Al jaren lees ik van 22 december tot en met oudjaar De avonden van Gerard Reve. Zo'n traditie vind ik heerlijk, niet in de laatste plaats omdat je weet dat je niet alleen bent – je bent natuurlijk bij de beslommeringen van Frits van Egters, maar ik bedoel vooral dat er nog meer mensen zijn die precies op deze dagen steeds een hoofdstuk uit deze literaire klassieker lezen. Zie daarvoor overigens ook het commentaar op https://neerlandistiek.nl/2025/12/zo-ver-weg-van-och-jeetje-achguttoch en lees dan vooral ook de mooie recensie van Marc van Oostendorp van Eric de Rooijs Uit tallozen, jij.
Toch is een beetje variatie op z'n tijd ook niet vervelend. Zo las ik vorig jaar voor de verandering eens de 'verstripping' van Dick Matena, het jaar ervoor, als ik het me goed herinner, de tweede druk en het jaar daarvoor de eerste. Ook heb ik een jaar met veel genoegen het luisterboek op cd beluisterd (inmiddels natuurlijk ook al weer hartstikke ouderwets), waarop een al oude Reve het boek voorleest. Heerlijk. Maar wat blijft er dan over voor dit jaar?
De Avonden in Engelse vertaling
Niet lang na het verschijnen ervan staat hier ook de Engelse vertaling The Evenings in de kast, maar die uitgave heb ik nog steeds niet gelezen. Dat wordt 'm dus dit jaar. Afkicken van moeders 'hoei boei'? Misschien, want dat is in de vertaling van Sam Garret goodness gracious geworden, dat ik overigens toch vooral uit Jerry Lee Lewis' Great Balls of Fire ken.
