De duurlopen worden langer
Ik blijf het vreemd vinden: de duurlopen in de training voor Texel zijn inmiddels marathons geworden – of langer. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan vind, schreef ik al eerder. Voor mij is de marathon toch een magische afstand en hoewel je een duurloop natuurlijk bij lange na niet op marathontempo loopt, is het raar na 42,195 kilometer of meer zonder een finish te passeren en een euforisch gevoel te ervaren de sleutel in het slot steekt en thuis bent.
Garmin-marathonbadge
Gisteren stond er een duurloop van 44 kilometer op het programma. Die deed ik mijn mijn ouders in de buurt, zodat ik kon hardlopen en zij lekker een ochtend met hun kleinzoon konden doorbrengen. Het voelde als een zware duurloop door de harde, gure wind in de open polders rond Benthuizen en Hazerswoude. Ik merkte onderweg, toen het aan het einde zwaar begon te voelen, wel dat ik de gedachte had dat een duurloop van deze omvang ook zwaar hoort te voelen. Niet té zwaar, maar een goede, zware training.
Duurloop in de Benthuizer polder
Ik liep vier 'rondjes' van ongeveer 11 kilometer, zodat ik vlak bij het start-/eindpunt drinken en eten kon neerzetten. Niet de allerleukste opzet natuurlijk, maar het waren geen 105,5 rondjes van 400 meter... Op deze manier kon ik op gezette tijden wel het nodige eten en drinken en dat is bij deze afstanden, denk ik, wel van groot belang.
44 kilometer duurloop