§400. Boards of Canada’s Inferno-canvas
Het is deze week een erg drukke werkweek, ondanks de breekweek op de universiteit. Dat komt, volgende week geef ik een cursus in Parijs (als het nog doorgaat met de recente rellen) en doordat er nogal wat onduidelijkheid was en bleef vanuit de organisatie, kon de daadwerkelijke voorbereiding pas veel te laat beginnen. Ook, of juist op drukke dagen probeer ik dan tussen de middag toch eventjes het kantoor uit en de buitenlucht in te gaan — een wandelingetje, een boodschap, even wat anders en een beetje bewegen.
Zo ook gisteren. Ik besloot eventjes langs Simon Lévelt te lopen voor een zakje lekkere verse thee en aangezien die winkel in Leiden vlak bij platenzaak Velvet zit, liep ik daar ook eventjes naar binnen. Ik luisterde eerder op de dag een paar keer naar het geweldige Seventeen Seconds van The Cure, dus ik dacht eventjes te kijken of ze daar niet een betaalbare tweedehands plaat van hadden. Die hadden ze niet, maar toen ik de winkel bijna wilde verlaten, trok het onderstaande mijn oog. Ik kon mijn ogen eigenlijk niet geloven — wat een gaaf canvas van het laatste album van Boards of Canada!
Natuurlijk trok ik de stoute schoenen aan en vroeg aan de verkoopster achter de balie of het te koop was. Ze liep even mee, twijfelde even en vroeg wat ik ervoor wilde geven. Dat was op zich best wat, maar ik stelde de wedervraag die me logisch leek in een winkel: ‘hoeveel wil je ervoor hebben’. ‘Twintig euro’ antwoordde ze en voor ik het wist, had ik het doek gekocht. Eventjes baalde ik, want ik had er vast wel een paar euro af kunnen praten, maar twintig euro was ver beneden wat ik gedacht had, dus al snel was ik vooral blij.
Hoewel ik groot fan ben van Boards of Canada, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik, toen ik met de verkoopster naar de achterkant keek, een briefje zag met een naam erop. Ik dacht eventjes dat de naam wellicht de maker van het canvas betrof, maar de verkoopster weersprak dat bij het afrekenen door te zeggen dat dit soort canvassen door de platenmaatschappij ter promotie wordt geleverd. Toen ik vroeg naar de naam op het briefje, zei de verkoopster dat ze niet wist waarvoor dat briefje was en dat het, mocht het om een koper gaan, het sowieso nog niet betaald was. Ik rekende af, maar het voelde niet eerlijk. Ik nam het canvas mee terug naar mijn werkplek, maar besloot algauw de naam te googelen, contact te zoeken en aan te het canvas aan te bieden. Diegene was immers eerder geweest en ik vond het wel zo eerlijk hem voorrang te geven. Al snel ontving ik een erg aardig bericht terug — ja, hij had het willen kopen, maar hoorde niets meer en was het al bijna vergeten. Ondertussen had hij ergens een mooie poster van dezelfde albumhoes gescoord en daar was hij heel tevreden mee, dus als ik het canvas wilde hebben, waren we allebei blij. De persoon in kwestie bleek overigens ene Tom: maker van filmmuziek die in dit recente interview op 3 voor 12 andere mij bekende, maar toch wel erg obscure muziek noemde, zoals Mother Earth’s Plantasia van Mort Garson, een album met muziek voor planten. Geen grap. In de seventies kon dat.
Lang verhaal kort: ik heb nu een mooi canvas op de werkkamer staan dat nog een mooi plekje thuis moet krijgen, maar waarmee ik nu al erg blij ben. Vandaag verruil ik The Cure maar even voor Boards of Canada.
