Poe, wat was de Omloop Ter Heijde/Ter Heijde Beach Run zwaar dit jaar! Sowieso door slechte slaap en wat te veel wielrennen en hardlopen eerder deze week — de dag ervoor nog intervallen doen was niet echt nodig of verstandig — en een (inmiddels lichte) voetblessure, maar vooral door de keiharde wind en de staat van het strand: verschrikkelijk mul zand. Maar ja, dat maakt een beach run een beach run, zou je kunnen zeggen.
Niet te missen, de Omloop Ter Heijde
Al de eerste twee kilometer vol tegenwind naar het strand voelde ik dat ik de benen er niet voor had deze vrijdagavond. Het was een kwestie van doorzetten en laten varen dat er qua tijd of plaats iets inzat. Met twee keer bijna 2,5 kilometer strand is het sowieso geen snel parcours, maar dat wist ik natuurlijk van voorgaande keren.
Flinke stukken mul zand op het strand
Daarmee viel overigens wel wat zelfopgelegde druk weg; het ging gewoon niet heel goed en dat was oké. Toen was het zware karakter van de wedstrijd juist ook wel weer leuk — we waren met z’n allen wel aan het werk, zeg maar. Mijn eigen tijd, dik 43 minuten, vond ik zeker niet om over naar huis te schrijven en als de winnende tijd dik 36 minuten was — op een 10K is dat doorgaans natuurlijk veel lager — is het ook allemaal zo gek nog niet. Aan het einde, net na het strand, kon ik ook nog versnellen om de nummer 15 achter me te houden en dat voelde sowieso goed.
Met het zand in de benen de strandopgang op. Foto door Carry Wilmink.
Wat ook mooi was, waren de aardige mensen langs de kant en op het strand, een leuke, lokale organisatie en het weerzien met veel bekenden. Al met al dus een zware, maar mooie avond. De uitslagen vind je overigens op de website van Olympus ’70.
Onlangs fietste ik van Schiedam naar Kapelle, Zeeland om (oud-)collega en sportvriendin Louise Cornelis te bezoeken. Van tevoren zag ik op de kaart dat ik praktisch langs het Pykeswegje 1 in Goes zou komen — het huis waar dichter Hans Warren vanaf 1957 woonde. Ik las er het onderstaande gedicht en schreef er een stukje over op dé website over Hans Warren.
Het is al veel minder dan vroeger, maar ik laat me nog steeds weleens te veel leiden door getalletjes, daar waar je eigenlijk wel weet dat die niet zo veel zeggen. Zo loop ik op al mijn hardloopschoenen minimaal 1000 kilometer, ook — en dat is niet zo verstandig — als ik het gevoel heb dat ze eigenlijk ‘op’ zijn.
Dat deed ik ook met de Altra Vanish Carbon. Die droeg ik tijdens een aantal marathons en het waren, voor mijn doen althans, dure schoenen, dus ik dacht, na de laatste marathon: ‘ik trap ze wel af tijdens duurloopjes’. Carbonschoenen gaan echter veel minder lang mee dan andere schoenen en ik heb er zo lang op gelopen (dik 900 kilometer), dat ik er klachten van kreeg — ik vermoed dat ik een (hopelijk kleine) peesplaatontsteking heb, wellicht doordat ik zonder demping/met onevenredig gesleten demping op een carbonplaat heb gelopen.
Versleten Altra Vanish Carbon
Gevalletje eigen schuld natuurlijk, maar daar schiet je niets mee op. Gauw weg met die schoenen nu!
Op maandag 5 mei 2025 vierden we tachtig jaar bevrijding en dat deden we, samen met Casper, o.a. door de vlag buiten te hangen en door aan de Eerste Vlaardingse Bevrijdingsloop deel te nemen. Casper had weer veel bekijks in de hardloopkinderwagen en we hebben er met alle hardlopers, van acht tot tachtig jaar, gok ik, een mooie viering van gemaakt!
De burgemeester van Vlaardingen had nog wat leuke woorden voor Casper, zo vlak voor de start: ‘Dat is de toekomstige burgemeester; hij laat zich nu al in een wagen rijden.’ Steek die maar in je zak, net als het mooie vaantje dat we bij de finish, na een kleine drie kilometer, uitgereikt kregen.
Caspers eerste echte vaantje! (Hier vastgehouden door Otto.)
De trail was goed uitgezet en gemarkeerd en, hoewel best duur, ook wel erg fijn georganiseerd en gezellig. Zo’n trail loop je ook niet voor de snelheid, maar gewoon om eens lekker onverhard over bospaden en single tracks en in een andere omgeving te lopen — samen deze keer en dat was heerlijk!
Er waren overigens drie routes — rood, groen en blauw — van alle drie ongeveer tien kilometer en je kon zelf kiezen welke je liep en, als je er meerdere deed, in welke volgorde.
Wilt u een boxplot bij de t? Flauw, I know, maar dat mag ook wel een keertje. De t-toets-calculator is uitgebreid met boxplots, dus bij elke vergelijking die je nu maakt, verschijnt netjes een grafiek zoals de onderstaande, die hoort bij een vergelijking van (fictieve) examenresultaten.
Boxplot bij een vergelijking van (fictieve) examenresultaten
Het verschil in de scores op het examen Nederlands van 2VA (m = 7.13; sd = 1.3) en 2VB (m = 5.79; sd = 1.37) is significant (t (27) = 2.71; p < 0.05). Het effect is groot (Cohen’s d = 1.01; Cohen, 1988). Dat kun je ook mooi in de grafiek zien; de medianen liggen niet in het bereik van de eerste twee kwartielen (de boxes) en de verdere spreiding (de whiskers) wijken aardig van elkaar af.
Het blijft lastig, Engelse werkwoorden in het Nederlands vervoegen en spellen. Binnenkort verschijnt er een artikel over in Tekstblad, waarin ik laat zien hoe dit soort werkwoorden zelfs bij zeer ervaren schrijvers problemen opleveren — vervoegingen van leenwerkwoorden in de verleden, voltooide en tegenwoordige tijd bezetten zelfs de gehele top 3.
De betekenis wordt me door de korte uitleg in de zin erna ook niet helemaal duidelijk, maar gelukkig biedt de onderstaande uitleg op deze Wikipedia-pagina uitkomst.
De Engelse termen shadowban, shadowbanning, ghostbanning, comment ghosting of range throttling verwijzen naar de volledige of gedeeltelijke blokkering van een gebruiker, of diens inhoud, van een online gemeenschap op een manier, dat de gebruiker niet onmiddellijk weet dat deze is geblokkeerd.
Nu dan de spelling. De stam van shadowbannen is shadowban en als je de stam, die eindigt op een stemhebbende klank (de n zit niet in ’t kofschip’), gebruikt bij het spellen, krijg je geshadowband — niet geshadowbanned. Hoewel *shadowbannen* niet in de officiële woordenlijst staat, staat *bannen* daar wel in en daarvoor geldt uiteraard hetzelfde. Het onnodig toevoegen van een e beschreef ik al eerder in het artikel Engelse leenwerkwoorden en de invloed van stameinde en werkwoordstijd op spelfouten in Tijdschrift voor Taalbeheersing46(1). Het komt best vaak voor, waarschijnlijk omdat het er ‘beter’ (lees ‘Engelser’) uitziet.
Overigens blijkt dit niet de eerste keer te zijn dat dit werkwoord in deze spelling voorkomt in de NRC. Toen ik zojuist even de online versie opzocht, zag ik het onderstaande.
Het incorrecte ‘geshadowbanned’ komt driemaal voor.
Voor wie denkt ‘ja, maar hoe vaak komt het voor in de correcte spelling?’: niet, zoals je hieronder kunt zien. Ook andere tijden waarbij deze kwestie speelt (shadowbande, bijvoorbeeld) vond ik niet.
Net als twee jaar geleden liepen Eva en ik op Koningsdag de Breakfast Run in Hendrik-Ido-Ambacht — een 5- en 10-kilometer om 6.15 uur ’s morgens, met daarna een gezellig gezamenlijk ontbijt. Groot verschil ten opzichte van twee jaar geleden: Casper is er en deed mee in de kinderwagen!
Hardlopen met de kinderwagen ging nu beter dan bij de Singelloop in Leiden — een geschikter (breder) parcours en minder druk, hoewel er toch meer dan 400 inschrijvingen waren. Wij deden met z’n drieën de tien kilometer en op zich ging dat goed, maar we maakten de fout Casper na de wedstrijd een fles te willen geven, omdat dat ongeveer zijn normale tijd voor de eerste fles is. Natuurlijk hadden we hem erg vroeg wakker gemaakt, dus hij had ook veel eerder behoefte aan die fles… al vanaf drie kilometer was het huilen geblazen. Heel vervelend op dat moment, vooral voor hem natuurlijk. Er zat niets anders op dan goed door te lopen en na de finish direct een flesje te geven. Toen was het gelukkig ook gelijk weer goed en hebben we me flink wat oude bekenden van Rotterdam Atletiek heerlijk koffie gedronken en ontbeten. Op naar de tompoucen!
Laatst bracht een van mijn twee student-assistenten het werkwoord control-f’en op. Hoe spel je dat eigenlijk?
Eerst maar even de betekenis: het werkwoord *control-f’en* duidt het indrukken van twee toetsen op je toetsenbord aan, control en f (…), waarmee je kunt zoeken in een document of op een webpagina.
Dan de vervoeging; het werkwoord staat niet in de officiële woordenlijst op https://www.woordenlijst.org, maar het lijkt me dat het werkwoord als volgt wordt vervoegd: ik control-f, jij/hij/zij control-f’t, zij control-f’en, wij hebben gecontrol-f’t. Na afkortingen in werkwoorden, zoals in sms’en en cc’en, komt een apostrof en dus ook na de f van control-f’en, waarin de f immers voor find staat. Een koppelteken tussen ge- en control lijkt me niet nodig, zoals dat wel geschreven wordt bij ge-sms’t en ge-cc’t, maar daarin is het grondwoord een afkorting. Control-f’en lijkt daarmee meer op een werkwoord als copy-pasten, waarbij je gecopy-pastet en niet ge-copy-pastet schrijft.
