Alex Reuneker

Hoewel ik De Zestig van Texel niet met een bepaald tijdsdoel inging, leek het me wel verstandig enig idee te hebben van tempo en eindtijd. Gezien de training en hoe het het afgelopen jaar gaat, vermoed ik ongeveer een 2:50-marathon in me te hebben. Ik bedacht dat ik, na wat berekeningen (zie Tijdsvoorspellingen Zestig van Texel) en wat inschatten, zou mikken op 4:45 uur. Het tempo is dan makkelijk te berekenen, want met zestig kilometer is dat 4:45 minuut per kilometer; er gaan immers zestig minuten in een uur en zestig seconden in een minuut, maar uiteraard ook zestig kilometer in De Zestig van Texel.

Tot rond de veertig kilometer de echte tegenwind begon, waarover in de volgende post meer, liep ik gemiddeld zo’n 4:30 per kilometer. Te hard, dat wist ik, maar het voelde goed en met het eerste stuk wind mee had ik moeten afremmen om langzamer te lopen. Dat leek me niet verstandig. Het voelde als een rustige duurloop en het was zeker geen kwestie van te hard starten; eerder van inspelen op de omstandigheden. Na een tijdje de wind schuin tegen te hebben gehad, begon de volle tegenwind zo rond het veertigkilometerpunt. Daardoor zakte het tempo van 4:30 naar zo’n 5:00 per kilometer en dat vond ik prima – zo was het, dacht ik, te doen en zou ik niet te veel energie verbruiken. Ook dat was inspelen op wat een eiland zo mooi, maar ook grillig maakt.

Rond het veertienkilometerpunt, tussen twee stukken strand in

Op de foto’s zie je vooral zonnige omstandigheden, maar de wind is grotendeels onzichtbaar – wat zeker niet betekent dat ‘ie er niet was. Ik kwam het punt van de marathon, net voorbij de 42 kilometer, zonder enige moeite in 3:10 uur over (gemiddeld precies 4:30 p/km) en dat was ruim binnen de planning.

De eerste twintig kilometer van De Zestig van Texel 2026 voerden over het strand en waren nog vriendelijk. De omstandigheden waren goed genoeg om een ritme te vinden, het zand lag er grotendeels goed bij. De eerste helft was schitterend; strand, duinen het laatste stuk tot aan de vuurtoren over een verhard fietspad, maar toch dicht bij zee. Ik moest steeds aan Nijntje aan zee, dat we voor ons zoontje mee naar Texel hadden genomen. In Nijntje-verhaaltjes zit een duidelijk metrum en dat klonk door mijn hoofd, precies op de cadans – heerlijk.

De eerste helft met veel (goed) strand

Het echte werk begon pas nadat we bij de vuurtoren langs de oostkant van het eiland zuidwaarts liepen. De laatste (dik) twintig kilometer was het pal tegenwind. Niet zomaar een briesje; nee, een flinke tegenwind die ook nog snel aantrok. Het werd windkracht 6-7; een wind die het tempo langzaam maar zeker uit je benen zuigt.

Hoewel de organisatie heel duidelijk was over begeleidende fietsers – die moeten achter de loper(s) blijven: 'De fietser dient zich achter de loper te positioneren. Het is een fietser niet toegestaan om de deelnemer te pacen.' – zag ik tussen De Cocksdorp en Oost en tussen Oosterend en Oudeschild verschillende lopers die door ‘hun fietser’ uit de wind werden gehouden. Tijdens de wedstrijd heb ik me daarover gelukkig niet druk gemaakt, maar fair vind ik het niet. Uit het wielrennen weet ik hoeveel het kan schelen – iemand die je, zeker met deze windkracht, uit de wind houdt, biedt je een heel flink voordeel.

Nu appte een collega die ik toevallig zaterdag tegenkwam in De Koog me dat ze, toen ze haar vriend supportte, het niet op een echte wedstrijd vond lijken, maar dat was, gok ik, achterin; voorin was het toch echt wel anders. Nu loopt iedereen natuurlijk zijn eigen tempo en zeker bij ultra's kan dat nogal uiteenlopen, maar voorin werden groepjes gevormd en werd naast samengewerkt tegen de elementen ook aardig gestreden. In de volgende post meer daarover.

De Zestig van Texel eergisteren, zondag 29 maart 2026, was een wedstrijd waar je eigenlijk alles in één dag krijgt: prachtige natuur, eindeloze vergezichten, strand, duinen, bos en een heel stevige portie wind. De route is simpel: zestig kilometer rondom het eiland, vanaf ’t Molwerk bij haven 't Horntje tegen de klok in langs de randen van het eiland naar de finish in Den Burg.

Het gelopen parcours van de Zestig van Texel

De dag begon stressvol met onduidelijkheid over de bus van sporthal TXL naar de start – we stonden met een groepje te wachten, terwijl de bussen, die niet met bordjes of andere markeringen waren aangegeven, al weg waren en niet (meer?) pendelden. Gelukkig ging liften vlot en kregen we er een leuk gesprekje bij met, uiteraard, andere Zestig-lopers. We waren allemaal gelukkig nog ruim op tijd bij het startvak, waar ik wat bekenden tegenkwam – een collega van wie de partner meedeed, maar ook lopers die ik van lokale wedstrijden ken en iemand die ik uitgebreid sprak tijdens de Sallandtrail. De sfeer op Texel was sowieso goed en daar werd ik erg blij van.

Toch nog goed op tijd in het startvak bij 't Horntje. Ik sta rechts, in zo'n beetje de derde 'rij'.

Omdat ik niet al te lange posts wil schrijven, en omdat het toch wel een heel bijzondere ervaring was, volgt in een aantal volgende posts uiteraard meer over het verloop van de wedstrijd, de wind, maar ook de training, het resultaat en… een kei in mijn schoenzool.

NB Ik schrijf een aantal posts en dus redelijk uitgebreid over De Zestig van Texel. Ik vond in mijn eigen voorbereiding online niet heel veel ervaringen van anderen, dus wie weet heeft iemand hier, over twee, vier of nog meer jaren, iets aan.