In goed overleg, na mentale en lichamelijke problemen, schreef ik me dit voorjaar in voor de Berenloop, met daaraan gekoppeld een aantal uitgangspunten, onder andere dat ik een bepaald gewicht zou hebben, niet meer dan drie keer per week zou trainen, niet zo’n strak schema zou aanhouden en dat ik niet op tijd zou focussen. Vandaar dat de Berenloop zo’n mooie kans was; op zo’n parcours, met o.a. veel open stukken in de wind, duinen en een stuk strand, loop je toch geen toptijd en misschien gaat het vanzelf wat meer ontspannen, met oog voor de omgeving, als je zo’n schitterend eiland rondloopt.
De route van de Berenloop-marathon 2024
Een week of wat van tevoren slopen de tijdsdoelen toch weer in m’n gedachten, maar het is vrij goed gelukt ze te erkennen en er niet naar te handelen. Ik kreeg van tevoren ook wat meer zin in de marathon zelf; ik keek vooral uit naar Eva en Casper langs de kant en bij de finish.
Ter hoogte van Midsland
De omstandigheden waren best goed; droog en naar eilandbegrippen vrij weinig wind, maar wel uitsluitend mul zand op het strand. De marathon ging goed, maar na het strand was de koek wel een klein beetje op. Vooral de laatste drie kilometer naar de Brandaris, wat natuurlijk een geweldige start- en finishlocatie is, met nog wat klimmetjes, voelden erg zwaar en ik schrok dat ik me weer ietwat licht in het hoofd begon te voelen. Dat had ik lang niet gehad. Ik denk dat ik veel energie verbruikt heb op het strand en dat ik mijn eten beter had kunnen spreiden — concreet had ik mijn laatste gel/banaan wat eerder had kunnen nemen.
Afgezien daarvan ben ik heel erg tevreden. Een tijd van 2:50:32, met steeds de snelste vrouw in het vizier, had ik niet verwacht — ik had gehoopt ontspannen te lopen en als het meezat onder de drie uur te blijven en dat is allebei ruimschoots gelukt. Dat is natuurlijk heel mooi, maar de echte winst is de relaxtere voorbereiding met ‘maar’ drie keer per week lopen (twee keer wat korter met versnellingen, een duurloop in het weekend) en vooral de ontspannen houding tijdens de marathon zelf: genieten was geen doel, want dan ‘moet’ ook dat weer, maar wellicht juist daardoor lukte het toch. Ik visualiseerde Eva en Casper aan de finish. Dat werkte motiverend en eigenlijk ook wel ontroerend. Ik voelde me zo gelukkig ze te zien!
Eva en Casper — in heus ijsberenpak, al hadden we dat niet echt zo bedacht — highfiven
Uiteraard hielp de geweldige sfeer ook. Alleen op het stuk door de duinen en bossen naar en rond Oosterend waren weinig supporters, maar de rest van het eiland liet goed van zich zien en horen. Elk plaatsje was versierd met de Terschellinger vlaggen en de enthousiaste bewoners en vakantiegangers bezorgden me vaak een flinke glimlach.
Het was, kortom, een mooie marathon, maar ook een heel mooi en lang weekend op het waddeneiland. Eva liep zaterdag de 5 kilometer en haar samen met Casper aanmoedigen was erg leuk. Het hele weekend zagen en spraken we andere lopers en dat schept toch een band.
Nu lekker rust nemen en nagenieten. Ik voel overigens ook niet gelijk de drang om van alles te gaan analyseren of een nieuw doel te bedenken en dat vat ik maar op als een goed teken; het was een schitterende marathon. Punt.
In 2020 I created a simple page with downloadable metronome MP3 files, ranging from 170 to 200 BPM. Each MP3 is an hour long and can be looped in your favourite player. This was sufficient for my purposes, but I (somewhat) recently received some emails from people who used the page not (only) for running, but also for swimming and other activities. They asked for longer MP3’s and lower BPM’s. I’ve updated the tool accordingly, and BPM can now be set as low as 60 BPM and maximum duration is increased from 60 to 600 minutes (yes, that is 10 hours).
Afgelopen zondag stond het NK Halve Marathon in Breda op het programma. Tot mijn verbazing had ik er van tevoren best zin in — ik stres altijd veel van tevoren, al was er wel wat spanning. Ik zou een vriendin hazen naar een podiumplek in de categorie V45, maar het zou vooral fijn samen lopen worden. Het beoogde tempo was 3:53 en dat was voor mij wel een mooie test richting de Berenloop in november, al ga ik daar zeker niet dat tempo lopen.
Bredase Singelloop 2024, NK Halve Marathon
Het was een stralende dag en hoewel het op zich vrij hard ging (3:47 gemiddeld), heb ik vooral met plezier en ontspanning gelopen naar een eindtijd van 1:20:09. Dat komt ongeveer neer op mijn tempo tijdens de marathon van Berlijn in 2022, maar ik zou er nu geen marathon in kunnen lopen, al had ik na afloop zeker nog flink wat energie over. Belangrijker is dat ik in Berlijn, achteraf, er lichamelijk eigenlijk al heel slecht aan toe was (ondergewicht, duidelijke signalen van een verstoord eet- en beweegpatroon). Ik realiseerde me afgelopen zondag dat ik me niet alleen beter en sterker voelde, zowel lichamelijk als mentaal, maar ook dat ik echt niet terug zou willen naar twee jaar geleden. Dat is een flinke stap.
Tijdens het lopen was het eigenlijk alleen rond de 13/14 kilometer even zwaar, maar dat was vooral mentaal — het waren twee rondjes en dan wordt het toch eventjes een soort saai, omdat je al wel kilometers wat in de benen hebt, maar er echt nog niet bent. Ik was me verder vrij vaak bewust van het gevoel dat ik gewoon plezier had en dat het fijn was. Vaak zie ik niets van wat om me heen gebeurt, maar nu heb ik veel om me heen gekeken en mijn ogen de kost geven. Ik moest ook wel werken, hoor, voor 3:45-3:50 p/km, maar toch voelde ik me goed, sterk en ik kon ontspannen lopen; ik had ook niet de gedachte ‘waarom doe ik dit mezelf aan’ die ik vaak tijdens een wedstrijd heb, ook al staat er niets op het spel.
Nabij de finish van Bredase Singelloop 2024
De eerste plek op het NK Halve Marathon voor vrouwen 45 is overigens gehaald en dat was natuurlijk supermooi — met een mooie prijsuitreiking in de oude raadszaal. Het was, kortom, een mooie dag en een goede test voor Berenloop op Terschelling.
Om de werkelijke snelheid van de loopband gelijk te krijgen met wat de Runn-sensor registreert, heb ik de kalibratiefactor ingesteld. Die staat standaard op 100. Als ik de loopband dan bijvoorbeeld op 16km/u zet en ik weet uit de eerdere meting dat dat in werkelijkheid 15.5km/u is, dan kun je met die kalibratie factor zorgen dat je Garmin 15.5 en niet 16km/u registreert. (Je kunt zoiets maar belangrijk vinden…) Op basis van trial-and-error bij verschillende snelheden ben ik tot de factor 96.7 gekomen. Na even wat rekenen blijkt dat overigens gewoon een percentage te zijn. Zo is 16×0.967 = 15.472, afgerond mooi 15.5. Weer wat geleerd.
Kalibratiefactor Runn-sensor
Overigens kun je de Runn-sensor ook met een app op je telefoon kalibreren, maar dat is zeker niet hetzelfde — het trekt dan de registratie van de sensor gelijk met de snelheid die de loopband aangeeft en die klopt niet.
Na de geboorte van onze zoon Casper is het hier zingen geblazen! Vooral tijdens wandelingen met z’n drieën is ‘k Zag twee beren broodjes smeren leuk, want je kunt daar lekker variaties op verzinnen, vooral als je dieren in de omgeving ziet. Wie heeft er ooit gehoord van slakken die banden plakken?
Toch droogt de inspiratie op een gegeven moment op, dus het leek me leuk een website te maken waarop je met een knop steeds nieuwe varianten kunt zingen. Die moet ik uiteraard wel zelf invoeren, maar het idee is dat anderen ook suggesties kunnen insturen.
Voor nu kun je op https://www.reuneker.nl/files/beren met achttien coupletten, die bestaan uit dieren, objecten/bepalingen en activiteiten, toch een eindje vooruit. Dit is overigens typisch zo’n grappig maar vrij nutteloos projectje, maar het was leuk om te maken en wie weet komt het anderen van pas tijdens het zingen!
Tijdens de Zevenheuvelentrail rond Nijmegen werden dit jaar de NK’s korte en lange trail gehouden (28 en 60 kilometer). Ik deed mee met de korte trail en al was ik de vorige keer dat ik liep vijfde; ik had niet de illusie dit jaar hoog te eindigen, want trailen is inmiddels een stuk populairder en een NK trekt een hoop snelle lopers aan. Gezien mijn herstel was het ook vooral de bedoeling een mooie trail te lopen en die tevens te zien als goede (kracht)training voor de Berenloop in november. Ik werd uiteindelijk 24e en dat maakt me niet zo veel uit. Ik was wel anderhalve minuut langzamer dan twee jaar geleden en dat vind ik lastiger. Al kun je trails eigenlijk nooit vergelijken, zelfs niet hetzelfde parcours in verschillende jaren, ik ga het toch projecteren op mijn eigen kunnen, al weet ik ook wel dat dat weinig zin heeft.
Zevenheuvelentrail 28K
De wedstrijd viel me best zwaar; heel veel hoogtemeters, paar keer verkeerd gelopen door lastige punten in de route en erg warm — zeker een graad of 25. Klimmen ging redelijk goed, naar beneden mis ik techniek. Ik liep al vrij snel blaren op mijn beide grote tenen — bizar, want dat heb ik eigenlijk nooit — en dat werd steeds vervelender, vooral bij het dalen. Ik houd van Vibram-schoenen, heerlijk weinig schoen aan je voet, maar aan die trailversie, die ik al jaren heb, kan ik maar niet wennen. Ze blijven hard en stug.
Echt een fout was geen gelletjes mee te nemen en, wellicht erger, nergens wat te drinken. Misschien maakte ik deze ‘beginnersfout’ doordat ik de trail als duurloop wilde doen, want dan eet of drink ik eigenlijk nooit, maar een trail is nu eenmaal veel zwaarder dan twee uur op asfalt lopen — al is dit wel veel leuker, natuurlijk. Ik had al vanaf 14km gerommel in mijn buik. Her voornemen om geen gelletjes en poedertjes meer te nemen of daar in ieder geval niet meer zo op te focussen, vind ik nog steeds goed, maar nu was het eigenlijk gewoon nodig.
Verder heb ik delen echt genoten van het lopen en dat is winst. Ik liep de tweede helft steeds voor de tweede dame en het was leuk steeds te roepen en wijzen bij soms laat zichtbare pijlen. Het gevoel iets met een ander te doen, al ken je elkaar niet, maakt een trail nog leuker. Sowieso kwam ik (oud)clubgenoten tegen bij de start en het was erg fijn ze, ook na afloop, weer te spreken.
Mijn oude vertrouwde loopband begon steeds meer te piepen en te kraken. Hij voelde ook instabiel, dus het was tijd voor een inspectie. Wat bleek? De bodemplaat, waarover de band zelf draait, was gescheurd.
De oude bodemplaat
Dat is natuurlijk niet best. Achteraf is de meest logische verklaring dat het gehele apparaat op rubbertegels stond, waardoor het tijdens gebruik veel bewoog. Het apparaat zelf is van metaal en de plaat is van hout, dus ja, hout geeft meer mee en moest alle frictie opvangen. Gelukkig is een van mijn vrienden flight case-bouwer en hij heeft een nieuwe plaat voor me gezaagd en geboord. Hij raadde zogenaamd betonplex aan, vanwege de stevigheid, maar ook vanwege de zeer gladde afwerking. Dat is natuurlijk wel nodig bij dit specifieke gebruik.
De nieuwe bodemplaat
Lang verhaal kort: ik heb de plaat gemonteerd, alles opnieuw afgesteld en inmiddels ook gekalibreerd en de loopband, die nu op een hardere ondergrond staat om herhaling te voorkomen, ‘loopt’ weer als een zonnetje! Overigens heb ik ook gelijk een scheurtje in de band gerepareerd (met Shoe Goo), want de band heeft het door die scheur aardig te verduren gehad.
Gerepareerde band
Al met al kostte het wat werk, maar niet heel veel geld en kan ik weer lekker gebruikmaken van de loopband. Met de babyfoon ernaast is dat toch soms wel een uitkomst!
I you take running on a treadmill (somewhat too) seriously, you might want to know its real speed, because, as you might know, the speed you enter is seldomly correct… Unfortunately, most of the times you’re actually running slower. So, I’ve made yet another online calculator, including instruction, with which you can determine the actual speed of your treadmill, or the one at the gym, for that matter.
De tweede lezing in de nieuwe najaarsreeks van Letter en Geest: Neerlandistiek in Leiden wordt gegeven door dr. Alex Reuneker. De titel van zijn lezing luidt: ‘Die vermaledijde dt: werkwoordspelling geüpdatet’.
Letter en Geest: Neerlandistiek in Leiden
We instaën en gamen er flink op los. Je updatet een tekst nadat je een passage deletete en na al dat werk wordt er in het weekend gepartyd. Engelse woorden hebben ons dagelijks taalgebruik flink verandert. Of is het toch veranderd? Waarom blijven, ook bij Nederlandse werkwoorden, die beruchte d’s en t’s toch zo’n bron van ellende? Er doen veel mythes de ronde: een normale spelfout wordt vaak hoogstens als slordigheid aangemerkt, maar een dt-fout zou al snel een gebrek aan inzicht of zelfs intelligentie verraden.
In deze Letter en Geest-lezing laat neerlandicus en taalkundige Alex Reuneker samen met zijn student-assistent Mette Rebel verschillende mogelijke oorzaken van dt-fouten de revue passeren. Is er bijvoorbeeld een relatie met opleidingsniveau? Lokt ‘Wordt je broer piloot?’ meer of juist minder fouten uit dan ‘Word je piloot?’ Maken middelbareschoolleerlingen nu echt zo veel fouten bij de gebiedende wijs (‘Word lid!’)? En hoe zit het nu eigenlijk met al die werkwoorden die we uit het Engels lenen? Voor wie zelf ook weleens twijfelt, frissen we de regels op een speelse manier nog even op.
Alex Reuneker is als universitair docent verbonden aan het Leiden University Centre for Linguistics en hij geeft daar colleges over argumentatie, taalkunde en statistiek. Met behulp van digitale methoden onderzoekt hij argumentatie met voorwaardelijke constructies (‘als-dan-zinnen’). Hij publiceert over het Nederlands in pop- en hiphopteksten en daarnaast onderzoekt hij met behulp van de website Gespeld.nl welke factoren een rol spelen in het maken van fouten in de werkwoordspelling. Mette Rebel is masterstudent Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Leiden en onderzocht als student-assistent werkwoordspelling bij middelbareschoolleerlingen.
