In 2017 schreef ik in Onze Taal over het onderstaande verkeersbord met de tekst ‘Op slot, buit eruit.’ Als kind al vond ik dat een fascinerend bord — ik begreep niet wat ermee bedoeld werd en ik begreep ook niet waarom ik dat niet begreep. (Als je het originele stukje wilt lezen, kan dat op de website van Onze Taal en op Taaluniebericht.)
Het standaardbord ‘Op slot, buit eruit’
Nu ging ik onlangs wielrennen met een vriend die in Nijmegen woont en we spraken zo ongeveer in het midden af — in Meteren, net onder Geldermalsen. Op de parkeerplaats van het restaurant 3 Zussen zag ik tot mijn verbazing het volgende bord.
Een variant van het standaardbord ‘Op slot, buit eruit’
Of het een verbetering is, mag je natuurlijk zelf bepalen, maar de argumenten tegen het bord, dat, zoals elk verkeersbord, natuurlijk in één oogopslag duidelijk moet zijn, gelden eigenlijk ook voor dit bord. De vorm lijkt nieuw, maar de inhoud is vrijwel ongewijzigd; alleen de afwezigheid van de ‘achtergrondpijl’ zou een verbetering kunnen zijn, want daarmee zou de suggestie van een oorzakelijk verband weg kunnen vallen.
Wat leuk! We zonden een tijdje terug een foto in voor #inrunnersworld in Runner’s World (heel ouderwets via e-mail, want we hebben geen Insta…) en nu staan we, gezellig met z’n drieën, in het nieuwe nummer. Bedankt, redactie van Runner’s World!
In the last couple of days, I’ve been implementing various improvements to the Lexical Diversity Calculator. Not only did I fix a problem in the calculation of MTLD, which resulted in numbers that were slightly off, but I’ve also streamlined the calculations and added the calculation of Moving average TTR (MATTR).
2025-05-29: Added choice to use natural logarithm or base 10 in
calculation Maas’s a2, Dugast’s U2, and Herdan’s C.
2025-05-29: Various improvements to calculations and algorithms; added MATTR.
2025-05-26: Important change to the calculation of MTLD, which was slightly off before due to not averaging the forward and backward algorithm.
Next to this, I’m also working on an R-package to easily calculate several measures of lexical diversity, primarily for a research project I’m envisioning for the near future. Stay tuned! For now, please see the online calculator at https://www.reuneker.nl/ld for the newest version.
Er is al wel vaker tegen me gezegd dat het niet allemaal zo serieus hoeft — doe eens iets geks! Nou, dat is gisteravond wel gelukt. Eindelijk heb ik eens een biermijl gelopen. Die stond al lang op mijn lijstje, maar ze worden niet zo vaak georganiseerd. Deze biermijl vond plaats in Delft en dat is praktisch om de hoek. Maar ja, hoe ga je zo’n wedstrijd in als je eigenlijk nooit alcohol drinkt?
Voor wie het niet weet: een biermijl bestaat uit vier rondjes van 400 meter hardlopen (een standaardrondje op de atletiekbaan), met daarbinnen steeds de eerste tien meter een drinkzone, waarin je een blikje bier (33 cl) volledig moet leegdrinken. Je houdt het blikje vervolgens op z’n kop boven je hoofd en als het dan niet leeg blijkt, krijg je van de jury een nieuw blikje. Beter maar goed leegdrinken dus. Geef je onderweg over, dan moet je een extra rondje lopen. In principe dus vier keer bier, vier keer 400 meter hardlopen (plus een beetje om aan de 1609 meters in een Engelse mijl te komen).
Van tevoren had ik al een beetje geoefend met Spa Rood tussen snelle 400’tjes en dat ging best goed; geen alcohol, maar wel veel vocht en koolzuur. Het plan was om tijdens de wedstrijd rondjes van negentig seconden te lopen (3:45 p/km; voor mijn doen langzaam op zo’n afstand, maar je moet natuurlijk meetellen dat je steeds meer hebt gedronken) en dertig seconden te reserveren voor het drinken. Ik had maar gewoon wat bedacht en zou dan op acht minuten in totaal uitkomen.
Twintig lopers per serie aan de start
Het ging veel beter dan verwacht; ik had eigenlijk weinig last van het bier tijdens het lopen, maar het drinken zelf was lastiger — vooral het laatste rondje. Uiteindelijk was de officiële eindtijd 07:18,59. Dat is dik onder de acht minuten en daarmee was tweede of derde in mijn serie en twaalfde van de 87 mannen overall. Om te kijken waar het grootste verval zat, heb ik de rondetijden berekend en die zie je hieronder.
| Ronde | Tijd | Tempo | Snelheid |
|–|–|
| Bier 1 | 14 seconden |
| 400m-1 | 82 seconden | 3:25 p/km | 17,56 km/u |
| Bier 2 | 30 seconden |
| 400m-2 | 81 seconden | 3:23 p/km | 17,73 km/u |
| Bier 3 | 37 seconden |
| 400m-3 | 80 seconden | 3:20 p/km | 18 km/u |
| Bier 4 | 42 seconden |
| 400m-4 | 72 seconden |3:00 p/km | 20 km/u |
| Totaal | 07:18,59 |
Oké, ergens zit een afrondingsfoutje, waardoor een halve seconde ontbreekt, maar een kniesoor die daar na vier biertjes op let.
Ik vind het wel interessant dat ik de eerste drie ronden heel consistent liep en de laatste ronde nog kon versnellen. Dat klopt ook wel met mijn gevoel — het lopen ging eigenlijk steeds makkelijker, waarschijnlijk omdat ik een wat beter idee had hoe mijn maag zich hield. Wat je natuurlijk ook duidelijk ziet, is dat het drinken steeds langzamer ging; van veertien (!) seconden naar 42 seconden en ook dat klopt met mijn gevoel. Het eerste biertje ging gemakkelijk, het laatste moeilijk. Ik was niet misselijk — zelfs achteraf niet — maar ik zat gewoon vol en kreeg het nog maar moeilijk naar binnen.
Iets afremmen om een blikje te kunnen pakken
Tot zover de analyse, want het moet wel leuk blijven natuurlijk. En leuk was het! De deelnemers waren veelal studenten en dat is niet zo vreemd gezien het karakter van de wedstrijd en het feit dat deze biermijl georganiseerd werd door de Delftse Studentenatletiekvereniging Dodeka. De organisatie was prima in orde — wat mij betreft de juiste balans tussen de regels handhaven (beer miles worden nogal serieus geregistreerd en er zijn zelfs wereldkampioenschappen) en ruimte laten voor het ludieke karakter van de wedstrijd. Ik ga dit zeker niet wekelijks doen, maar ik vond het wel voor herhaling vatbaar. Wie weet volgend jaar nog een keertje. Ik weet dan in ieder geval waar verbetering mogelijk is.
Even kort: tijdens een tempoduurloop op de loopband vanmorgen bleek dat het apparaat een 100 minuten-grens heeft. Dat gekke plan om ooit nog eens — zeker niet nu, hoor — op de loopband een marathon te lopen, vergt dus wat creativiteit… Wel een leuke uitdaging eigenlijk!
Poe, wat was de Omloop Ter Heijde/Ter Heijde Beach Run zwaar dit jaar! Sowieso door slechte slaap en wat te veel wielrennen en hardlopen eerder deze week — de dag ervoor nog intervallen doen was niet echt nodig of verstandig — en een (inmiddels lichte) voetblessure, maar vooral door de keiharde wind en de staat van het strand: verschrikkelijk mul zand. Maar ja, dat maakt een beach run een beach run, zou je kunnen zeggen.
Niet te missen, de Omloop Ter Heijde
Al de eerste twee kilometer vol tegenwind naar het strand voelde ik dat ik de benen er niet voor had deze vrijdagavond. Het was een kwestie van doorzetten en laten varen dat er qua tijd of plaats iets inzat. Met twee keer bijna 2,5 kilometer strand is het sowieso geen snel parcours, maar dat wist ik natuurlijk van voorgaande keren.
Flinke stukken mul zand op het strand
Daarmee viel overigens wel wat zelfopgelegde druk weg; het ging gewoon niet heel goed en dat was oké. Toen was het zware karakter van de wedstrijd juist ook wel weer leuk — we waren met z’n allen wel aan het werk, zeg maar. Mijn eigen tijd, dik 43 minuten, vond ik zeker niet om over naar huis te schrijven en als de winnende tijd dik 36 minuten was — op een 10K is dat doorgaans natuurlijk veel lager — is het ook allemaal zo gek nog niet. Aan het einde, net na het strand, kon ik ook nog versnellen om de nummer 15 achter me te houden en dat voelde sowieso goed.
Met het zand in de benen de strandopgang op. Foto door Carry Wilmink.
Wat ook mooi was, waren de aardige mensen langs de kant en op het strand, een leuke, lokale organisatie en het weerzien met veel bekenden. Al met al dus een zware, maar mooie avond. De uitslagen vind je overigens op de website van Olympus ’70.
Onlangs fietste ik van Schiedam naar Kapelle, Zeeland om (oud-)collega en sportvriendin Louise Cornelis te bezoeken. Van tevoren zag ik op de kaart dat ik praktisch langs het Pykeswegje 1 in Goes zou komen — het huis waar dichter Hans Warren vanaf 1957 woonde. Ik las er het onderstaande gedicht en schreef er een stukje over op dé website over Hans Warren.
Het is al veel minder dan vroeger, maar ik laat me nog steeds weleens te veel leiden door getalletjes, daar waar je eigenlijk wel weet dat die niet zo veel zeggen. Zo loop ik op al mijn hardloopschoenen minimaal 1000 kilometer, ook — en dat is niet zo verstandig — als ik het gevoel heb dat ze eigenlijk ‘op’ zijn.
Dat deed ik ook met de Altra Vanish Carbon. Die droeg ik tijdens een aantal marathons en het waren, voor mijn doen althans, dure schoenen, dus ik dacht, na de laatste marathon: ‘ik trap ze wel af tijdens duurloopjes’. Carbonschoenen gaan echter veel minder lang mee dan andere schoenen en ik heb er zo lang op gelopen (dik 900 kilometer), dat ik er klachten van kreeg — ik vermoed dat ik een (hopelijk kleine) peesplaatontsteking heb, wellicht doordat ik zonder demping/met onevenredig gesleten demping op een carbonplaat heb gelopen.
Versleten Altra Vanish Carbon
Gevalletje eigen schuld natuurlijk, maar daar schiet je niets mee op. Gauw weg met die schoenen nu!
Op maandag 5 mei 2025 vierden we tachtig jaar bevrijding en dat deden we, samen met Casper, o.a. door de vlag buiten te hangen en door aan de Eerste Vlaardingse Bevrijdingsloop deel te nemen. Casper had weer veel bekijks in de hardloopkinderwagen en we hebben er met alle hardlopers, van acht tot tachtig jaar, gok ik, een mooie viering van gemaakt!
De burgemeester van Vlaardingen had nog wat leuke woorden voor Casper, zo vlak voor de start: ‘Dat is de toekomstige burgemeester; hij laat zich nu al in een wagen rijden.’ Steek die maar in je zak, net als het mooie vaantje dat we bij de finish, na een kleine drie kilometer, uitgereikt kregen.
Caspers eerste echte vaantje! (Hier vastgehouden door Otto.)
De trail was goed uitgezet en gemarkeerd en, hoewel best duur, ook wel erg fijn georganiseerd en gezellig. Zo’n trail loop je ook niet voor de snelheid, maar gewoon om eens lekker onverhard over bospaden en single tracks en in een andere omgeving te lopen — samen deze keer en dat was heerlijk!
Er waren overigens drie routes — rood, groen en blauw — van alle drie ongeveer tien kilometer en je kon zelf kiezen welke je liep en, als je er meerdere deed, in welke volgorde.
