We ontbeten met melk, muesli, kleine sneetjes brood en verse vijgenjam — heerlijk! Om 8 uur lopen we richting Refugé Elena voor koffie. De eerste vier kilometer zijn glooiend en schitterend. Daarna een korte afdaling en dan begint de klim van zo’n 800 meter. Minder zwaar dan gisteren, maar nog steeds een flinke klim. Gelukkig zijn er warme chocolademelk en cappuccino bij Elena. De rest van de dag bestaat uit nog een kleine klim naar ongeveer 2600 meter en daarna, na de onzichtbare grens met Zwitserland te hebben overgestoken, een afdaling naar 1630 meter, maar die is heel geleidelijk over zo’n 7 à 8 kilometer. Tussendoor komen we langs La Peule, een leuk café met allerlei streekproducten. We eten er, hoewel we onderweg onze picnic al gegeten hebben, een heerlijk kaasplank. Een aanrader!
De rest van de tocht voert ons naar het plaatsje La Fouly. De hut is erg mooi en er zit een supermarkt in het plaatsje. Altijd handig. Na nog een rondje hardlopen over een camping, langs een rivier en weer terug is het tijd om te douchen en daarna te genieten van het avondeten waar we al dagen naar uitkijken: raclette. Het stelt niet teleur. We eten heel veel kaas met aardappel en voelen ons voldaan. Na nog een kopje thee en een limoncello van het huis stappen we onze bedden in.
Morgen staan we op tijd, maar niet supervroeg op, want het wordt een redelijk gemakkelijke dag die ons voert naar Refugé d’Arpette, net voorbij Lac du Champex.
We startten met een lekker ontbijt van yoghurt, stokbrood en jam. Goede koffie ook! Daarna een flinke daling van circa 1900 naar 1200 meter in Cour Mayeur. Daar hebben we lekker een cappuccino gedronken en toen daling nog iets voortgezet voordat de zwaarste klim van de TMB begon. Die voerde ons van 1170 naar 2130 meter en dat was te voelen. Eerst een flink steile weg en daarna door de bossen omhoog. Het was niet technisch, maar inderdaad wel vrij zwaar. Tussendoor nog even een appel gegeten en verder aan een stuk door geklommen.
Rond 12.30 uur kwamen we bij het hoogste punt aan en hebben we onze picnic opgegeten en koffie gedronken bij Bertone. Daarna was de weg glooiend met steeds wat klimmen en wat dalen. Heerlijk ging dat. We hadden wel wat regen en kou, maar ook zon. De tocht was heel erg mooi, want je ziet het Mont Blanc-massief de hele tijd mooi aan de linkerkant liggen; echt prachtig en indrukwekkend! Aan het eind van de middag, na 17km, 1335 meter stijgen en 1200 meter dalen, kwamen we aan bij de Bonatti; de hut voor de komende avond. De ligging is schitterend, tussen de koeien en met uitzicht op de weiden en bergen. Nog even een stuk hardgelopen en afgezien van een paar klimmetjes ging dat ook vrij gemakkelijk. Heerlijk!
Daarna douchen (tip: vraag om extra muntjes, want je hebt met een muntje maar zo’n 50 seconden water) en lekker eten: pasta vooraf, groente met aardappels en kaas als hoofdgerecht en een chocoladepuddinkje achteraf. Daarna lekker vroeg naar bed voor de tocht van morgen!
Vandaag zijn we vroeg opgestaan, omdat de tocht dik 26km met 1500 hoogtemeters zou worden. Het ontbijt was heerlijk (yoghurt met volkorenmuesli, stokbrood met jam) en de picnic was overweldigend: een enorme sandwich, een ei, een tomaat, een appel, zakje chips en een minimars. Een van onze reisgenoten heeft de eerste 5km met een bus gedaan, maar wij zijn gaan lopen. We dachten dat dat stuk vlak zou zijn, maar er zaten toch 400 hoogtemeters in.
Mooie paden op dag 5
Na een dik uur hebben we onze reisgenote opgepikt en de tocht naar Refuge Elisabeth ingezet om onze lunch op te eten en een cappuccino te drinken. Het was een flinke klim en onze magen protesteren wat, maar het ging goed en de flinke picnic kwam heel goed uit. Tussendoor hebben we gelukkig nog wel een appel en een tomaat gegeten — dat ons deed goed. Bij Refuge Elisabeth zaten we op 12km en dachten we flink over de helft te zijn, maar dat was niet zo. Een flinke klim volgde en dat in een regenbui. Niets aan ernstigs en bij de grensovergang met Italië was het droog met een heel mooi uitzicht op de Mont Blanc. Tijd voor foto’s!
Mont Blanc in nevel gehuld
Daarna in een stuk vooral gedaald naar de hut vlak voor Cour Mayeur. Uiteindelijk was de tocht 26km met 1500 hoogtemeters, maar die hebben we zonder problemen kunnen lopen. De hut is mooi, met uitzicht op de bergen en het plaatsje. Na een yoga-reksessie op bed — niet ideaal, maar wel goed en lekker — lekker wat gedronken en daarna gegeten. Een heel geslaagde dag!
‘s Morgens ontbijt met koffie, stokbrood, kaas en jam. Simpel, maar lekker. De lunch die we meekregen was erg goed: stokbrood, een stukje kaas en couscous. Dat beviel heel goed op het hoogste punt van de wandeling. We hebben vandaag in tweetallen gelopen, want wij wilden graag nog rond het Lac du Jovet lopen, maar er werd onweer voorspeld in de middag. Het meer was weer schitterend en even aan de oever koffiedrinken was heerlijk. Daarna weer flink klimmen naar Col de Bonhomme en Croix de Bonhomme. We stegen erg snel om op de top te komen en het was schitterend. Lekker koud ook boven en een stuk over de sneeuw geeft toch wel weer een bijzondere ervaring. Ook wat technische stukken op de route; niets geks, maar wel soms wel flink klauteren. We zijn van zo’n 1700m in La Balme gestegen tot 2500m op Croix de Bonhomme en daarna gedaald tot 1600m in Les Chapieux.
Auberge de la Nova
Daar nog tien kilometer hardgelopen. Er zaten nog flink wat hoogtemeters in, maar veel minder dan gisteren in La Balme.
Plukjes sneeuw
De hut is wat luxer en het eten is wederom erg goed. Soep, brood, gestoofd vlees met aardappels en voor de vegetariër heerlijke linzen met andere groenten. Als toetje fromage blanc, zodat we weer goed gevoed aan de volgende dag kunnen beginnen.
Na een aardig ontbijt (vooral stokbrood met jam) en lekkere koffie op pad naar Refuge de la Balme. De tocht was niet zo zwaar, maar wel mooi.
Schitterende landschappen
Vooral na Les Contamines wandel je wat meer in bevolkt gebied en dat geeft toch een wat andere beleving. De laatste paar kilometers gingen we weer de bergen in en moesten we nog flink klimmen. De hut ligt schitterend en ik heb nog een hardlooprondje naar en rondom Lac de Jovet gedaan. Erg technisch terrein en 600 hoogtemeters in 3km heen, dus dat was flink werken.
Hardlopen is flink werken hier
Het water in het meer was erg koud, maar wel lekker om even de voeten te koelen. Leuke mensen gesproken en bij terugkomst lekker wijn gedronken. Het eten was lekker — rijst met kip en voor mij groente met een vegaburger en natuurlijk een karaf wijn erbij. Het was, ook qua weer, een erg mooie dag.
Na een flink ontbijt en lekkere koffie vroeg op pad. Eerst met de auto naar de parkeerplaats en daarna zo’n twee kilometer lopen naar de officiële start van de TMB in Les Houches. Dat betekende bijna twee kilometer teruglopen, maar al snel liepen we omhoog en begonnen we echt aan de tocht. ‘s Morgens veel regen en veel klimmen, maar het was erg mooi. In de middag hebben we in het zonnetje en in de mist de beneden bij een bakker gekochte lunch gegeten. Heerlijk! We hebben een alternatief lusje gepakt, waardoor we over een bergkam kwamen te lopen; heerlijk in de wind en de zon en met schitterende uitzichten. Het lopen viel overigens erg mee. Veel klimmen aan het begin, maar de afstand was gering en het klimmen niet technisch. Dalen ging ook goed en lekker snel.
Etappe 1
We kwamen al rond 14.30 uur aan bij Refuge de Miages. Dat bleek een soort perfect berghuis te zijn met schitterende uitzichten en ‘s avonds heerlijk eten. Eerst nog tien kilometer hardgelopen, maar dat was ook hier qua hoogtemeters zwaar. Wel even lekker het hoofd leeggelopen. Na een karaf wijn aan het avondeten en dat was ook hier erg lekker; een groentesoep vooraf, salade met een flinke omelet met aardappel als hoofdgerecht en als toetje een fromage blanc of, zoals de anderen kozen, taart. Wat een schitterende plek en een mooie dag!
De tassen zijn gepakt en gewogen: per tas ongeveer 8,5 kilo, exclusief water. In totaal komen we zo rond de 10 kilo per tas. Dat is volgens verschillende bronnen zo’n beetje het maximum en dat proberen we aan te houden.
De rugtassen
De rit van Schiedam naar Les Houches begon om iets over zes ‘s morgens. Met goed doorrijden en een paar stops kwamen we rond 17.30 bij de eerste hut aan. We hebben een van de auto’s op de langetermijnparkeerplaats gezet en de ander bij de hut laten staan. De parkeerplekken zijn erg druk, dus het risico dat we geen parkeerplek zouden kunnen vinden, hebben we in ieder geval gehalveerd. Daarna heb ik een stukje hardgelopen. Dat was vrij zwaar met 400 hoogtemeters in drie kilometer. De drie kilometer naar beneden gingen lekker snel, maar voelden wel als een aanslag op de knieën. Bij terugkomst stond het eten klaar — een soort tartiflette. Heerlijk! We zijn vrij vroeg naar bed gegaan, want we moeten vroeg op voor een parkeerplek en een vroege start.
Hieronder vind je een overzicht van de gelopen route. We hebben een aantal alternatieve routes gedaan, waardoor we op iets meer kilometers en vooral meer hoogtemeters uitkwamen.
De Mont Blanc
Zie ook de totalen onder aan deze pagina. De dagen zijn wisselend in groen en rood weergegeven. De routes en GPX-bestanden zijn overigens afkomstig uit een Garmin-horloge, dus ze zijn aardig getrouw aan wat we daadwerkelijk hebben gelopen.
Van 28 juli tot en met 7 augustus 2021 liepen wij de Tour du Mont Blanc. In de volgende posts vind je een reisverslag inclusief foto’s, route en GPX-bestanden. Wij hebben in de voorbereiding namelijk veel gehad aan eerdere reisverslagen, dus wellicht is deze pagina voor anderen ook van nut.
Op een klein halfuurtje rijden vanaf Schiedam vind je de pont naar het eilandje Tiengemeten. Ik kende het wel van naam, maar was er nog nooit geweest.
De geplande route met ‘het lusje’ links
Je vaart in tien minuutjes het Haringvliet over en daarna volgt direct het ‘eilandgevoel’: weinig mensen, rust en een gure wind — het is tenslotte al december. Na een korte sanitaire stop bij het gebouw van Natuurmonumenten vangen we de wandeling aan. Natuurmonumenten heeft een aantal wandelingen op het eiland uitgezet (te vinden op https://www.natuurmonumenten.nl/routes?locatie=N_391), maar de langste is 10 kilometer en wij wilden graag het hele eiland zien. We hebben daarom zelf een route van 16 kilometer uitgezet. Het GPX-bestand daarvan vind je hieronder.
Al direct aan het begin van de wandeling richting het westen word je getrakteerd op schitterende uitzichten, onverharde paden en veel, heel veel grote grazers.
Je kunt veel mooie grote grazers tegen op Tiengemeten.
Het plan is helemaal naar de westkust te lopen, daar een lusje te maken en dan via hetzelfde pad — dat kan niet anders — terug naar het oosten te lopen, om vervolgens richting het zuiden af te buigen. Je volgt dan namelijk een ander pad richting het oosten. Het weer gooit echter roet in het eten; het was sowieso slecht weer, maar door de aanhoudende regen van de afgelopen dagen was het lusje op een gegeven moment niet meer begaanbaar. Het water kwam tot voorbij de enkels. Helaas moesten we dus omkeren. Dat betekende iets extra lopen, maar echt veel hebben we qua omgeving niet gemist. Twee andere wandelaars die we later tegenkwamen vertelden ons dat het ‘pad’ de dag ervoor ook al niet begaanbaar was — het lag dus niet aan ons.
Dit was een van de betere stukken…
Na 12 kilometer bereiken we Herberg Tiengemeten, waar we eerst heerlijk wat warms drinken en daarna lekker lunchen. De gastvrouw is erg vriendelijk en weet van alles over het eiland te vertellen. Je kunt in de herberg overigens ook overnachten, mocht je meer dan een dag op het eiland willen verblijven.
Een slechte foto van een heel goede lunch
Na de lunch vervolgens we een modderig en glibberig pad langs het water, om zo langs de noordkust weer bij de pont uit te komen. Let erop dat die maar één keer per uur vaart. Wij moesten 45 minuten wachten, maar je kunt dan wel terecht bij Natuurmonumenten voor koffie en eventueel souvenirs. De tijd kom je dus wel door.
Al met al was het een mooie wandeling en is het eiland echt een aanrader. We zouden echter niet meer zo snel in het najaar gaan, maar eerder in het voorjaar, wanneer alles wat droger is.
