Na een aardig ontbijt (vooral stokbrood met jam) en lekkere koffie op pad naar Refuge de la Balme. De tocht was niet zo zwaar, maar wel mooi.
Schitterende landschappen
Vooral na Les Contamines wandel je wat meer in bevolkt gebied en dat geeft toch een wat andere beleving. De laatste paar kilometers gingen we weer de bergen in en moesten we nog flink klimmen. De hut ligt schitterend en ik heb nog een hardlooprondje naar en rondom Lac de Jovet gedaan. Erg technisch terrein en 600 hoogtemeters in 3km heen, dus dat was flink werken.
Hardlopen is flink werken hier
Het water in het meer was erg koud, maar wel lekker om even de voeten te koelen. Leuke mensen gesproken en bij terugkomst lekker wijn gedronken. Het eten was lekker — rijst met kip en voor mij groente met een vegaburger en natuurlijk een karaf wijn erbij. Het was, ook qua weer, een erg mooie dag.
Na een flink ontbijt en lekkere koffie vroeg op pad. Eerst met de auto naar de parkeerplaats en daarna zo’n twee kilometer lopen naar de officiële start van de TMB in Les Houches. Dat betekende bijna twee kilometer teruglopen, maar al snel liepen we omhoog en begonnen we echt aan de tocht. ‘s Morgens veel regen en veel klimmen, maar het was erg mooi. In de middag hebben we in het zonnetje en in de mist de beneden bij een bakker gekochte lunch gegeten. Heerlijk! We hebben een alternatief lusje gepakt, waardoor we over een bergkam kwamen te lopen; heerlijk in de wind en de zon en met schitterende uitzichten. Het lopen viel overigens erg mee. Veel klimmen aan het begin, maar de afstand was gering en het klimmen niet technisch. Dalen ging ook goed en lekker snel.
Etappe 1
We kwamen al rond 14.30 uur aan bij Refuge de Miages. Dat bleek een soort perfect berghuis te zijn met schitterende uitzichten en ‘s avonds heerlijk eten. Eerst nog tien kilometer hardgelopen, maar dat was ook hier qua hoogtemeters zwaar. Wel even lekker het hoofd leeggelopen. Na een karaf wijn aan het avondeten en dat was ook hier erg lekker; een groentesoep vooraf, salade met een flinke omelet met aardappel als hoofdgerecht en als toetje een fromage blanc of, zoals de anderen kozen, taart. Wat een schitterende plek en een mooie dag!
De tassen zijn gepakt en gewogen: per tas ongeveer 8,5 kilo, exclusief water. In totaal komen we zo rond de 10 kilo per tas. Dat is volgens verschillende bronnen zo’n beetje het maximum en dat proberen we aan te houden.
De rugtassen
De rit van Schiedam naar Les Houches begon om iets over zes ‘s morgens. Met goed doorrijden en een paar stops kwamen we rond 17.30 bij de eerste hut aan. We hebben een van de auto’s op de langetermijnparkeerplaats gezet en de ander bij de hut laten staan. De parkeerplekken zijn erg druk, dus het risico dat we geen parkeerplek zouden kunnen vinden, hebben we in ieder geval gehalveerd. Daarna heb ik een stukje hardgelopen. Dat was vrij zwaar met 400 hoogtemeters in drie kilometer. De drie kilometer naar beneden gingen lekker snel, maar voelden wel als een aanslag op de knieën. Bij terugkomst stond het eten klaar — een soort tartiflette. Heerlijk! We zijn vrij vroeg naar bed gegaan, want we moeten vroeg op voor een parkeerplek en een vroege start.
Hieronder vind je een overzicht van de gelopen route. We hebben een aantal alternatieve routes gedaan, waardoor we op iets meer kilometers en vooral meer hoogtemeters uitkwamen.
De Mont Blanc
Zie ook de totalen onder aan deze pagina. De dagen zijn wisselend in groen en rood weergegeven. De routes en GPX-bestanden zijn overigens afkomstig uit een Garmin-horloge, dus ze zijn aardig getrouw aan wat we daadwerkelijk hebben gelopen.
Van 28 juli tot en met 7 augustus 2021 liepen wij de Tour du Mont Blanc. In de volgende posts vind je een reisverslag inclusief foto’s, route en GPX-bestanden. Wij hebben in de voorbereiding namelijk veel gehad aan eerdere reisverslagen, dus wellicht is deze pagina voor anderen ook van nut.
Op een klein halfuurtje rijden vanaf Schiedam vind je de pont naar het eilandje Tiengemeten. Ik kende het wel van naam, maar was er nog nooit geweest.
De geplande route met ‘het lusje’ links
Je vaart in tien minuutjes het Haringvliet over en daarna volgt direct het ‘eilandgevoel’: weinig mensen, rust en een gure wind — het is tenslotte al december. Na een korte sanitaire stop bij het gebouw van Natuurmonumenten vangen we de wandeling aan. Natuurmonumenten heeft een aantal wandelingen op het eiland uitgezet (te vinden op https://www.natuurmonumenten.nl/routes?locatie=N_391), maar de langste is 10 kilometer en wij wilden graag het hele eiland zien. We hebben daarom zelf een route van 16 kilometer uitgezet. Het GPX-bestand daarvan vind je hieronder.
Al direct aan het begin van de wandeling richting het westen word je getrakteerd op schitterende uitzichten, onverharde paden en veel, heel veel grote grazers.
Je kunt veel mooie grote grazers tegen op Tiengemeten.
Het plan is helemaal naar de westkust te lopen, daar een lusje te maken en dan via hetzelfde pad — dat kan niet anders — terug naar het oosten te lopen, om vervolgens richting het zuiden af te buigen. Je volgt dan namelijk een ander pad richting het oosten. Het weer gooit echter roet in het eten; het was sowieso slecht weer, maar door de aanhoudende regen van de afgelopen dagen was het lusje op een gegeven moment niet meer begaanbaar. Het water kwam tot voorbij de enkels. Helaas moesten we dus omkeren. Dat betekende iets extra lopen, maar echt veel hebben we qua omgeving niet gemist. Twee andere wandelaars die we later tegenkwamen vertelden ons dat het ‘pad’ de dag ervoor ook al niet begaanbaar was — het lag dus niet aan ons.
Dit was een van de betere stukken…
Na 12 kilometer bereiken we Herberg Tiengemeten, waar we eerst heerlijk wat warms drinken en daarna lekker lunchen. De gastvrouw is erg vriendelijk en weet van alles over het eiland te vertellen. Je kunt in de herberg overigens ook overnachten, mocht je meer dan een dag op het eiland willen verblijven.
Een slechte foto van een heel goede lunch
Na de lunch vervolgens we een modderig en glibberig pad langs het water, om zo langs de noordkust weer bij de pont uit te komen. Let erop dat die maar één keer per uur vaart. Wij moesten 45 minuten wachten, maar je kunt dan wel terecht bij Natuurmonumenten voor koffie en eventueel souvenirs. De tijd kom je dus wel door.
Al met al was het een mooie wandeling en is het eiland echt een aanrader. We zouden echter niet meer zo snel in het najaar gaan, maar eerder in het voorjaar, wanneer alles wat droger is.
