Alex Reuneker

Ook dit jaar deed ik mee aan de Oliebollencross in Delft. Door het flink drogere weer dit jaar verwachtte ik wat minder glibberen en glijden dan voorgaande jaren, maar zeker na een paar ronden is het parcours op bepaalde stukken toch altijd nog lekker zompig.

De Oliebollencross in Delft is een leuke, goed bezette wedstrijd die net als voorgaande jaren – geen 'graaiflatie' hier – bewijst dat sporten niet duur hoeft te zijn: 3 euro inschrijfgeld en dat is inclusief oliebol na afloop. Koffie erbij voor een euro. Fijn dat dat ook gewoon nog kan in 2025!

Voor de lange cross stonden er zo’n 180 mannen en vrouwen aan de start en het was, zoals bij elke cross, lekker dringen geblazen.

Oliebollencross in Delft, 2025

Omdat ik train voor de Zestig van Texel, liep ik de dag voor de cross een duurloop van 32 kilometer. Het was, ook qua planning thuis, gewoon niet anders. Ik had me daarom voorgenomen deze cross lekker ontspannen te lopen. Een cross is sowieso een goede krachttraining, maar bovenal leuk om te doen, zeker aan het einde van het jaar met een oliebol in het vooruitzicht. Ik voelde duidelijk mijn benen van de dag ervoor en al in het begin dacht ik 'dit is een prima tempo, harder hoeft het niet.' Die gedachte kon ik volhouden en ik heb nergens het gevoel gehad in het rood of zelfs maar oranje te lopen. Ik heb gewoon genoten van een mooie cross met leuke mensen.

De oliebol na afloop met Marlies, met wie ik bij de cross had afgesproken, smaakte goed. De jaren ervoor sloeg ik die altijd over en dat zal deels de eetstoornis zijn geweest, maar ik vond het ook wel een gedoetje om van de finish nog een kilometer terug naar het clubhuis te moeten. Ik ben blij dat we dat gisteren toch gedaan hebben, want het was erg gezellig en de eerste oliebol van het jaar, natuurlijk met rozijnen en poedersuiker, was heerlijk.

Uiteindelijk liep ik de lange cross (9,2 kilometer) in 38:51 en dat was vorig jaar, met een veel zwaarder (natter) parcours 38:03. Net als bij de Kustmarathon lukte het tijdens de wedstrijd prima om geen tijds- of positiedoelen te stellen, maar toch kwam ook nu achteraf gedachten op als 'het had wel harder gekund' en 'waarom heb je die en die niet ingehaald'. Geen helpende gedachten, maar wegdrukken werkt ook niet of zelfs averechts. Gewoon maar laten zo dus en nu lekker terugkijken op de mooie, sportieve jaarafsluiting die de Oliebollencross elke keer weer is.

Afgelopen zondag liepen Eva en ik De Ronde Venen Duo-marathon, met als start- en eindpunt het Raadhuisplein van Abcoude. Het was erg leuk om samen een marathon te volbrengen en daarbij grotendeels (nou ja, 'grotendeels'... lees vooral verder) samen te zijn. Natuurlijk kun je een marathon soms ook als twee halve marathons lopen, waarbij je het figuurlijke stokje op de helft doorgeeft, maar bij deze duo-marathon mocht je zelf bepalen hoe vaak en waar je wilde wisselen. Degene die niet liep, fietste en vice versa.

De route van de Ronde Venen Marathon met onze wisselpunten

Op de website stond helder uigelegd op welke punten je, bijvoorbeeld vanwege smalle paden, niet mocht wisselen. Wij hadden bedacht op zes, twaalf en daarna elke vijf kilometer te wisselen, behalve aan het einde; de een-na-laatste zou dik zes kilometer lopen en de laatste vier, alvorens, 300 meter voor de finish, de fiets te parkeren en samen hardlopend de eindstreep over te gaan. We zouden dan allebei ongeveer een halve marathon in de benen hebben.

Al bij aankomst was de sfeer goed; het cafeetje vlak bij de start was afgeladen met deelnemers en dat was niet alleen gezellig, maar ook lekker warm, want het was flink guur buiten; koud en aardig wat wind. Ik begon met lopen en we wisselenden op de afgesproken punten. Het viel me wat tegen hoe lang de verschillen tussen de loop- en fietsroutes waren – meestal wel een paar kilometer – waarbij je dan dus niet bij elkaar was. De route was, voor fietsers, maar vooral voor lopers, wel erg mooi. Zo liepen we lang langs de Vinkeveense Plassen en waren er flinke stukken onverhard parcours, waarbij het laatste onverharde stuk van zo'n tweeënhalve kilometer overigens wel erg blubberig en glibberig was op wegschoenen.

Start en finish op Raadhuisplein

Tot voorbij het halvemarathonpunt ging het heel voorspoedig; tegen de verwachting in liepen we de eerste helft onder de anderhalf uur. De route had daarna een paar verrassingen in petto; zo liepen/fietsten we door een bloemenkas en door een koeienstal. Erg leuk en sowieso was het fijn dat op veel punten, zeker in de dorpjes, toeschouwers stonden aan te moedigen. Ook het feit dat je, door het afwisselen, steeds dezelfde mensen inhaalde of door hen juist werd ingehaald, maakte dat het allemaal heel persoonlijk en gemoedelijk aandeed; een praatje hier, 'zet 'm op!' daar.

Dwars door de bloemenkas (foto door Mieke van 't Schip)

Het ging echter goed mis bij de laatste wissel; de fietser moest daar twee kilometer extra fietsen en dat met volle bak tegenwind. Ik liep aardig door, zo'n 3:45-3:50 per kilometer en dat is omgerekend ongeveer zestien kilometer per uur – hard doortrappen dus. Te hard, bleek, want ik miste het wisselpunt, dat ik daadwerkelijk niet herkend heb, waarschijnlijk omdat er geen andere 'wisselaars' stonden – de grote groep moest nog komen, denk ik – en er kwamen me op een gegeven moment, toen ik al voorbij dat punt was, zelfs duo-fietsers tegemoet. Ik wist niet wat te doen, dus ik liep maar door, omdat ik aannam dat ik achter de fietser liep. Dat bleek niet zo te zijn. Bij het punt waarop we samen al hardlopend de laatste 300 meter zouden afleggen, heb ik dus maar gewacht en met de telefoon van een vriendelijke dame van de organisatie gebeld. Gelukkig troffen we elkaar na een minuut of vijf en de finish ging daarna oké, maar we hadden ons dit toch wel anders voorgesteld.

Afbeelding van de Nieuwe Meerbode

Onderweg waarschuwden een Belgisch duo ons al dat de fietser rond de 34 kilometer écht door zou moeten fietsen, maar dat het zo erg was, dat vermoedden we niet. Meerdere deelnemers en vrijwillgers zeiden ons later dat het zonder elektrische fiets eigenlijk niet te doen was en dat vind ik zelf eigenlijk niet zo leuk. Je zag sowieso veel deelnemers met een accu op de fiets en voor mij haalt dat toch wel enigszins de lol van een sportief evenement af. Nu was de zware stadsfiets die wij hadden wel het andere uiterste, maar met een enigszins sportieve fiets zou zoiets mijns inziens gewoon moeten kunne. Zo niet, dan zou ik de route aanpassen.

Al met al hadden we ons het einde toch wel heel anders voorgesteld, maar de dag zelf, de route, de organisatie, vrijwilligers en andere deelnemers maakten veel goed; het was echt een goed bezocht, maar niet te groot en daardoor heel gemoedelijk evenement. Uiteindelijk finishten we overigens, inclusief wachttijd aan het einde, in 3:01:56. Van tevoren had ik geen tijdsdoel bedacht en ook bij het zien van de tijd deed die me niet heel veel. Het was vooral mooi om samen een sportieve prestatie neer te zetten, leuke mensen te spreken en lekker bezig te zijn in een mooie, ons onbekende omgeving.

Afgelopen zaterdag liepen we de Kempenlandtrail, die startte in Eersel, vlak bij de Belgische Grens. Het was beestenweer: harde wind, al had je daar in de mooie bossen weinig last van, maar vooral regen, heel veel regen. Daardoor was er ook heel veel modder; niet handig om dan alleen wegschoenen mee te hebben. Die schoenen zijn op een natte weg ook al aan de gladde kant, dus dit was voor mij echt glibberen geblazen. Mijn trailschoenen waren nu echt versleten, dus het was niet anders. Niet erg – je loopt deze trails niet voor een tijd, maar gewoon lekker als onverharde duurloop. Er is dan ook geen wedstrijdelement of tijdsregistratie en dat is voor mij soms ook weleens goed.

Kempenlandtrail 2025

We liepen samen de trail van 18 kilometer (die wel bijna een kilometer te lang was, maar je kunt dat natuurlijk ook zien als gratis meters) en, zoals eigenlijk altijd bij Trail Events, alles was leuk en goed georganiseerd. Ik vind de organisatie wel vrij duur, maar je weet van tevoren dat je een mooie, bijzondere route voorgeschoteld krijgt. Ik maak eigenlijk nooit gebruik van de verzorgingsposten, maar als je onderweg graag drinkt, groente, snoep of iets hartigs eet, dan zit je bij de organisatie ook goed.