Voor een later te verschijnen krantenartikel over hardlopen en overmatig sporten kwam er vanmorgen een fotograaf langs — een heel aardige man die van tevoren vroeg of ik ‘al mijn hardloopschoenen wilde verzamelen’. Tja, onze hele garagezolder ligt ermee vol. Ik loop, als ik even terugreken, zo’n twintig jaar hard, waarvan de eerste tien jaar af en aan, maar ik gooi sinds ik fanatieker ben gaan lopen geen schoen meer weg. (Eigenlijk vind ik dat ik ze eens moet inleveren bij Runners World, want dan worden er — goed voor het milieu! — nieuwe schoenen van gemaakt.)
Toen ik ze vanmorgen pakte, schrok ik toch wel een beetje van de hoeveelheid dozen. Netjes gelabeld met datum van in gebruik nemen en pensioen, maar toch. De stapel op de foto hier is slechts ongeveer de helft.
Stapel gepensioneerde hardloopschoenen
Overigens gebruikten we voor de (erg leuke) fotoshoot maar een schoen of zes, dus die klim naar de zolder was achteraf niet nodig. Geen ramp, natuurlijk, maar eigenlijk gewoon wel weer leuk om te zien waar ik wat op gelopen heb.
Gisteren reisde ik met mijn zus af naar Ruurlo — een flink eind weg, maar er stond dan ook een heuse Zevensprong-wandeling op het programma. Eigenlijk is het een fietstocht voor kinderen, maar als volwassene met enigszins nostalgische gevoelens voor het boek (1966) van Tonke Dragt en/of de tv-serie (1982) kun je ‘m ook prima wandelen.
De wegbewijzering van de Zevensprong-route
Bij De Heikamp dronken we koffie en kochten we het routeboekje. Ik had de route ook als GPX-bestand, maar het boekje is wel echt een aanrader, ook als je de (erg leuke) opdrachten niet wilt doen; wij zouden bijvoorbeeld pardoes langs café De Rode Man zijn gelopen als we het gidsje niet in de hand hadden.
Vrij snel zagen we al de steen met daarop een deel van de voorspelling uit het boek en we vervolgden de weg over schitterende bospaden.
Een deel van de voorspelling
Ondertussen lazen we wat in het routeboekje en hadden we ook buiten het boek voldoende gespreksstof. Over vijftien kilometer wandelen doe je lekker lang als je vaak stilstaat om wat te bekijken in de mooie najaarszon. Heerlijk. We misten, zoals gezegd, bijna café De Rode Man, waarvoor je het terrein van camping De Tamaring op moet. Het terras(je) is in het najaar/de winter niet open, maar je kunt er zonder problemen rondkijken. Geen koffie dus — sowieso zijn er weinig tot geen etablissementen op de route, behalve richting het einde in het centrum van Ruurlo — maar dat is voor een kinderfietstocht natuurlijk niet zo gek.
Rond lunchtijd kwamen we in het bos de beroemde wegwijzer tegen. We spraken daar een echtpaar waarvan de man zich nog wist te herinneren dat er opnames voor de tv-serie werden gemaakt. Hij werd gevraagd zijn brommer koest te houden, omdat het knetterende geluid anders de opnames zou verstoren. Leuk om gewoon even een praatje te maken met iemand bij wie dat zichtbaar allerlei herinneringen opriep.
De beroemde wegwijzer uit de tv-serie
Aan het einde van de route kwamen we bij het spektakelstuk — het kasteel waar, in de serie, Geert Jan met zijn boze oom en dito personeel woont en waar leraar Frans van der Steg hem lesgeeft. Het kasteel van Ruurlo is nu een museum, maar je kunt er ook gewoon mooi omheen lopen door de kasteeltuin en de pracht van het pand bewonderen. Natuurlijk bedenk je dan waar zich de taferelen uit het boek of de serie afspeelden. Waar zette Frans de Rode bijvoorbeeld zijn ladder neer om de schat te zoeken en Geert Jan te redden?
Kasteel Ruurlo
We boften, zoals te zien is op de foto’s, overigens enorm met het prachtige eindnovemberweer en dat maakte deze dag een heel mooie trip down memory lane. Voor iedereen die warme herinneringen heeft aan het boek en/of de serie: een aanrader!
De Tunnel Run over de A24, de nieuwe Blankenburgverbinding tussen Vlaardingen en Rozenburg, georganiseerd door de Rotterdam Running Crew, was leuk en bijzonder. Het was mooi weer en het parcours voerde over splinternieuw asfalt — volgens mij is alleen de Tour de Femmes er nog overheen geweest. Er stond ook een flinke wind en omdat je door tunnels liep, moest je aardig wat klimmen en dalen. Desalniettemin erg leuk om te doen met een startnummer dat ik twee dagen geleden zomaar in mijn schoot geworpen kreeg.
De start van de Tunnel Run door de A24 (foto door Ed Leatemia)
Afgezien van de speldjes die op waren, was het allemaal prima georganiseerd. Ik zag veel bekenden en de sfeer was goed. Ik had me voorgenomen lekker niet tot het uiterste te gaan, ook omdat ik al dagen wat verkouden en met hoofdpijn wakker word. Niet heel erg, maar wel vervelend, natuurlijk. Op een 10 kilometer kan ik ook echt flink stuk gaan en dat leek me niet verstandig (en ik had er ook gewoon geen zin in) — liever hard maar ontspannen lopen. Dat lukte aardig. In het begin liep ik met een van de voorste groepjes mee, maar ik voelde dat ik diep zou moeten gaan om dat vol te houden en dat was niet te bedoeling, zeker niet slechts twee weken na de Berenloop-marathon op Terschelling.
Het was dus vooral gewoon lekker doorlopen en goed kijken naar de lege, nieuwe tunnels en wegdekken. Geen toptijd gelopen (37:31, 12e van de 2024 deelnemers), maar goed genoeg en ik heb lol gehad. Daar ging het om, dus ik kijk terug op een mooie zondagochtend!
Bijzonder om door een nieuwe tunnel te lopen
Oh… ook niet onbelangrijk, een lekkere koffie achteraf! Dank je, Jeffrey!
In het november-decembernummer van Onze Taal schreef ik een stuk over de spelling van leenwerkwoorden uit het Engels, zoals shoppen, stressen en instaën. Wil je weten hoe je zulke woorden correct spelt en voor welke valkuilen je moet oppassen? Bestel het nummer dan op https://onzetaal.nl/tijdschrift/06-2024!
Dank aan de redactie van Onze Taal voor de samenwerking en aan Flos Vingerhoets (of het is nou Vingerhoedts?) voor de prachtige illustratie bij het stuk.
In goed overleg, na mentale en lichamelijke problemen, schreef ik me dit voorjaar in voor de Berenloop, met daaraan gekoppeld een aantal uitgangspunten, onder andere dat ik een bepaald gewicht zou hebben, niet meer dan drie keer per week zou trainen, niet zo’n strak schema zou aanhouden en dat ik niet op tijd zou focussen. Vandaar dat de Berenloop zo’n mooie kans was; op zo’n parcours, met o.a. veel open stukken in de wind, duinen en een stuk strand, loop je toch geen toptijd en misschien gaat het vanzelf wat meer ontspannen, met oog voor de omgeving, als je zo’n schitterend eiland rondloopt.
De route van de Berenloop-marathon 2024
Een week of wat van tevoren slopen de tijdsdoelen toch weer in m’n gedachten, maar het is vrij goed gelukt ze te erkennen en er niet naar te handelen. Ik kreeg van tevoren ook wat meer zin in de marathon zelf; ik keek vooral uit naar Eva en Casper langs de kant en bij de finish.
Ter hoogte van Midsland
De omstandigheden waren best goed; droog en naar eilandbegrippen vrij weinig wind, maar wel uitsluitend mul zand op het strand. De marathon ging goed, maar na het strand was de koek wel een klein beetje op. Vooral de laatste drie kilometer naar de Brandaris, wat natuurlijk een geweldige start- en finishlocatie is, met nog wat klimmetjes, voelden erg zwaar en ik schrok dat ik me weer ietwat licht in het hoofd begon te voelen. Dat had ik lang niet gehad. Ik denk dat ik veel energie verbruikt heb op het strand en dat ik mijn eten beter had kunnen spreiden — concreet had ik mijn laatste gel/banaan wat eerder had kunnen nemen.
Afgezien daarvan ben ik heel erg tevreden. Een tijd van 2:50:32, met steeds de snelste vrouw in het vizier, had ik niet verwacht — ik had gehoopt ontspannen te lopen en als het meezat onder de drie uur te blijven en dat is allebei ruimschoots gelukt. Dat is natuurlijk heel mooi, maar de echte winst is de relaxtere voorbereiding met ‘maar’ drie keer per week lopen (twee keer wat korter met versnellingen, een duurloop in het weekend) en vooral de ontspannen houding tijdens de marathon zelf: genieten was geen doel, want dan ‘moet’ ook dat weer, maar wellicht juist daardoor lukte het toch. Ik visualiseerde Eva en Casper aan de finish. Dat werkte motiverend en eigenlijk ook wel ontroerend. Ik voelde me zo gelukkig ze te zien!
Eva en Casper — in heus ijsberenpak, al hadden we dat niet echt zo bedacht — highfiven
Uiteraard hielp de geweldige sfeer ook. Alleen op het stuk door de duinen en bossen naar en rond Oosterend waren weinig supporters, maar de rest van het eiland liet goed van zich zien en horen. Elk plaatsje was versierd met de Terschellinger vlaggen en de enthousiaste bewoners en vakantiegangers bezorgden me vaak een flinke glimlach.
Het was, kortom, een mooie marathon, maar ook een heel mooi en lang weekend op het waddeneiland. Eva liep zaterdag de 5 kilometer en haar samen met Casper aanmoedigen was erg leuk. Het hele weekend zagen en spraken we andere lopers en dat schept toch een band.
Nu lekker rust nemen en nagenieten. Ik voel overigens ook niet gelijk de drang om van alles te gaan analyseren of een nieuw doel te bedenken en dat vat ik maar op als een goed teken; het was een schitterende marathon. Punt.
In 2020 I created a simple page with downloadable metronome MP3 files, ranging from 170 to 200 BPM. Each MP3 is an hour long and can be looped in your favourite player. This was sufficient for my purposes, but I (somewhat) recently received some emails from people who used the page not (only) for running, but also for swimming and other activities. They asked for longer MP3’s and lower BPM’s. I’ve updated the tool accordingly, and BPM can now be set as low as 60 BPM and maximum duration is increased from 60 to 600 minutes (yes, that is 10 hours).
Afgelopen zondag stond het NK Halve Marathon in Breda op het programma. Tot mijn verbazing had ik er van tevoren best zin in — ik stres altijd veel van tevoren, al was er wel wat spanning. Ik zou een vriendin hazen naar een podiumplek in de categorie V45, maar het zou vooral fijn samen lopen worden. Het beoogde tempo was 3:53 en dat was voor mij wel een mooie test richting de Berenloop in november, al ga ik daar zeker niet dat tempo lopen.
Bredase Singelloop 2024, NK Halve Marathon
Het was een stralende dag en hoewel het op zich vrij hard ging (3:47 gemiddeld), heb ik vooral met plezier en ontspanning gelopen naar een eindtijd van 1:20:09. Dat komt ongeveer neer op mijn tempo tijdens de marathon van Berlijn in 2022, maar ik zou er nu geen marathon in kunnen lopen, al had ik na afloop zeker nog flink wat energie over. Belangrijker is dat ik in Berlijn, achteraf, er lichamelijk eigenlijk al heel slecht aan toe was (ondergewicht, duidelijke signalen van een verstoord eet- en beweegpatroon). Ik realiseerde me afgelopen zondag dat ik me niet alleen beter en sterker voelde, zowel lichamelijk als mentaal, maar ook dat ik echt niet terug zou willen naar twee jaar geleden. Dat is een flinke stap.
Tijdens het lopen was het eigenlijk alleen rond de 13/14 kilometer even zwaar, maar dat was vooral mentaal — het waren twee rondjes en dan wordt het toch eventjes een soort saai, omdat je al wel kilometers wat in de benen hebt, maar er echt nog niet bent. Ik was me verder vrij vaak bewust van het gevoel dat ik gewoon plezier had en dat het fijn was. Vaak zie ik niets van wat om me heen gebeurt, maar nu heb ik veel om me heen gekeken en mijn ogen de kost geven. Ik moest ook wel werken, hoor, voor 3:45-3:50 p/km, maar toch voelde ik me goed, sterk en ik kon ontspannen lopen; ik had ook niet de gedachte ‘waarom doe ik dit mezelf aan’ die ik vaak tijdens een wedstrijd heb, ook al staat er niets op het spel.
Nabij de finish van Bredase Singelloop 2024
De eerste plek op het NK Halve Marathon voor vrouwen 45 is overigens gehaald en dat was natuurlijk supermooi — met een mooie prijsuitreiking in de oude raadszaal. Het was, kortom, een mooie dag en een goede test voor Berenloop op Terschelling.
Om de werkelijke snelheid van de loopband gelijk te krijgen met wat de Runn-sensor registreert, heb ik de kalibratiefactor ingesteld. Die staat standaard op 100. Als ik de loopband dan bijvoorbeeld op 16km/u zet en ik weet uit de eerdere meting dat dat in werkelijkheid 15.5km/u is, dan kun je met die kalibratie factor zorgen dat je Garmin 15.5 en niet 16km/u registreert. (Je kunt zoiets maar belangrijk vinden…) Op basis van trial-and-error bij verschillende snelheden ben ik tot de factor 96.7 gekomen. Na even wat rekenen blijkt dat overigens gewoon een percentage te zijn. Zo is 16×0.967 = 15.472, afgerond mooi 15.5. Weer wat geleerd.
Kalibratiefactor Runn-sensor
Overigens kun je de Runn-sensor ook met een app op je telefoon kalibreren, maar dat is zeker niet hetzelfde — het trekt dan de registratie van de sensor gelijk met de snelheid die de loopband aangeeft en die klopt niet.
Na de geboorte van onze zoon Casper is het hier zingen geblazen! Vooral tijdens wandelingen met z’n drieën is ‘k Zag twee beren broodjes smeren leuk, want je kunt daar lekker variaties op verzinnen, vooral als je dieren in de omgeving ziet. Wie heeft er ooit gehoord van slakken die banden plakken?
Toch droogt de inspiratie op een gegeven moment op, dus het leek me leuk een website te maken waarop je met een knop steeds nieuwe varianten kunt zingen. Die moet ik uiteraard wel zelf invoeren, maar het idee is dat anderen ook suggesties kunnen insturen.
Voor nu kun je op https://www.reuneker.nl/files/beren met achttien coupletten, die bestaan uit dieren, objecten/bepalingen en activiteiten, toch een eindje vooruit. Dit is overigens typisch zo’n grappig maar vrij nutteloos projectje, maar het was leuk om te maken en wie weet komt het anderen van pas tijdens het zingen!
