Te midden van alle sneeuwpret las ik gisteren in de dagboeken van Hans Warren een stukje over een zangvogeltje dat hij koopt op een vogelmarkt achter de Notre Dame in Parijs, de stad waar hij op dat moment, 29 maart 1955, woont. Hij noemt, zoals hieronder te lezen valt, het beestje (een kneu, waarover ik niet zal uitweiden...) 'Zatopek', wat voor mij direct twee nogal gescheiden werelden samenbracht.
Zatopek de kneu
Grappig hoe werelden soms bij elkaar komen. Zátopek is een legende onder hardlopers – hij was in de periode 1948-1954 de absolute koning op onder andere de 10.000 meter en later waagde hij zich ook succesvol aan de marathon, die hij, in die tijd al, onder de 2:30 uur liep. Hij staat echter vooral bekend om de combinatie van verschrikkelijk hard lopen en een 'lelijke loopstijl'; hij liep scheef, schokkend en schudde met zijn hoofd. Daarover zei hij zelf dat atletiektoernooien geen schoonheidswedstrijden waren.
Emil Zatopek (afbeelding van marathonrun.gr)
Terug naar de kneu van Warren. Hij is ontzettend blij met het vogeltje, wat sowieso al fijn is om te lezen, en gaat verder niet meer op Zátopek in, maar de bovenstaande passage markeert voor mij wel een van de geneugten van het lezen van dagboeken – je krijgt een inkijkje in een tijd en wereld (en tijd) die niet de jouwe is, maar soms op heel onverwachte manieren wel dichtbij komt.
