger tempo; nog even lekker een stukje harder. Dat voelde dan wel weer goed, maar laatste km vrij zwaar.
Na afloop hebben we lekker koffie gedronken bij pannenkoekenhuis De Hannebroeck en natuurlijk met z’n drieën lekker een pannenkoek gegeten. Erg lekker en, vanaf dus een kilometer of 15 en achteraf, een heel mooie dag en de afsluiting van een week met flinke omvang.
Heerlijke pannenkoeken!
Nu de rest van de dag rustig aan doen en herstellen.
De achtste week in het marathonschema voor Rotterdam 2023
Ik laat de baksoda en het Maurten-drankje lekker links liggen, maar het is altijd interessant om te lezen over de effecten van bepaalde middelen op prestaties en tegen bijvoorbeeld verzuring, omdat ik ervan leer hoe dat laatste bijvoorbeeld werkt.
De laatste tijd ben ik veel bezig met proberen het plezier in hardlopen terug te krijgen — wellicht doe ik dat wat te rationeel, maar het is allemaal vrij dwangmatig geworden, met schema’s waarvan ik niet wil afwijken, registratie van zo’n beetje alles en zo nog wat meer zaken.
Die registratie is aan de ene kant fijn, want dan kun je nog eens opzoeken hoe je je tijdens trainingen voelden, wat vorig jaar de tempo’s waren et cetera. Je kunt echter ook doorslaan. In mijn geval betekende dat:
~~Strava~~ (dat heb ik al een jaar geleden de deur uitgedaan);
Atletiekschema’s printen, aan de kastdeur plakken en in de agenda en alles (dus op twee plaatsen) afvinken;
Trainingen op een whiteboard schrijven en daarop afvinken;
Trainingen in mijn agenda schrijven en op de lege pagina een logboek bijhouden;
Trainingen op het (zelf ontwikkelde, dont’ ask…) Save The Run;
Wedstrijduitslagen bijhouden in een tekstbestand (zie reuneker_races.txt);
Verslagjes op deze weblog — echt registratie noem ik dat niet, dus ik negeer de weblog voor nu even.
Agenda en logboek
Als ik het nu zo opschrijf, zie ik natuurlijk ook wel dat het echt veel te veel van het goede is. Je kunt je sowieso afvragen waarom je alles zou willen registreren. Ik kijk zelf vrij weinig terug naar die registraties, maar ik geloof wel dat het schrijven over een training op het moment zelf helpt om bewust na te denken over wat je doet en waarom.
Wat het plezier in het hardlopen niet ten goede komt, is de gedachte dat een training op zoveel plekken afgevinkt en beschreven ‘moet’ worden — ‘moeten’ hier tussen aanhalingstekens, want alleen ikzelf verplicht me dit te doen.
Whiteboard in de sportkast
Goed, de bezem erdoorheen dus. Maar ja, welke tools, want dat zijn het, laten we dan vallen? Garmin Connect niet, want daarmee check ik ook tempo’s en hartslag en dergelijke zaken. Strava is al de deur uit en ik mis het soms, maar meestal niet. De geprinte atletiekschema’s wil ik niet kwijt, want die tonen me de weekopbouw en de inhoud van de trainingen. Ze kunnen wel weg uit de kast, want als ik het logboek in mijn agenda behoud, dan zitten die schema’s lekker op dezelfde plek. Oké, een streep door de schema’s op de kastdeur dus. De trainingen op het whiteboard zien er echt leuk uit, maar in mijn agenda zie ik eigenlijk hetzelfde. Het is alleen al zo’n lange traditie, zeker in de aanloop naar de marathon, dat ik het moeilijk vind deze registratie op te geven. Ik behoud ‘m tot na de marathon van Rotterdam 2023 en dan stop ik ermee.
Met Save The Run stop ik — het idee was heel mooi, namelijk een merkonafhankelijk, ouderwets logboek zonder toeters en bellen en het werkt heel mooi. Iedereen kan het gebruiken en je kunt je data altijd benaderen en exporteren naar CSV als back-up of om in Excel te laden. Maar toch — redundant, dus de deur uit. De website blijft overigens gewoon werken, dus wees daar welkom.
Save the Run
De wedstrijduitslagen in een tekstbestand behoud ik, want ik heb een compleet overzicht vanaf mijn eerste wedstrijd in 2014 en ik registreer alleen data en eindtijden.
Uitslagen in een tekstbestand
Goed wat houden we over? Garmin Connect voor de data, een atletiekschema in de agenda voor overzicht en in dezelfde agenda een geschreven logboek voor reflectie en, vooruit, registratie en het wedstrijduitslagenoverzicht in tekstbestand. Strava weg, Save the Run weg, whiteboard weg na Rotterdam 2023. Dat scheelt toch een hoop. Nu kijken wat het oplevert.
Moet je in een herstelperiode, voordat het marathonschema weer begint,wel gaan hardlopen als je een paar dagen gaat wintersporten. Nee, dat moet niet. Maar als het goed voelt, kun je het natuurlijk wel gewoon doen – zeker als er weinig sneeuw ligt en de wegen heel goed begaanbaar zijn.
Valloire
We zaten dit jaar in Valloire en op de eerste dag deed ik een klein herstelloopje van 5 kilometer naar en door het dorpje. Dat voelde prima na een autodag en een eerste dag snowboarden.
Op de derde dag, de dag voor de terugreis en dus weer een dag autorijden, deed ik een duurloopje van 12,5 met, net als twee dagen ervoor, een hoogtemeter of 200. Prima te doen, al heb ik bij dat tweede loopje wel rondjes van een paar honderd meter gelopen, om niet eerst alles omhoog en daarna omlaag te hoeven lopen (of andersom natuurlijk).
Mooie uitzichten, maar toch wel veel groen te zien
Al met al voelde het gewoon lekker om na het snowboarden nog even de benen een andere beweging te laten maken en de omgeving wat te verkennen. Moest dat? Nee, maar het mocht wel.
Op zaterdag 31 december, oudjaarsdag, liep ik de Oliebollencross, al sinds jaar en dag georganiseerd door AV De Koplopers in Delft. Natuurlijk was er ook de beroemde Sylvester-cross, maar ik had niet zo’n zin om naar Soest te rijden voor een cross op toch al een drukke en lange dag.
Eva ging spontaan mee, omdat haar padelafspraak niet doorging vanwege het weer. Erg leuk om samen te gaan! Het weer was verschrikkelijk – totaal niet koud, maar heel veel regen en een superglad, glibberig en smerig parcours. Leuk om te doen, maar moeilijk. Niet per se zwaar, op een paar echte diepe modderpaden na. Ik merkte vooral dat ik geremd werd door de glibberigheid en diepe modderpoelen, niet of minder door conditie.
Een glibberig parcours in Delft
Mijn eindtijd was 39:46 op de lange cross (9,2km), goed voor een 9e plek van de 124. Prima training zo! Ik werd onderweg, tijdens ronde 1, nog wel even (terecht) op de vingers getikt door Peter van PAC, want ik schoot het verharde pad op. Dat duurde slechts een paar seconden, want het ging enigszins automatisch, maar het hoort natuurlijk niet bij een cross en Peter had gewoon gelijk. Direct terug naar de modder dus en even inhouden om te compenseren. Opgelost!
De Drechtstadloop halve marathon was zwaar dit jaar. Ik voelde me sowieso al moe dit weekend moe en ik had, ook door het bizar slechte weer, geen zin in de wedstrijd. Ik vond de loop zwaar met de harde wind, regen en dat over de Dordtse dijken. Duidelijk een minder goede dag, maar nog wel redelijk netjes en vlak gelopen en zo heel slecht is 1:20:56 netto nou ook weer niet. Volgend jaar maar weer eens kijken of ik een PR op de halve kan neerzetten, want die staat niet zo scherpt (1:19:11), maar voor dit jaar heb ik genoeg mooie tijden gelopen. Wel bizar dat ik langzamer liep dan tijdens de marathon van Berlijn en dat het veel zwaarder voelde.
Ik voelde me verder gewoon ook niet sterk tijdens het lopen. Dat kan natuurlijk aan van alles liggen, maar ik denk dat het een combinatie van moeheid en te weinig rust, de dag ervoor met flinke tegenwind wielrennen, het weer op de dag zelf en gladde (versleten) schoenen was. Ook heb ik helemaal niet getaperd — iets wat vanaf een halve marathon in mijn ogen toch eigenlijk wel verstandig is. Genoeg om voor de volgende keer op te letten dus, maar voor nu maar gewoon accepteren en doorgaan. Het positieve is dat ik wel netjes en vlak heb gelopen en dat er gewoon weer een wedstrijdje in de benen zit; zo’n prikkel is altijd goed en het was sowieso gezellig om weer met andere lopers uit de RA-groep aan de start te staan.
Ik bedacht me afgelopen week ook dat het na een herstelmaand van Berlijn en een (voor mij) snelle 10K (35:05) helemaal niet zo gek is dat ik moe was/ben. Ik had sowieso vorige week al bedacht dat ik deze laatste twee maanden van het jaar ga proberen wat minder intensief te trainen en niet zo veel wedstrijdjes te lopen. Even iets langer tot rust komen lijkt me wel verstandig en dan in januari weer eens kijken waar we naartoe gaan werken.
