§373. Donna Tartt – The Secret History
Voorafgaand aan de zomervakantie beleef ik altijd veel plezier in het samenstellen van een mooie leesstapel voor in de zon bij de koffie. Ik koop dan geen nieuwe boeken, want er staan er altijd nog wel wat in de kast die ik nog wil lezen. Deze zomer staat in ieder geval Murakami’s Kafka op het strand, dat door een groepje studenten gelezen wordt, op het programma. Voor mij is het een herlezing, maar de eerste keer dat ik de mooie roman las, is al flink wat jaren geleden, dus rouwig ben ik daar niet om. Toch heb ik, tijdens de vakantie naar Oostenrijk en Italië, dat boek en het leesschema dat een van de studenten opstelde, weggelegd en ingeruild voor Donna Tartts The Secret History — zo’n moderne classic die al jaren in de kast stond, maar die ik, wellicht door de omvang, steeds maar niet pakte. Tot nu dus.
Het was heerlijk om, afwisselend in de Oostenrijkse en Italiaanse Alpen en zon, voor het slapen en gewoon lekker aan een meer te lezen. Als ik de tijd ervoor maak, vind ik een dik boek heel fijn — niet gehaast, maar gewoon rustig lezen en dat lekker lang laten duren. Maar dan moet het natuurlijk wel een goed boek zijn. Ik keek erg uit naar The Secret History, een collegeroman over een aantal jonge vrienden die met elkaar gevormd worden door het academische leven.
Het boek is opgedeeld in twee delen en het eerste deel voldeed eigenlijk heel goed aan die verwachting. Er was niet per se een heel duidelijke plot, al was vanaf het begin — een flashback — wel duidelijk dat er een grote gebeurtenis aan zat te komen, maar ik las vooral over Richard Papen, een jongen die vanuit een simpel milieu het academische leven betreedt en zijn weg door het bestaan moet vinden. Dat sprak me erg aan, maar het boek neigde in deel twee meer in een misdaadroman, zeker niet oninteressant, maar ik had er beduidend minder mee. Er kwam een soort spanning bij kijken en zo’n leidende vraag (Worden ze gepakt? Komt iemand erachter?) die de hele plot stuurt. Het eerste deel was juist meer een situatiebeschrijving en coming-of-age-verhaal. Van mij had het daar eigenlijk wel bij mogen blijven.
Toch heb ik erg van het boek genoten en het bijna uitgelezen op vakantie. Dat zal je altijd zien; dat je nog een wat pagina’s ongelezen mee naar huis neemt. Maar ja, hoe erg is dat? De Italiaanse koffie staat ook hier klaar, de balkondeuren kunnen open en toen twee dagen na thuiskomst mijn zoontje ’s middags lekker op zijn bedje lag, las ik alsnog de ontknoping. Nu terug naar Murakami — zeker geen strafwerk.
Geef een reactie