§396. Martini Baanmarathon 2026 #4 — Nabeschouwing
Dik een week na de Martini Marathon blik ik er eventjes op terug. Op basis van de vorige post over de baanmarathon in Groningen moge duidelijk zijn dat het ‘zo zo’ ging. Ik had drie plannen — A (<2:45), B (<2:50) en C (<3:00) — en plan A is niet gelukt, B evenmin. Dat viel dus tegen. Aan de andere kant baalde ik er niet heel erg van en ik kon eigenlijk direct wel accepteren dat het ging zoals het ging. Je toch aan een plan kunnen houden — niet plan A, maar B en C formuleer je niet voor niets — en 2:55 lopen is alles behalve een ramp; het is een acceptabele tijd, ik heb vlak en zonder problemen gelopen en werd derde, na Marc Steenhorst (2:46:33) en Maurice Kram (2:55:17), zoals je hieronder kunt zien. Overigens weet ik heus wel dat er genoeg hardlopers zijn die heel graag 2:55 zouden lopen, zoals me op een verjaardag de zondag erna werd gezegd, maar dat is wat mij betreft heel relatief: de een z’n pr is de andere niet en ik vind iemand die traint om onder de vier uur te lopen net zo knap.
Zeker niet onbelangrijk was dat ik een leuke avond met andere ‘gekken’ beleefde. Dat ‘gekken’ schrijf ik met eerbied, want iedereen zette daar op de baan en sommigen tot in de late avond een knappe prestatie neer, maar een beetje vreemd is een marathon op de baan lopen natuurlijk wel. Het deelnemersveld week ook af van wie je tegenwoordig bij de grotere wedstrijden ziet: veel ultralopers, ‘trailvolk’ en andere nét niet standaard-rondje-in-de-stad-lopers. Na een rondje of tachtig kwam er nog een indirecte collega van de Rijksuniversiteit Groningen kijken. Ik sprak hem eerder op een conferentie over deze baanmarathon en we spreken elkaar sowieso elke conferentie even over hardlopen en aanverwante zaken. Het deed me goed hem te zien en dat iemand speciaal voor jou komt, dat werkt motiverend en ik waardeerde de support dan ook erg.
Toen ik, na een paar ronden, bewust koos voor rondjes van honderd seconden, heb ik dat prima en dan wel met toenemende mentale, maar weinig lichamelijke vermoeiing aangehouden. Ik zal je de exacte rondetijden besparen, maar ik rekende wel even het gemiddelde uit en dat was precies 100,0 seconden met een standaardafwijking van 1,75 seconden. Elk individueel rondje lag dus heel dicht bij het gemiddelde en er was geen verval. Mooi, daar ben ik best trots op.
Hoewel er wel wat lopers uitstapten tijdens de wedstrijd vanwege pijn en/of blessures, had ik zelf nergens last van. Niet tijdens en niet na. Geen spierpijn, ook niet de dagen na de marathon en geen pijn in bijvoorbeeld de linkerknie of rechterheup; dat mag je wel enigszins verwachten, want je loopt alle rondjes linksom. Op maandag bezocht ik mijn vertrouwde masseur Marcel van Ontspanje — vaste prik na een marathon — en die voelde wel degelijk spanning in de kuiten en bilspieren, maar verder niets vreemds. Het enige dat ik na afloop onder de douche merkte, is dat, waarschijnlijk door het steeds licht naar links afzetten in de 105,5 x 4 = 422 bochten, aan de buitenkant van mijn rechtervoet een schaafplek zat. Nou ja, als dat alles is…
En nu? Even niks. Ik heb nog geen plan en de zojuist gestelde inmiddels gebruikelijke vraag na een marathon heeft niet, zoals eveneens gebruikelijk bij mij, direct na de finish al een antwoord. Ik weet het even niet en dat is ook prima. Zoals ik eerder al schreef was ik in de wedstrijd op de baan niet zo eager als anders en ik zie dat als een teken om voorlopig maar geen doelen te stellen, een aansporing om wat minder en wat minder gericht hard te lopen en maar te zien wat er gebeurt.
Leave a Reply