Tijdens het ontbijt bespraken we de opties: de standaardroute naar Trient, of de alternatieve route. Het weer is slecht — de regen is niet intens, maar zal wel de hele dag aanhouden. Om de een of andere reden besluiten we toch de ‘de hel’ te nemen. Die naam is misschien was overdreven, maar een vagevuur is het zeker. Zoals ik wist van mijn trailavontuurtje gistermiddag waren de eerste twee kilometers goed te doen, maar daarna beginnen de rotsen en hoogtemeters.
Flink klimmen
We klimmen en klauteren ons een weg naar boven en het wordt steeds kouder, natter en glibberiger. Dit voelt niet slim, maar omdraaien is op een gegeven moment eigenlijk geen optie meer. We zetten onze tocht dus voort en moeten over rotsen, door een stuk sneeuw en we krijgen het flink koud. We doen ruim vier uur over een kilometer of drie, vier, maar dat zit ‘m vooral in het lastige terrein en meer dan 1000 hoogtemeters. Eenmaal boven aangekomen, op 2657 meter, genieten we van het uitzicht. Ondanks, of misschien dankzij de regen is dat adembenemend; een dal vol mist en regen, gletsjers, ijs en groene boomtoppen. We staan te verkleumen, maar genieten er toch heel erg van.
Koud, maar mooi
Door het weer komen we de hele dag bijna helemaal niemand tegen. Begrijpelijk en eigenlijk versterkt dat de ervaring wel. De weg naar beneden is lang, maar wordt na ongeveer 500 meter een stuk beter te doen. We nemen wat koffie en eten onze picnic op om weer wat op kracht te komen. Na ongeveer tien kilometer komen we al aan bij een hutje, waar we koffie, thee en bouillon drinken. De aardige eigenaresse (tevens yogagoeroe) had nog wat broodjes over en gaf die aan ons. Na de tegenvallende picnic (een soort zure rijst) gingen die er wel in! Vanaf hier is het nog een paar kilometer naar Trient en die tocht is modderig door de regen, maar verder erg gemakkelijk en mooi. We lopen langs een soort aquaduct met allerlei door water aangedreven spelletjes. Erg leuk om te zien! We zien links van ons een roze kerkje opdoemen en weten dan dat we er bijna zijn. Eenmaal in Trient zien we de bordjes van La Grande Ourse, wat betekent dat we deze toch vrij zware dag overleefd hebben! Ik ga na aankomst nog een stukje hardlopen en besluit naar Col de Forclaz te lopen. Daar komen we vanwege de alternatieve route niet langs, namelijk. Na weer flink wat hoogtemeters keer ik in Forclaz om, om daarna lekker met een flinke vaart af te dalen. Daarna douchen, een aardig diner (soep, rijst met groentecurry en een stukje appelgebak) en lekker naar bed. We kijken terug op een dag met misschien niet zo’n slimme routekeuze, maar het voelde wel als een flinke inspanning door het ruige terrein die beloond werd en waar je aan het einde van de dag heel tevreden en gelukkig op kunt terugkijken.
We staan weer om 6.30 uur op; zo’n beetje vaste prik tijdens deze reis. Na een ontbijt met melk, muesli, bruin brood en lekkere zelfgemaakte jam van de hut vullen we de thermosflessen en gaan we weer op pad. De eerste paar kilometers voeren ons, na wat zoeken op de camping, naar het pad richting Champex. Dat staat al vroeg aangegeven, dus dat is gemakkelijk. Na een kilometer of acht komen we langs La Kabana, een hip koffietentje waar je, zoals eigenlijk overal in Zwitserland, veel betaalt voor weinig koffie. Wel goede koffie, overigens, dus we klagen niet.
Koffie
Daarna lopen we verder en komen we door verschillende schattige dorpjes met prachtig gelegen houten huisjes. Echt een feest om doorheen te lopen. Zoals overal op de TMB staat ook hier de route weer prima aangegeven en aangezien we vandaag geen alternatief lusje doen, is het gewoon pijltjes en logo’s volgen. Na een kilometer of tien begint het klimmen. We moeten zo’n 400 meter omhoog en dat is redelijk zwaar met de tassen, maar heel goed te doen. Onderweg komen we nog een klimklasje tegen en dat was erg leuk om te zien. We vervolgen de weg naar Lac du Champex, waar we een luxe lunch nemen, want we hebben geen picnic vandaag. Een heerlijke croc monsieur verder besluiten we nog een rondje om het meer te lopen, zo’n 1,5 kilometer, en daarna de weg te vervolgen door het kleine centrum van Champex naar de alternatieve route die langs Relais d’Arpette voert, onze stop voor vandaag.
De refugé doet gehaast aan en alles moet gelijk betaald worden — soms zelfs per drankenrondje. Niet de fijnste ervaring, maar aan het einde van de middag begint het te regenen en zijn we toch blij met een dak boven ons hoofd. Ik ga nog een rondje hardlopen en besluit de alternatieve route van morgen alvast voor een deel te bekijken, want we horen die door iedereen ‘de hel’ genoemd worden. Daar zit wat in, want de eerste drie kilometer maakte ik al 700 hoogtemeters en moest ik klimmen en springen over een soort rotsvelden. Van hardlopen is naar boven weinig sprake, maar dat hoort wel een beetje bij trailrunnen, geloof ik. Niet echt mijn ding als nuchtere Hollandse langeafstandloper, maar het was wel avontuurlijk en naar beneden ging het eigenlijk best lekker. Wel uitkijken, want misspringen is hier een enkel breken. De naam ‘de hel’ heeft vooral met die rotsvelden te maken, want die lijken, zeker als het regent of sneeuwt, onbegaanbaar en vooral heel glad. De alternatieve route is vooral de moeite waard bij helder weer vanwege de uitzichten, maar voor morgen voorspellen ze hier slecht weer, dus we besluiten morgenochtend wat we doen: de alternatieve route, of terug naar Champex en de hoofdroute pakken. Het diner was voor mij als vegetariër prima — een gevulde tomaat met linzen en lekkere groenten erbij — maar voor de rest was de worst met een klein beetje pasta en slapgekookte groenten toch wat karig. De groentesoep vooraf was wel erg lekker en vooral lekker warm, want het is hier inmiddels nat en koud. Lekker vroeg naar bed en morgen weer op tijd op.
We ontbeten met melk, muesli, kleine sneetjes brood en verse vijgenjam — heerlijk! Om 8 uur lopen we richting Refugé Elena voor koffie. De eerste vier kilometer zijn glooiend en schitterend. Daarna een korte afdaling en dan begint de klim van zo’n 800 meter. Minder zwaar dan gisteren, maar nog steeds een flinke klim. Gelukkig zijn er warme chocolademelk en cappuccino bij Elena. De rest van de dag bestaat uit nog een kleine klim naar ongeveer 2600 meter en daarna, na de onzichtbare grens met Zwitserland te hebben overgestoken, een afdaling naar 1630 meter, maar die is heel geleidelijk over zo’n 7 à 8 kilometer. Tussendoor komen we langs La Peule, een leuk café met allerlei streekproducten. We eten er, hoewel we onderweg onze picnic al gegeten hebben, een heerlijk kaasplank. Een aanrader!
De rest van de tocht voert ons naar het plaatsje La Fouly. De hut is erg mooi en er zit een supermarkt in het plaatsje. Altijd handig. Na nog een rondje hardlopen over een camping, langs een rivier en weer terug is het tijd om te douchen en daarna te genieten van het avondeten waar we al dagen naar uitkijken: raclette. Het stelt niet teleur. We eten heel veel kaas met aardappel en voelen ons voldaan. Na nog een kopje thee en een limoncello van het huis stappen we onze bedden in.
Morgen staan we op tijd, maar niet supervroeg op, want het wordt een redelijk gemakkelijke dag die ons voert naar Refugé d’Arpette, net voorbij Lac du Champex.
We startten met een lekker ontbijt van yoghurt, stokbrood en jam. Goede koffie ook! Daarna een flinke daling van circa 1900 naar 1200 meter in Cour Mayeur. Daar hebben we lekker een cappuccino gedronken en toen daling nog iets voortgezet voordat de zwaarste klim van de TMB begon. Die voerde ons van 1170 naar 2130 meter en dat was te voelen. Eerst een flink steile weg en daarna door de bossen omhoog. Het was niet technisch, maar inderdaad wel vrij zwaar. Tussendoor nog even een appel gegeten en verder aan een stuk door geklommen.
Rond 12.30 uur kwamen we bij het hoogste punt aan en hebben we onze picnic opgegeten en koffie gedronken bij Bertone. Daarna was de weg glooiend met steeds wat klimmen en wat dalen. Heerlijk ging dat. We hadden wel wat regen en kou, maar ook zon. De tocht was heel erg mooi, want je ziet het Mont Blanc-massief de hele tijd mooi aan de linkerkant liggen; echt prachtig en indrukwekkend! Aan het eind van de middag, na 17km, 1335 meter stijgen en 1200 meter dalen, kwamen we aan bij de Bonatti; de hut voor de komende avond. De ligging is schitterend, tussen de koeien en met uitzicht op de weiden en bergen. Nog even een stuk hardgelopen en afgezien van een paar klimmetjes ging dat ook vrij gemakkelijk. Heerlijk!
Daarna douchen (tip: vraag om extra muntjes, want je hebt met een muntje maar zo’n 50 seconden water) en lekker eten: pasta vooraf, groente met aardappels en kaas als hoofdgerecht en een chocoladepuddinkje achteraf. Daarna lekker vroeg naar bed voor de tocht van morgen!
Vandaag zijn we vroeg opgestaan, omdat de tocht dik 26km met 1500 hoogtemeters zou worden. Het ontbijt was heerlijk (yoghurt met volkorenmuesli, stokbrood met jam) en de picnic was overweldigend: een enorme sandwich, een ei, een tomaat, een appel, zakje chips en een minimars. Een van onze reisgenoten heeft de eerste 5km met een bus gedaan, maar wij zijn gaan lopen. We dachten dat dat stuk vlak zou zijn, maar er zaten toch 400 hoogtemeters in.
Mooie paden op dag 5
Na een dik uur hebben we onze reisgenote opgepikt en de tocht naar Refuge Elisabeth ingezet om onze lunch op te eten en een cappuccino te drinken. Het was een flinke klim en onze magen protesteren wat, maar het ging goed en de flinke picnic kwam heel goed uit. Tussendoor hebben we gelukkig nog wel een appel en een tomaat gegeten — dat ons deed goed. Bij Refuge Elisabeth zaten we op 12km en dachten we flink over de helft te zijn, maar dat was niet zo. Een flinke klim volgde en dat in een regenbui. Niets aan ernstigs en bij de grensovergang met Italië was het droog met een heel mooi uitzicht op de Mont Blanc. Tijd voor foto’s!
Mont Blanc in nevel gehuld
Daarna in een stuk vooral gedaald naar de hut vlak voor Cour Mayeur. Uiteindelijk was de tocht 26km met 1500 hoogtemeters, maar die hebben we zonder problemen kunnen lopen. De hut is mooi, met uitzicht op de bergen en het plaatsje. Na een yoga-reksessie op bed — niet ideaal, maar wel goed en lekker — lekker wat gedronken en daarna gegeten. Een heel geslaagde dag!
‘s Morgens ontbijt met koffie, stokbrood, kaas en jam. Simpel, maar lekker. De lunch die we meekregen was erg goed: stokbrood, een stukje kaas en couscous. Dat beviel heel goed op het hoogste punt van de wandeling. We hebben vandaag in tweetallen gelopen, want wij wilden graag nog rond het Lac du Jovet lopen, maar er werd onweer voorspeld in de middag. Het meer was weer schitterend en even aan de oever koffiedrinken was heerlijk. Daarna weer flink klimmen naar Col de Bonhomme en Croix de Bonhomme. We stegen erg snel om op de top te komen en het was schitterend. Lekker koud ook boven en een stuk over de sneeuw geeft toch wel weer een bijzondere ervaring. Ook wat technische stukken op de route; niets geks, maar wel soms wel flink klauteren. We zijn van zo’n 1700m in La Balme gestegen tot 2500m op Croix de Bonhomme en daarna gedaald tot 1600m in Les Chapieux.
Auberge de la Nova
Daar nog tien kilometer hardgelopen. Er zaten nog flink wat hoogtemeters in, maar veel minder dan gisteren in La Balme.
Plukjes sneeuw
De hut is wat luxer en het eten is wederom erg goed. Soep, brood, gestoofd vlees met aardappels en voor de vegetariër heerlijke linzen met andere groenten. Als toetje fromage blanc, zodat we weer goed gevoed aan de volgende dag kunnen beginnen.
Na een aardig ontbijt (vooral stokbrood met jam) en lekkere koffie op pad naar Refuge de la Balme. De tocht was niet zo zwaar, maar wel mooi.
Schitterende landschappen
Vooral na Les Contamines wandel je wat meer in bevolkt gebied en dat geeft toch een wat andere beleving. De laatste paar kilometers gingen we weer de bergen in en moesten we nog flink klimmen. De hut ligt schitterend en ik heb nog een hardlooprondje naar en rondom Lac de Jovet gedaan. Erg technisch terrein en 600 hoogtemeters in 3km heen, dus dat was flink werken.
Hardlopen is flink werken hier
Het water in het meer was erg koud, maar wel lekker om even de voeten te koelen. Leuke mensen gesproken en bij terugkomst lekker wijn gedronken. Het eten was lekker — rijst met kip en voor mij groente met een vegaburger en natuurlijk een karaf wijn erbij. Het was, ook qua weer, een erg mooie dag.
Na een flink ontbijt en lekkere koffie vroeg op pad. Eerst met de auto naar de parkeerplaats en daarna zo’n twee kilometer lopen naar de officiële start van de TMB in Les Houches. Dat betekende bijna twee kilometer teruglopen, maar al snel liepen we omhoog en begonnen we echt aan de tocht. ‘s Morgens veel regen en veel klimmen, maar het was erg mooi. In de middag hebben we in het zonnetje en in de mist de beneden bij een bakker gekochte lunch gegeten. Heerlijk! We hebben een alternatief lusje gepakt, waardoor we over een bergkam kwamen te lopen; heerlijk in de wind en de zon en met schitterende uitzichten. Het lopen viel overigens erg mee. Veel klimmen aan het begin, maar de afstand was gering en het klimmen niet technisch. Dalen ging ook goed en lekker snel.
Etappe 1
We kwamen al rond 14.30 uur aan bij Refuge de Miages. Dat bleek een soort perfect berghuis te zijn met schitterende uitzichten en ‘s avonds heerlijk eten. Eerst nog tien kilometer hardgelopen, maar dat was ook hier qua hoogtemeters zwaar. Wel even lekker het hoofd leeggelopen. Na een karaf wijn aan het avondeten en dat was ook hier erg lekker; een groentesoep vooraf, salade met een flinke omelet met aardappel als hoofdgerecht en als toetje een fromage blanc of, zoals de anderen kozen, taart. Wat een schitterende plek en een mooie dag!
De tassen zijn gepakt en gewogen: per tas ongeveer 8,5 kilo, exclusief water. In totaal komen we zo rond de 10 kilo per tas. Dat is volgens verschillende bronnen zo’n beetje het maximum en dat proberen we aan te houden.
De rugtassen
De rit van Schiedam naar Les Houches begon om iets over zes ‘s morgens. Met goed doorrijden en een paar stops kwamen we rond 17.30 bij de eerste hut aan. We hebben een van de auto’s op de langetermijnparkeerplaats gezet en de ander bij de hut laten staan. De parkeerplekken zijn erg druk, dus het risico dat we geen parkeerplek zouden kunnen vinden, hebben we in ieder geval gehalveerd. Daarna heb ik een stukje hardgelopen. Dat was vrij zwaar met 400 hoogtemeters in drie kilometer. De drie kilometer naar beneden gingen lekker snel, maar voelden wel als een aanslag op de knieën. Bij terugkomst stond het eten klaar — een soort tartiflette. Heerlijk! We zijn vrij vroeg naar bed gegaan, want we moeten vroeg op voor een parkeerplek en een vroege start.
Hieronder vind je een overzicht van de gelopen route. We hebben een aantal alternatieve routes gedaan, waardoor we op iets meer kilometers en vooral meer hoogtemeters uitkwamen.
De Mont Blanc
Zie ook de totalen onder aan deze pagina. De dagen zijn wisselend in groen en rood weergegeven. De routes en GPX-bestanden zijn overigens afkomstig uit een Garmin-horloge, dus ze zijn aardig getrouw aan wat we daadwerkelijk hebben gelopen.
