Gisteren liep ik, na dik twee uur rijden naar Nijverdal, diep in het oosten des lands, de Sallandtrail – inderdaad, over de schitterende Sallandse Heuvelrug. De trail van 50 kilometer was ruim 51 kilometer, kende zo'n 700 hoogtemeters en het enige asfalt dat we gezien hebben, was de paar keer dat we een weg moesten oversteken. Lekker onverhard dus!
De trail voerde over bos- en zandpaden met dus flink wat grillige hoogtemeters. Het was een prachtig parcours, door heide en bos, maar het was ook een zwaar parcours. Ik merkte ook duidelijk dat ik zulke hoogtemeters, die vooral zwaar waren doordat ze dus vrij grillig waren – flink aantal echt steile klimmen en weinig gestage, maar veel steile afdalingen – niet gewend ben als randstedeling. Mijn benen en dan met name mijn bovenbenen kregen het dan ook flink te verduren. Dat was ook eigenlijk wel de bedoeling, want deze trail was vooral bedoeld als duurtraining voor De Zestig van Texel.
De schitterende trail-route langs onder andere Hellendoorn
Bij de start begon ik wel even aan mijn keuze te twijfelen om geen rugzak om te doen; ik was met zo'n twee anderen van de ongeveer 200 lopers op deze ultra-afstand duidelijk een uitzondering. De twijfel was echter snel weg. Ik had er immers goed over nagedacht: ik had banaan en gels mee in mijn shorts en er waren vier verzorgingsposten waar ik water kon drinken, dus een drinkrugzak was gewoon niet nodig. Daar komt bij dat ik zulke dingen, al heb ik een heel goede van Salomon, verschrikkelijk vind lopen en mijn vrouw de rugzak diezelfde ochtend gebruikte voor haar duurloop ter voorbereiding op de marathon van Rotterdam.
Na de start ging het lekker, al merkte ik duidelijk de opgebouwde vermoeidheid van de steeds langer wordende wekelijkse duurlopen – vorige week nog een 46 kilometer die er, vooral ook door griepherstel en het toen erg slechte weer, erg inhakte. Tot ongeveer 32 kilometer liep het redelijk soepel en kon ik, afhankelijk van het parcours uiteraard, mezelf inhouden niet te hard te gaan en lekker een duurlooptempo aan te houden. Na dit punt echter kwamen meerdere afstanden tegelijk, door verschillende starttijden die zo op elkaar waren afgestemd dat de afstanden ongeveer tegelijk zouden finishen, op het parcours en kwamen we met z’n allen op dezelfde single tracks terecht. Dat er op de kortere afstanden vooral langzamere lopers liepen is natuurlijk helemaal prima, maar het betekende ook weinig ruimte om in te halen en daarmee dat het lastiger werd je eigen tempo vast te houden op het moment dat je dat minder inspanning kost dan constant inhouden en inhalen.
Rond de 35 kilometer begonnen mijn bovenbenen echt protest aan te tekenen. Niet zo vreemd: ik ben de mulle ondergrond niet gewend en de hoogtemeters al helemaal niet. Een stukje verderop werden we getrakteerd op wat de lokale bevolking van Salland blijkbaar 'De Kuil' noemt, die ik vergelijkbaar vond, al wel wat korter gok ik, met het klimduin in Schoorl en dat zegt wel wat. We liepen 'm tweemaal steil omhoog en naar beneden en dat met toch al flink verzuurde bovenbenen. Ik merkte overigens echt dat dat aan het zand en het klimmen lag; omhoog ging het vooral de laatste tien kilometer, met nog wat verraderlijke klimmetjes, moeizaam, maar op de vlakke stukken en in de afdalingen kon zonder veel moeite tot aan het einde prima tempo houden. Dat gaf vertrouwen. Uiteindelijk werd ik, zag ik 's avonds thuis op de bank pas, negende van de ongeveer 200 lopers op deze afstand. Daar ging het natuurlijk niet om, maar toch leuk.
Mooie start en finish bij zwembad Het Ravijn
Al voor de start sprak ik wat andere lopers, die een aardige mix van locals en mensen vanuit het hele land bleken. Tijdens de trail liep ik een stuk op met iemand die precies hetzelfde plan als ik bleek te hebben: deze trail gebruiken als voorbereiding op De Zestig van Texel. Het was leuk en nuttig om onderweg trainingservaringen uit te wisselen. Ik vroeg hem naar zijn laatste weken, want ik twijfelde over volgende week. In principe heb ik dat weekend nog een laatste lange duurloop van 52 kilometer gepland staan, maar ik merkte, ook toen ik na afloop nog wat andere ultralopers sprak, dat ik, week in week uit, wel heel veel echt lange duurlopen deed en ik merkte vandaag wederom dat de vermoeidheid zich daardoor flink opstapelt. Bij gebrek aan echt goede literatuur over ultra's (en dan bedoel ik niet de Amerikaanse literatuur, want die gaat vaak over afstanden van 100 kilometer en langer en vooral over je voorbereiden bergachtige gebieden) heb ik deze voorbereiding, gok ik, waarschijnlijk wat te veel als 'marathon-plus' benaderd. Daarom overweeg ik volgende week een zogenaamde back-to-back te doen; niet één duurloop van 52 kilometer, maar twee dagen achter elkaar een duurloop van 25 à 26 kilometer. Dat overwoog ik al eerder, maar ik denk dat het nu verstandig is het schema wat aan te passen. Dat is voor mij sowieso een goede oefening: het schema geen keurslijf laten zijn.
Uiteindelijk was deze ultratrail een goede, zware duurloop. Het weer zat mee, ik heb het zwaar gehad, maar ook genoten van de mensen die er waren, de prachtige omgeving en de organisatie. Het was daarmee een goede training voor Texel, denk ik en daarbij ook een les voor mezelf: wáár je een lange duurloop loopt – op een natte, gure baan of door een prachtig gebied – maakt veel uit. Dat had waarschijnlijk iedereen me wel kunnen vertellen, maar soms moet je zelf iets ervaren.
Lees/bekijk (wat) meer op de website van RTV-Oost en op deze Flickr-pagina.
PS Eveneens in de categorie 'niet belangrijk, maar stiekem toch wel leuk': deze keer geen marathon-badge van Garmin, maar een 50K-ultrabadge.
50K ultra-badge van Garmin