er eigenlijk te veel trainingen waarna ik dacht ‘Pff, die zit erop, nu al geen zin in de volgende’. Ik doe dit uiteindelijk toch voor de lol en dat plezier ‘moet’ je dan tijdens of op zijn minst achteraf toch wel ervaren. Het gaat terugkijkend overigens vooral om de lange duurlopen en sommige daarvan waren gek, maar echt leuk, zoals de loopbandmarathon en een marathon in 400’tjes rond mijn huis, maar andere ronduit verschrikkelijk, zoals de 46 kilometer op de baan in megaslecht weer. Dat was, zonder twijfel, de naarste en zwaarste training die ik ooit heb ‘afgewerkt’, want zo voelde het. Dat ik net ziek was geweest zal overigens niet hebben geholpen.

Het hele eiland rond

Ik kijk op De Zestig van Texel niet, maar op de weg ernaartoe wel dus met gemengde gevoelens terug. Zou ik het nog eens doen? Geen idee, want ik maak bewust nog even geen nieuwe plannen. Niet dat die niet direct de dag na de wedstrijd door mijn hoofd spookten, hoor, maar ik laat die gedachten even voor wat ze zijn.

De Zestig volbracht

Nu eerst rust, hopelijk wat meer wielrennen in mooi voorjaarsweer en dan maar eens verder zien.

De Zestig van Texel was naast een inspannende wedstrijd ook een gezellige dag

Wat minder leuk was, maar kan gebeuren, is dat ik zowel eind december, toen de trainingen al waren begonnen, flink de griepgolf meepakte. In februari surfde ik er, helaas, nog een keer op mee — tijdens de wintersportvakantie, nota bene, die ik daardoor bijna volledig met koorts in bed doorbracht. Daarnaast had ik, door de mij niet gewone hoogtemeters en zachte ondergrond op de Sallandtrail, een (achteraf bezien kleine) peesontsteking in de linkertibialis anterior, en tegelijkertijd een kies die na een fikse wortelkanaalbehandeling getrokken moest worden en nu, weken na dato, nog steeds pijnlijk is. Voor de kies moest ik eigenlijk ontstekingsremmers slikken, maar dat zou de genezing van de peesontsteking uitstellen. Zoals al eerder geschreven – een vervelende catch 22. Maar dat zijn incidenten.

Zeker naarmate het schema vorderde, werden de duurlopen me eigenlijk te lang. Misschien heb ik er ook gewoon te veel gedaan — in principe elke week, met elke vierde week een herstelweek – maar zodra de duurlopen de marathonafstand en verder bereikten, vond ik het vervelend worden. Ik vind de marathon, dik 42 kilometer, een magische afstand en een prestatie. Het gaat me niet om een medaille of waardering, maar een duurloop van 42, 46 of zelfs dik vijftig kilometer doen en dan gewoon de sleutel in het voordeurslot steken, omdraaien en… niets, dat is toch wat anders dan over de finishlijn komen, toegejuicht worden en je moe, maar voldaan en trots voelen.

Mijn trainingsschema voor De Zestig van Texel

Ik denk dat ik, zoals ik al eerder schreef, de voorbereiding (weer) té serieus heb aangepakt en De Zestig van Texel te veel als ‘marathon-plus’ heb beschouwd, met een schema dat veel, waarschijnlijk vrij onnodige, tempo- en intervaltrainingen bevatte en, zo leerde ik later van andere lopers, waarschijnlijk toch wel wat veel echt lange duurlopen. Gelukkig was zeker niet alles kommer en kwel, hoor; zo was mijn eerste ervaring met een back-to-back-duurloop erg goed.

De uitslagen van De Zestig van Texel 2026

We kwamen zaterdagochtend al aan en namen pas maandagmiddag de boot terug naar het vasteland. Mijn vrouw liep zaterdagmiddag haar laatste lange duurloop van 35 kilometer voor de Marathon van Rotterdam, ik liep zondag De Zestig van Texel en de rest van de tijd hebben we lekker gefietst, gerust, pizza gegeten en op maandagochtend lekker buiten de deur ontbeten. Dat laatste overigens na een onstuimig strandwandelingetje met onze zoon, die gebiologeerd keek naar het overvloedige zeeschuim in de branding en er vermoedelijk in was gedoken als we hem niet hadden tegengehouden. Hoewel ik rustig ga herstellen van deze ultra, was het weekend zelf, in ieder geval in mentaal opzicht, misschien wel het beste herstelmiddel.

Startnummer, medaille en een aandenken uit mijn schoenzool

De dag na De Zestig van Texel en ook twee dagen erna had ik, op een kleine gevoeligheid aan mijn rechterknie na die inmiddels verdwenen is, geen pijntjes en ook geen spierpijn. Ook tijdens de massage, een cadeautje dat ik mezelf al van tevoren had beloofd, voelde de masseur niets geks, op flink gebruikte spieren en pezen na. Het verbaast me een beetje, maar eigenlijk ook weer niet zo veel. Het was natuurlijk een flinke afstand en een onstuimige tweede helft, maar juist daarom liep ik, ook omdat ik niet zo goed kon inschatten hoe het zou zijn, langzamer dan duurlooptempo, dat vaak rond de 4:20 p/km ligt. Bij een harde wedstrijd — een hele marathon op maximaal tempo — heb ik veel meer last van spierpijn en wellicht heeft de ondergrond er ook mee te maken.

Het gebrek aan spierpijn maakt het, ironisch genoeg, ook wel lastiger om de dag erna te voelen hoe extreem de inspanning was, maar zoals gezegd, de laatste twee kilometer zat ik er goed doorheen en dat was natuurlijk niet voor niets.

De Texelse Courant

De krant verhaalt verder dat er goede tijden werden gelopen en dat was ‘opmerkelijk, aangezien het parcours dit jaar iets was aangepast en zelfs meer strand bevatte, traditioneel een zwaarder onderdeel.’ Ook op Ultraned vind je overigens een wedstrijdverslag — de moeite waard om te lezen als je interesse hebt.

Al met al was het een zware ultra. Voor mij was het bovendien de eerste keer dat ik zestig kilometer liep. Mijn vorige langste afstand was, jaren geleden, een trail van zo’n 55 kilometer. Wat me opviel, was dat ik, net als vele anderen, grotendeels alleen kwam te lopen, maar dat er, bij de start en finish en ook bij het inhalen, onderling contact was. Een woord, een knikje, elkaar even oppeppen. Dat helpt meer dan je denkt.

Na zestig kilometer (en een beetje) over de finish (foto door Bjorn Paree)

Fysiek ging het verrassend goed. Geen maagproblemen, verstandig gebruikgemaakt van de verzorgingsposten, gels afgewisseld met banaan. De peesontsteking die, in nasleep van de Sallandtrail, de week ervoor opspeelde, hield zich rustig, maar ik had nog steeds een pijnlijke plek waar de kies zat die na een wortelkanaalbehandeling toch is getrokken. Dat hielp niet, want ik voelde het resterende gat geregeld kloppen. Pas de vrijdag voor de De Zestig van Texel kwam ik de dag redelijk door zonder pijnstillers. Mentaal ging het ook niet slecht; ik werk daar ook aan, samen met een psycholoog, want ik had er een handje van bij tegenzittende omstandigheden enorm te gaan foeteren – op die omstandigheden, maar vooral ook op mezelf. Dat deed ik deze keer niet. Net als bij de Kustmarathon in 2025 was er, toen de wind echt tegen begon te zitten, het besef dat ik hier zelf voor had gekozen, dat je een kust- of waddenwedstrijd niet loopt om de milde omstandigheden en dat dit nu juist de ervaring maakt tot wat ‘ie is.

Zoals ook de aangehaalde krantenartikelen vertellen, ontnam de wind de lopers en dus ook mij de laatste energie. De energie was op een gegeven moment echt op — de tank leeg. Gelukkig stonden mijn vrouw en zoontje bij de finish en daar keek ik al kilometers naar uit. Ook de warmte in de StayOkay waar de eindstreep lag, was welkom, evenals de soep die daar werd geschonken en de pannenkoek die mijn vrouw voor me had meegenomen. Dat was genieten. Het fietsritje terug naar De Koog, een kilometer of zes, was heerlijk — eindelijk de wind weer in de rug.

Uiteindelijk finishte ik in 4:58, al had ik na 58 kilometer eigenlijk helemaal geen oog meer voor de eindtijd. Als ik eerlijk ben, was ik met de genoemde tijd, zeker toen ik eenmaal gefinisht was, best blij. Het was niet de beoogde tijd van 4:45, maar ik vond het sowieso lastig inschatten — een nog onbekende afstand, parcours met flinke stukken strand en duin, en altijd onzekere tijden weersomstandigheden.

Eindtijd en -positie (4:58:39; 10/98 M40; 42/642 overall)

Waar ik wel van baal, is dat de tank de laatste paar kilometer zó leeg was, dat ik daar echt flink wat minuten heb verloren. Ik heb twee keer honderd meter gewandeld. Ik vind dat, zelfs als het om twee zulke korte stukjes gaat, moeilijk om toe te geven, want ik heb daar wat tegen — hardlopen is geen wandelen in mijn boekje — maar ik meende, heuvel op en inmiddels windkracht 7 vol tegen, niet anders te kunnen. Gelukkig werd ik opgezweept door een andere Rotterdamse loper en daarna kwam de cadans er weer in, maar zoals gezegd, de tank was, ondanks goed koolhydraatstapelen van tevoren en eten en drinken tijdens, op. Te hard gewerkt tegen de wind, denk ik. Ook dat is dus De Zestig van Texel.

Een flinke kei, waarschijnlijk ‘opgepikt’ op het strand, in mijn linkerschoenzool

Wat overigens vast niet geholpen heeft, is dat ik, the day after, een flinke kei in de zool van mijn schoen vond. Al vanaf kilometer 22, toen we van het strand kwamen, hoorde ik een gek geluid van mijn linkerzool komen. Nu weet ik dat er carbonschoenen zijn die je doen klinken als een galopperend paard, maar dat had ik bij mijn schoenen nog nooit gehoord. Eenmaal thuis na een mooi weekend op Texel ruimde ik mijn schoenen op en een levensgrote steen zat strak in het foam van mijn linkerschoen geklemd. Tot zover het voordeel van lekker lichte wedstrijdschoenen.

Ik had het gevoel bij elke stap achteruit geblazen te worden en dat was te zien aan het tempo, dat op een gegeven moment zelfs zakte naar 6:00 per kilometer. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ik zag verschillende, sterk ogende lopers, langs de kant zitten. Ik kon doorlopen, maar het waren vooral mijn bovenbenen die protesteerden. Had ik het verkeerd ingeschat? Ik denk het eigenlijk niet, want hoe schat je zulke wind in? Tijdens de Kustmarathon in 2025 was het verval niet zo groot, maar ook daar had ik het met de wind erg zwaar. Ik zie het ook aan de tussentijden: op kilometer 55 was er een stuk beschutting en direct ging het tempo weer flink omhoog – de energie was er dus nog wel. Helaas was het de laatste twee kilometer echt op en de focus verschoof naar ‘blijven hardlopen.’

Tot rond de veertig kilometer de echte tegenwind begon, waarover in de volgende post meer, liep ik gemiddeld zo’n 4:30 per kilometer. Te hard, dat wist ik, maar het voelde goed en met het eerste stuk wind mee had ik moeten afremmen om langzamer te lopen. Dat leek me niet verstandig. Het voelde als een rustige duurloop en het was zeker geen kwestie van te hard starten; eerder van inspelen op de omstandigheden. Na een tijdje de wind schuin tegen te hebben gehad, begon de volle tegenwind zo rond het veertigkilometerpunt. Daardoor zakte het tempo van 4:30 naar zo’n 5:00 per kilometer en dat vond ik prima — zo was het, dacht ik, te doen en zou ik niet te veel energie verbruiken. Ook dat was inspelen op wat een eiland zo mooi, maar ook grillig maakt.

Rond het veertienkilometerpunt, tussen twee stukken strand in

Op de foto’s zie je vooral zonnige omstandigheden, maar de wind is grotendeels onzichtbaar — wat zeker niet betekent dat ‘ie er niet was. Ik kwam het punt van de marathon, net voorbij de 42 kilometer, zonder enige moeite in 3:10 uur over (gemiddeld precies 4:30 p/km) en dat was ruim binnen de planning.

De eerste helft met veel (goed) strand

Het echte werk begon pas nadat we bij de vuurtoren langs de oostkant van het eiland zuidwaarts liepen. De laatste (dik) twintig kilometer was het pal tegenwind. Niet zomaar een briesje; nee, een flinke tegenwind die ook nog snel aantrok. Het werd windkracht 6-7; een wind die het tempo langzaam maar zeker uit je benen zuigt.

Hoewel de organisatie heel duidelijk was over begeleidende fietsers — die moeten achter de loper(s) blijven: ‘De fietser dient zich achter de loper te positioneren. Het is een fietser niet toegestaan om de deelnemer te pacen.’ — zag ik tussen De Cocksdorp en Oost en tussen Oosterend en Oudeschild verschillende lopers die door ‘hun fietser’ uit de wind werden gehouden. Tijdens de wedstrijd heb ik me daarover gelukkig niet druk gemaakt, maar fair vind ik het niet. Uit het wielrennen weet ik hoeveel het kan schelen — iemand die je, zeker met deze windkracht, uit de wind houdt, biedt je een heel flink voordeel.

Nu appte een collega die ik toevallig zaterdag tegenkwam in De Koog me dat ze, toen ze haar vriend supportte, het niet op een echte wedstrijd vond lijken, maar dat was, gok ik, achterin; voorin was het toch echt wel anders. Nu loopt iedereen natuurlijk zijn eigen tempo en zeker bij ultra’s kan dat nogal uiteenlopen, maar voorin werden groepjes gevormd en werd naast samengewerkt tegen de elementen ook aardig gestreden. In de volgende post meer daarover.

Het gelopen parcours van de Zestig van Texel

De dag begon stressvol met onduidelijkheid over de bus van sporthal TXL naar de start — we stonden met een groepje te wachten, terwijl de bussen, die niet met bordjes of andere markeringen waren aangegeven, al weg waren en niet (meer?) pendelden. Gelukkig ging liften vlot en kregen we er een leuk gesprekje bij met, uiteraard, andere Zestig-lopers. We waren allemaal gelukkig nog ruim op tijd bij het startvak, waar ik wat bekenden tegenkwam — een collega van wie de partner meedeed, maar ook lopers die ik van lokale wedstrijden ken en iemand die ik uitgebreid sprak tijdens de Sallandtrail. De sfeer op Texel was sowieso goed en daar werd ik erg blij van.

Toch nog goed op tijd in het startvak bij ’t Horntje. Ik sta rechts, in zo’n beetje de derde ‘rij’.

Omdat ik niet al te lange posts wil schrijven, en omdat het toch wel een heel bijzondere ervaring was, volgt in een aantal volgende posts uiteraard meer over het verloop van de wedstrijd, de wind, maar ook de training, het resultaat en… een kei in mijn schoenzool.

NB Ik schrijf een aantal posts en dus redelijk uitgebreid over De Zestig van Texel. Ik vond in mijn eigen voorbereiding online niet heel veel ervaringen van anderen, dus wie weet heeft iemand hier, over twee, vier of nog meer jaren, iets aan.