Alex Reuneker

Wat leuk! We zonden een tijdje terug een foto in voor #inrunnersworld in Runner's World (heel ouderwets via e-mail, want we hebben geen Insta...) en nu staan we, gezellig met z'n drieën, in het nieuwe nummer. Bedankt, redactie van Runner's World!

#inrunnersworld

Poe, wat was de Omloop Ter Heijde/Ter Heijde Beach Run zwaar dit jaar! Sowieso door slechte slaap en wat te veel wielrennen en hardlopen eerder deze week — de dag ervoor nog intervallen doen was niet echt nodig of verstandig — en een (inmiddels lichte) voetblessure, maar vooral door de keiharde wind en de staat van het strand: verschrikkelijk mul zand. Maar ja, dat maakt een beach run een beach run, zou je kunnen zeggen.

Niet te missen, de Omloop Ter Heijde

Al de eerste twee kilometer vol tegenwind naar het strand voelde ik dat ik de benen er niet voor had deze vrijdagavond. Het was een kwestie van doorzetten en laten varen dat er qua tijd of plaats iets inzat. Met twee keer bijna 2,5 kilometer strand is het sowieso geen snel parcours, maar dat wist ik natuurlijk van voorgaande keren.

Flinke stukken mul zand op het strand

Daarmee viel overigens wel wat zelfopgelegde druk weg; het ging gewoon niet heel goed en dat was oké. Toen was het zware karakter van de wedstrijd juist ook wel weer leuk — we waren met z’n allen wel aan het werk, zeg maar. Mijn eigen tijd, dik 43 minuten, vond ik zeker niet om over naar huis te schrijven en als de winnende tijd dik 36 minuten was — op een 10K is dat doorgaans natuurlijk veel lager — is het ook allemaal zo gek nog niet. Aan het einde, net na het strand, kon ik ook nog versnellen om de nummer 15 achter me te houden en dat voelde sowieso goed.

Met het zand in de benen de strandopgang op. Foto door Carry Wilmink.

Wat ook mooi was, waren de aardige mensen langs de kant en op het strand, een leuke, lokale organisatie en het weerzien met veel bekenden. Al met al dus een zware, maar mooie avond. De uitslagen vind je overigens op de website van Olympus '70.

Het is al veel minder dan vroeger, maar ik laat me nog steeds weleens te veel leiden door getalletjes, daar waar je eigenlijk wel weet dat die niet zo veel zeggen. Zo loop ik op al mijn hardloopschoenen minimaal 1000 kilometer, ook – en dat is niet zo verstandig – als ik het gevoel heb dat ze eigenlijk 'op' zijn.

Dat deed ik ook met de Altra Vanish Carbon. Die droeg ik tijdens een aantal marathons en het waren, voor mijn doen althans, dure schoenen, dus ik dacht, na de laatste marathon: 'ik trap ze wel af tijdens duurloopjes'. Carbonschoenen gaan echter veel minder lang mee dan andere schoenen en ik heb er zo lang op gelopen (dik 900 kilometer), dat ik er klachten van kreeg – ik vermoed dat ik een (hopelijk kleine) peesplaatontsteking heb, wellicht doordat ik zonder demping/met onevenredig gesleten demping op een carbonplaat heb gelopen.

Versleten Altra Vanish Carbon

Gevalletje eigen schuld natuurlijk, maar daar schiet je niets mee op. Gauw weg met die schoenen nu!