De Zestig van Texel 2026 #9: training en voorbereiding, deel 2
Al met al vond ik de voorbereiding op De Zestig van Texel, en dat is toch het grootste deel van de tijd die je besteedt aan zo'n doel, minder leuk dan ik had gedacht. Toegegeven, niet elke duurloop hoeft 'leuk' te zijn of helemaal goed te voelen, maar er moet wel een zekere balans zijn tussen leuk en (relatief) lijden. Deze keer waren er eigenlijk te veel trainingen waarna ik dacht ‘Pff, die zit erop, nu al geen zin in de volgende’. Ik doe dit uiteindelijk toch voor de lol en dat plezier 'moet' je dan tijdens of op zijn minst achteraf toch wel ervaren. Het gaat terugkijkend overigens vooral om de lange duurlopen en sommige daarvan waren gek, maar echt leuk, zoals de loopbandmarathon en een marathon in 400'tjes rond mijn huis, maar andere ronduit verschrikkelijk, zoals de 46 kilometer op de baan in megaslecht weer. Dat was, zonder twijfel, de naarste en zwaarste training die ik ooit heb 'afgewerkt', want zo voelde het. Dat ik net ziek was geweest zal overigens niet hebben geholpen.
Het hele eiland rond
Ik kijk op De Zestig van Texel niet, maar op de weg ernaartoe wel dus met gemengde gevoelens terug. Zou ik het nog eens doen? Geen idee, want ik maak bewust nog even geen nieuwe plannen. Niet dat die niet direct de dag na de wedstrijd door mijn hoofd spookten, hoor, maar ik laat die gedachten even voor wat ze zijn.
De Zestig volbracht
Nu eerst rust, hopelijk wat meer wielrennen in mooi voorjaarsweer en dan maar eens verder zien.