Jaco Benckhuijsens Man in het wild

In het boek vertelt Benckhuijsen op prettige wijze over zijn vouwkajakreizen langs drie wilde kustgebieden in de Grote Oceaan: de Aleoeten, Papoea-Nieuw-Guinea en Vuurland. Ik vond het tijdens het lezen vooral heel mooi hoe hij contact met anderen weet te maken en hoe hij dat heel menselijk en invoelend beschrijft. Verder was ik onder de indruk van de reizen zelf en vooral van de zelfredzaamheid die hij nastreeft en beschrijft; niks geen back-up-voertuigen of volgboten. Sterker nog, in het laatste deel kajakt hij zonder vergunning (en eigenlijk met verbod) langs de randen van Vuurland en weet hij in het boek het extreme karakter van zijn tocht te beschrijven, zonder dat je overigens ook maar ergens het idee van borstklopperij krijgt. Natuurlijk is het heel wat, zo’n reis vol gevaren, maar hij kiest er zelf voor en prijst zich gelukkig dát hij zo’n keuze kan maken.

Een aanrader, dit boek, voor iedereen die van mooie, bijzondere en spannende reisverhalen vol bespiegelingen houdt. Het is te koop op https://jacobenckhuijsen.bandcamp.com/album/muziek-man-in-het-wild.

Voor veel sporters, zoals hardlopers, fietsers of wandelaars, is hun sport hun lust en hun leven. Maar hoe blijf je ervan genieten als de jaren gaan tellen? Als je bijvoorbeeld merkt dat je prestaties niet meer vooruitgaan? Of als je sneller blessures krijgt omdat je lijf niet meer zo flexibel is? Of als er andere gezondheidskwesties spelen? In Optimaal blijven sporten biedt Louise Cornelis informatie, tips en inspiratie voor hoe sporters kunnen blijven genieten van hun favoriete bezigheid. (Bron: optimaalblijvensporten.nl)

Gisteren heb ik het direct gekocht. Helaas niet tijdens de uitreiking bij Run2Day vanwege een trainingsweekend, maar ‘s morgens lag het (pardoes?) al bij Donner.

Optimaal blijven sporten

Het omslag en de opmaak zijn schitterend en ik ben nu natuurlijk erg benieuwd naar de inhoud!

Dirk Jan Roeleven — De nieuwe fiets (2009)

In het boek beschrijft Roeleven zijn reis van Villar San Costanzo naar Amsterdam. Het verhaal is namelijk dat hij jaren eerder met zijn fietsvrienden in dat eerstgenoemde plaatsje een belofte deed aan een lokale racefietsenbouwer die hem bij pech kosteloos hielp:

De man, die Massimo heet, vraagt waar ik heen reis. Ik zeg ‘Dronero’

en vertel hem mijn missie. Over de belofte aan een oude wielrenner die

tegenwoordig fietsen bouwt. Over de ontmoeting in 1994 toen hij pro

Deo mijn fiets repareerde. Dat ik ooit zou terugkeren om een nieuw

gebouwde fiets te kopen. En dat ik die fiets dan over de Alpen naar

huis zou trappen. Solo. (Roeleven 2009, p. 16)

Een mooie belofte, die hij meer dan tien jaar later, inlost. Wat volgt is een verslag van een reis op een nieuwe Cucchietti, maar wel een reis vol tegenslagen. Vooral het weer zit tegen en op de slechtste moment spoken bij Roeleven het verlies van zijn vader en dierbare vrienden door het hoofd. Op YouTube kun je een mooi DWDD-fragment vinden met Roeleven en Stef Bos.

Het boek leest als een mooi en eerlijk reisverslag. Verwacht geen eindeloze wielerdetails, maar eerder mooie anekdotes, beschrijvingen van plannen en hoe die soms omgegooid moeten worden. Uiteindelijk reist Roeleven namelijk best een aantal stukken per trein en hij beschrijft die keuzes, momenten van twijfel ook, eerlijk.

Tijdens het lezen betrap ik me erop dat ik meermaals denk ‘alweer met iemand mee in de auto?’, ‘alweer de trein?’ Ik heb daar direct een oordeel over, maar juist dat deed me — soms lees je een boek precies op het juiste moment — inzien dat je het soms nodig hebt om aardig voor jezelf te zijn. Misschien is het juist vanwege het feit dat hij alleen reist dat hij zelf de vriend moet zijn die hem troost en hem zegt dat de moeilijkste of zwaarste weg niet altijd de beste is. Als ik dan kijk naar mijn omgang met hardlooptrainingen en -schema’s — altijd precies de afstanden en tempo’s, of liefst iets langer en harder — dan kan ik daar nog wat van leren.